પ્રકરણ ૧૮ .   Leave a comment

પ્રકરણ _૧૮

મિતાલી ને તેની સ્કૂલ માં ઉતારી ને ચિતરંજન જિલા નાં હેડ ક્વાર્ટર નાં શહેર તરફ જતા પહેલા તેના એન્જીનીયર મિત્ર ને સાથે લીધો.
“ કેમ જરા મોડું થયું..? હું ક્યારનો રાહ જોઈ રહ્યો હતો.”એન્જીનીયરે કહ્યું.
“ હા, રસ્તામાં જરા રોકાવું પડ્યું હતું. પછી મિતાલી ને સ્કૂલે મુકવાની હતી , પણ આપણે બહુ મોડા નથી.’
“ પ્લાન સાથે લીધો છે ને..?”
“એ તો લેવોજ પડે ને ,, પણ ડી ડી .ઓ. ને ટેકનીકલ બાબતો તારેજ સમજાવવી પડશે.””
“ એનો વાંધો નહિ. તું ડી.ડી .ઓ. ને ઓળખે છે..?’
“નાં, હું તો અહી નવો નવો છું, બહુ લોકો ને ઓળખાતો નથી. પણ એ તો મળીશું એટલે ઓળખાતા થઈ જ જવાશે ને..?’ચીતરંજને કહ્યું.
તાલુકા મથક થી જીલ્લા મથક નો રસ્તો સારો હતો એટલે ગાડી સડસડાટ ચાલી રહી હતી.
થોડીજ વાર મા તેઓ જીલ્લા પંચાયત નાં બિલ્ડીંગ પાસે આવી લાગ્યા. ગાડી બહાર પાર્ક કરી ને બંને ઓફીસ મા પ્રવેશ્યા .
એક મોટા હોલ મા દશ બાર ટેબલો ગોઠવાયા હતા અને સ્ટાફ નાં માણસો કામ મા વ્યસ્ત દેખાતા હતા, પહેલા જે ટેબલ ઉપર નજર પડી ત્યાં જઈ ને ચિત રંજને એ ક્લાર્ક નું ધ્યાન દોર્યું.
“ બોલો , “ એ માણસે માથું ઊંચું કરી ને પૂછ્યું.
“અમારે ડી.ડી.ઓ.સાહેબ ને મળવું છે.’’
“એપોઇન્ટમેન્ટ છે..?’” તેને ઠંડા કલેજે પૂછ્યું.
“ નાં.”
“તો તમે સામે બેઠા છે તે સાહેબ ને મળો,એ ડીડીઓ.સાહેબ નાં સેક્રેટરી છે.”
સેક્રેટરી સાહેબ પાન ચાવતા બેઠા હતા, એક પટાવાળો તેમના માટે તમાકુ મસળી રહ્યો હતો.બંને મિત્રો ને આવેલા જોઈ તેમને ટેબલ નીચે ની દસ્ત્બીન મા પાન ની પિચકારી મારી. અમેરિકા મા રહેલા ચિત રંજન ને જરા અણગમો થઇ આવ્યો.
“યસ, બોલો . કોનું કામ છે..?’સેક્રેટરી સાહેબે પૂછ્યું.
“ અમે વાઘપુર થી આવીએ છીએ, અમારા ગામ નાં રોડ નો પ્લાન બનાવી ને લઇ આવ્યા છીએ, “
“ બેસો બેસો ..! તેણે બંને ને બેસવા સામેની ખુરશી બતાવી.
“વાઘપુર નાં રોડ ની મંજૂરી તો ક્યાર ની થઇ ગઈ છે, તે માટે ફંડ પણ ફાળવવા મા આવ્યું હતું, પણ તમારા ગામની ગ્રામપંચાયતે કાઈ કામગીરી કરીજ નહિ, એટલે તમારું વણવપરાયેલું બજેટ કેન્સલ કરી દેવા મા આવ્યું. હવે હમણા કશું ન થઇ શકે.”
“ અમારે ફંડ ની જરૂર નથી.”
“ તો ? કેવીરીતે રોડ બનાવશો..?’ રોડ ફાળો ગામ મા થી ઉઘરાવવા નો છો..?’
“ એ અમારો પ્રશ્ન છે, અમે માત્ર પ્લાન મંજૂર કરાવવા જ આવ્યા છીએ.”ચિત રંજને કહ્યું.
“જુઓ, ફંડ વિના કામ ન થઇ શકે, તમારો ફંડ માટે નો સોર્સ બતાવો, તોજ અમને ખાતરી થઇ શકે કે તમે રોડ બનાવી શકશો.”
“અમે પંચાયત પાસે થી ફંડ માગવા નાં નથી ફંડ ની જોગવાઈ અમે કરેલીજ છે, માત્ર પ્લાન મંજૂર જ કરાવવા નો છે.’
“ક્યા છે પ્લાન..?”
ચિતરંજને પ્લાન નો નકશો તેના ટેબલ ઉપર પાથર્યો.
સેક્રેટરી સાહેબે પ્લાન ઉપર એક અછડતી નજર કરી,
“ તમે આ પ્લાન મૂકી જાઓ, અમારું એન્જીનીયરીંગ ડીપાર્ટમેન્ટ તેનો અભ્યાસ કરશે, બધું વિધિસર થવું જોઈએ ને..?’
“અમે ડીડીઓ.સાહેબ ને મળવા માગીએ છીએ.”
“ એમ ન મળી શકાય, તેમના કાર્યક્રમો ફિક્ષ થઇ ગયા હોય છે, “
“ તેમના પ્રોગ્રામો ની ડાયરી તમેજ રાખતા હશો ને..? અત્યારે તેઓ હાજર હોય તો અમેં બહુ ટાઈમ નહિ લઈએ.”
“નાં આજે તેઓ કોઈ ને મળી શકે તેમ નથી..”
“ ચિત રંજન નો પિત્તો ગયો.
“ આપણો દેશ આ કારણેજ ઉંચો નથી આવતો. તમે બધા અહી લોકો નાં કામ કરવા બેઠા છો, પણ લોકો ને મળવા તૈયાર નથી. તમે લોકસેવકો છો પણ માલિકો ની જેમ વર્તો છો. કોઈ ને કામ કરવા નો જ ટાઈમ નથી હોતો તો અહી બેઠા છો શા માટે..?પગાર ઘરે મંગાવી લઇ ને ઘરેજ આરામ ફરમાવો ને..!”
સેક્રેટરી જરા ટટ્ટાર થયો.
“ જુઓ મિસ્ટર , આ સરકારી ઓફીસ છે, અહી કેમ વર્તવું એ નું ભાન ન હોય તો નાં આવવું. “
“ મિસ્ટર સેક્રેટરી , તમને ભાન હોવું જોઈએ કે તમે ક્યા અને શામાટે બેઠા છો. લોકો ના કામ માટે તમને હજારો રૂપિયા પગાર મળે છે અને તમે લોકો નેજ મળવા નો ટાઈમ નથી કાઢી શકતા..?’
“સરકારી કામ તમે ઈચ્છો તેમ ન થાય, તમે આજ ક્ષણે અહી થી બહર નીકળી જાઓ,નહીતો સરકારી ઓફીસ મા રાયોટીંગ મચાવવા નાં આરોપ હેઠળ હું તમને પોલીસ ને સોંપી શકુ છું.”
“ એક નાગરિક ને ધમકી આપો છો..?હું પણ તમારી વિરુદ્ધ કમ્પ્લેઇન આપી શકું છું. નાગરીકો સાથે ઉદ્ધતાઈ પૂર્વક વાત બદલ તમને પણ સજા થઇ શકે છે. તમે પોલીસ ને બોલાવો, હું મેજીસ્ટ્રીટ ને પણ તમારું આ ઉદ્ધત વર્તન બતાવીશ.”
સ્ટાફ નાં માણસો ભેગા થઇ ગયા, કેટલાક ચિતરંજન ને દબડાવવા લાગ્યા,
ધમાલ સાંભળી પાસે ની ચેમ્બર નું બારણું ખુલ્યું.
“ આ બધું શું ચાલે છે..?’કડક અવાજે ચેમ્બર માંથી બહાર આવેલા ડીડીઓ.સાહેબ બોલ્યા , બધાજ ચુપ થઇ ને પોતાની જગ્યા એ બેસી ગયા, ડીડીઓ.સેક્રેટરી નાં ટેબલ પાસે આવ્યા, તેમની નજર બંને મુલાકાતીઓ તરફ ગઈ..
ડીડીઓ અને ચિત રંજન એક પલ વાર એકમેક ને જોઈ રહ્યા….!
“ કોણ ચિત રંજન ..?’ડીડીઓ એકાએક સહર્ષ બોલી ઉઠ્યા, ચિત રંજન ઉભો થઇ ગયો”
“ અરે…! શ્રીવાસ્તવ ! તું..? તુજ ડીડીઓ છે..?’
“ તો બીજું કોણ હોય , તુ હજી એવોજ રહ્યો છે, આવ આવ અંદર બેસીએ,, મિસ્ટર મહેતા.. અંદર ત્રણ કોલ્ડ ડ્રીંક મોકલો. “તેણે સેક્રેટરી ને કહ્યું અને ચિતરંજન નો હાથ પકડી ને પોતાની ચેમ્બર તરફ લઇ ગયા.
પાછળ રહી ગયેલા એન્જીનીયર ને સેક્રેટરી એ જરા છોભીલા પડતા કહ્યું
“ સાહેબ તમને ઓળખે છે એ પહેલા કહેવું જોઈએ ને…!”
“ એટલે ઓળખાણ હોય તોજ તમે સાહેબ ને મળવા દો એમ ને..?’એન્જીન્યેર બોલ્યો અને ચિતરંજન ની પાછળ ચેમ્બર મા જતો રહ્યો.
“શ્રીવાસ્તવ એ બંને ને સામે ની ખુરશી ઉપર બેસવા કહ્યું.
“ ચીતું…!ઘણે વખતે મળ્યો… તું ક્યા હતો..?”
“ હું તો કોલેજ પતાવી ને એજ વર્ષે અમેરિકા જતો રહ્યો હતો. તું ક્યાર થી આ પોસ્ટ ઉપર છે..?’
“ મેં અહીજ રહી ને આઈ એ એસ પસાર કર્યું અને ડેપ્યુટી કલેકટર તરી કે નિમણુક મેળવી ને ઘણા વર્ષે આ જિલા મા ડીડીઓ તરીકે મારી હમણાજ નિમણુક થઇ. પણ તારે કેમ આવવું પડ્યું એ કહે..”શ્રીવાસ્તવે કહ્યું.
ચિતરંજને બધીજ વાત વિગતવાર કરી. અને પ્લાન પણ બતાવ્યો. શ્રીવાસ્તવે વિસ્તાર પૂર્વક પ્લાન ની વિગતો તપાસી,
“ આ બધું તું શામાટે કરવા માંગે છે..?” વાઘપુર મારું ગામ છે, હું અમેરિકા કાયમ માટે છોડી ને વાઘપુર આવી ગયો છું, મારે મારા ગામ નાં કેટલાક કામો કરવા છે, મને ફંડ ની ચિંતા નથી. મારું પહેલું કામ વાઘપુર થી તાલુકા નાં શહેર સુધી સારો રસ્તો બનાવવાનું હાથ ધાર્યું છે, મને જીલ્લા પંચાયત પાસે થી ફંડ જોઈતું નથી. માત્ર મને રોડ બનાવવા ની મંજૂરી મળે તો એ પછી નું કામ હું કરી લઈશ.”ચિત રંજને કહ્યું
શ્રીવાસ્તવ પ્રશંષા થી તેની સામે જોઈ રહ્યો.
“ વાહ ચીતું, તારી ઉચ્ચ ભાવના મને બહુ ગમી , પોતાના ગામ માટે આવું વિચારનાર પણ આજે કોઈ મળતું નથી. આઈ એપ્રીસિએટ , પણ તું આ કામ અમને સોંપી કેમ નથી દેતો..?”
ચિતરંજન હસ્યો.
‘ તમારા ડીપાર્ટ મેન્ટ નાં ઉપર થી નીચે સુધી નાં બધાજ સ્ટાફ તારા જેવા હોય તો જરૂર સોંપી દઉં ,પણ તે જોયું ને ? તારો સેક્રેટરી કેવો અમારો માલિક હોય તેમ વર્તાતો હતો..? આવા મા હું મારું ફંડ કોના ભરોશે સોપુ ,,? મારા તો પૈસા પણ જાય અને કામ પણ ન થાય..!

શ્રી વાસ્તવ હસી પડ્યો.
“ તારી વાત સાચી છે ચીતું…!આ આપણા દેશ ની કમનસીબી છે કે આપણી પ્રજા ધાર્મિક તો ઘણી છે, પણ નૈતિક અને પ્રામાણિક તો જરા પણ નથી. મને પણ ઘણી વાર વિચાર આવે છે કે મારી પ્રામાણી કતા સાચી છે કે દુનિયાદારી..?”
“ તો મારો પ્લાન પાસ કરવા કેટલા દિવસ લાગશે..?” ચિતરંજને મુદ્દા ની વાત પૂછી.
શ્રીવાસ્તવે કોલબેલ વગાડી. બહાર થી ત્રણ થમ્સઅપ ની બોટલ એક ટ્રે માં લઇ ને પટાવાળો આવ્યો.
એક બીજુ ડ્રીંક લેતો આવ અને આપણા સિવિલ એન્જીનીયર સાહેબ ને બોલાવતો આવ” શ્રીવાસ્તવે પટાવાળા ને ઓર્ડર આપતા કહ્યું.
થોડીજ વાર મા જીલ્લા પંચાયત નાં ચીફ એક્ઝીક્યુટીવ એન્જીનીયર આવી ગયા,
શ્રીવાસ્તવે પ્લાન તેને સોપ્યો “
“ આ પ્લાન છે, આપણે તેને પાસ કરી શકીએ કે નહિ..? તમને ચેક કરતા કેટલો ટાઈમ લાગશે..?’
ચીફ એન્જીનીયરે પ્લાન ઉપર દ્રષ્ટિ ખૂપાવી.
“ આનો એસ્ટીમેટેડ ખર્ચ શું ધાર્યો છે.”?’
ચિતરંજન નાં મિત્રે બંને પ્રકાર નાં અંદાજો દર્શાવ્યા, ફંડ સરકારે આપવા નું ન હતું. અને પ્લાન અન્ય રીતે સારામા સારો હતો.
“ તમારે ડામર માટે અરજી આપવી પડશે પણ એ સાથે મંજૂર પ્લાન ની નકલ પણ આપવી પડશે.” ચીફ એન્જીનીયરે કહ્યું.
“ મારો વિચાર આરસીસી નો રોડ બનાવાવ નો છે.”ચિત રંજને તેને ચોન્કાવતા કહ્યું.
“ બહુ મોટો ખર્ચ થશે…!’ શ્રીવાસ્તવે કહ્યું.
“ શ્રીવાસ્તવ સાહેબ, આપણે આ કામ કરવા ખાતર નથી કરવું પણ વર્ષો વર્ષ ચાલે તેવો રોડ બનાવવો છે. મારી પાસે પુષ્કળ ડોનેશન છે, એટલે હું મારી રીતે જ કામ કરવા માગું છું, “
શ્રીવાસ્તવે પોતાના કોલેજ કાલ નાં મિત્ર તરીકે ચિત રંજન નો પરિચય આપ્યો. ચીફ એન્જીનીયર પણ આ સામ્ભળી ને અભિભૂત થયો.
“ તો જુઓ મિસ્ટર ચિતરંજન ..! શ્રીવાસ્તવ ની ભલામણ છે એટલે , અને તમારો પ્લાન પણ બહુજ સરસ છે એટલે આ પ્લાન બે દિવસ મા હું પાસ કરાવી દઈશ. “
“ આપણે જીલ્લા પંચાયત ની કારોબારી કમિટી મા પાસીંગ માટે નહિ મુકવું પડે..?’શ્રીવાસ્તવે પૂછ્યું.
“ આપણે કમિટી મીટીંગ બોલાવી લેવી પડે, અને પ્રેઝંટેશન માટે ચિત રંજન નાં આ એન્જીનીયર મિત્ર ને પણ હાજર રાખવા પડશે.એ પછી પ્લાન મંજૂર કરી શકાશે.”ચીફએન્જ્નીયરે કહ્યું.
“ તો ચીતું, હું તને ફોન કરીશ જેમ બને તેમ જલ્દી પ્લાન પાસ કરી ને તને જાણ કરીશું.’શ્રીવાસ્તવે કહ્યું.
“ થેંક યુ સર..!” કહી ચિત રંજન અને તેના મિત્ર એ રજા લીધી.
ચેમ્બર માંથી બહાર નીકળ્યા ત્યાંજ સેક્રેટરી ને ઉભો થયેલો જોયો,
“ સોરી સર…!હું આપણે ઓળખાતો ન હતો એટલે જરા અવિનય થઇ ગયો.” તે બોલ્યો.
“ હું સમજુ છું, , આ આપણુ ભારતીય કલ્ચર છે, એમાં આમજ ચાલે…!” કહી સેક્રેટરી નાં ખભો થાબડી ને ચિત રંજને ચાલવા માંડ્યું.

Advertisements

Posted ઓક્ટોબર 26, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૭ .   Leave a comment

પ્રકરણ_૧૭

બીજા દિવસે ચિતરંજને તૈયાર થઇ ને બ્રિફકેસ સંભાળી
“ જાવ છો..?જરા સાંભળી ને જજો. સાથે કોને લઇ જાવ છો..?’રસીક્દાદાએ કહ્યું.
“ ગાડી લઇ ને જાઉં છું, મિતાલી ને તેની સ્કૂલે ઉતારી ને જીલ્લા મથકે પહોંચી જઈશ.”
“ જરૂર હોય તો હું સાથે આવું, અથવા અરજણ ને લઇ જાવ”દાદાએ કહ્યું.
“ નાં બાપુ, ગાડી માજ જાઉં છું એટલે બીક જેવું નથી. રસ્તા માંથી આપણા એન્જીનીયર ને લેતો જાઉં છું. “
મિતાલી તૈયાર થઇ ને આવી ગઈ. ચિત રંજને કાર પાછળ નાં કંપાઉંડ ની પાછળ થી કાર ને વરંડા ના પગથીયા પાસે લાવી મૂકી. મિતાલી આગળ ની સીટ ઉપર પોતાની જગ્યા લીધી.
ઉબડ ખાબડ રસ્તા ઉપર કાર ધીમી ગતિ એ ચાલવા લાગી.
સામે થી એક જીપ આવતી દેખાઈ. આ નાના ગામ મા જીપ જેવું વાહન એક માત્ર સરપંચ પાસેજ હતું. ચીતરંજને કાર થોભાવી. અને માથું બહાર કાઢ્યું.
“ કોણ ચીતુભાઈ..?અત્યારે ક્યા ચાલ્યા..?’ જીપ ની ડ્રાયવર ની બાજુ ની સીટ ઉપર થી સરપંચે હસી ને પૂછ્યું “
“ આ જરા બેબી ને સ્કૂલે મુકવા જાઉં છું, પછી જીલ્લા પંચાયત ની ઓફિસે જવું છે, આપણા રોડ નો પ્લાન મંજૂરી માટે આપતો આવું છું.”
“ તમે ખોટી મહેનત કરો છો ચીતું…! આ બધા કામ માટે અમે નથી બેઠા..?’
“ તો ચાલો સાથે, તમારે તો ડી ડીઓ સાહેબ સાથે ઓળખાણ પણ હશે કેમ..?’
“ મને પહેલા કહ્યું હોત તો હું આવી જાતને..? હું જીલ્લા મથકેજ આવું છું. હવે થાક્યો પણ છું. પણ ચિંતા ન કરશો હું ફોન કરી દઉ છું, તમારું કામ થઇ જશે. “સરપંચ છીતુભાઈ એ કહ્યું અને પોતાનો મોબાઈલ ફોન ઉપર કોઈ નંબર જોડ્યો.
“ હાજી હું છીતુભાઈ બોલું છું….”
“ અહી થી ચિતરંજન ભાઈ પ્લાન લઇ ને નીકળ્યા છે. યોગ્ય લાગે તે કરશો, પછી મળું છું.”
પછી ફોન ખિસ્સા મા મૂકી ને ચિતરંજન સામે સ્મિત કર્યું
“ કોની સાથે વાત કરી..?” ચિતરંજને પૂછ્યું.
“ ડી ડી ઓ નો સેક્રેટરી હતો મારો મિત્ર છે. મારું નામ લેજો એટલે તે બધુજ કરી આપશે.” છીતુભાઈ ની જીપ આગળ વધી ગઈ ચિતરન્જને કાર હંકારી,
થોડે આગળ જતાજ સામેથી એક બાઈક આવતી દેખાઈ. તેના ઉપર બે છેલ બટાઉ જેવા જુવાનો બેઠા હતા. સાંકડા રસ્તા ઉપર બાઈક નો પાછળ નો ભાગ મોટરકાર નાં પડખા સાથે સહેજ ઘસાઈ.
બંને વાહનો થોભ્યા . ચિતરંજને જોયું કે બંને વાહનો ને કાઈ નૂકશાન થયું ન હતું.
પેલા જુવાનો બાઈક ઉપર થી ઉતર્યા.
બંને માંથી બાઈક ચલાવનાર જુવાન ગાડી નાં કાચ ઉપર હાથ પછાડી ને બોલ્યો.
“ બહાર આવો મિસ્ટર..!”
“ શા માટે..?તમારી બાઈક ને કાઈ નૂકશાન નથી થયું. પછી શા માટે ઝઘડો કરવો છે..?’ચિત રંજને કહ્યું.
“ હુશીઆરી નહિ જોઈએ, બહાર આવો.”પેલો કડક અવાજે બોલ્યો.મિતાલી ડરી ગઈ,
“ ડેડી…! બહાર ન જશો..” તે ફફડતી બોલી.
ચિતરંજને તેના માથા ઉપર આશ્વાસક હાથ ફેરવ્યો. અને બહાર આવ્યો.
“ પેલા જુવાને તેની ફેંટ પકડી
“ ચાલાવતા આવડે છે કે એમ ને એમજ નીકળી પડ્યા છો..?
“ જરા વીવેક થી વાત કર, બંને ગાડી સહેજ ઘસાઈ છે, તારી બાઈક ને કશું નૂકશાન નથી થયું. “
“ એ તું કોણ નક્કી કરનારો..? તું મિકેનિક છે..:”બીજો જુવાન બોલ્યો.
“ આમાં ચોખ્ખું દેખાય છે, મિકેનિક ની ક્યા જરૂર છે..?”ચિતરંજને કહ્યું.
“ પહેલા જુવાને ફેંટ પકડી ને એક થાપટ ચીત રંજન નાં ગાલ ઉપર લગાવી કાર મા બેસી રહેલી મિતાલી એ ચીસાચીસ કરી મૂકી.
ચિત રંજને એક આંચકો મારી ને ફેંટ ઉપર થી પેલા નો હાથ ખસેડી નાખ્યો.
“ શું વિચાર છે..? મારામારી કરાવી છે..?’
“ નૂકશાની આપીદે નહીતો મારામારી શું કતલ પણ થઇ જશે.”
“ ઓહો…! એટલે તમે જાણી જોઈ ને ઝઘડો કરવા જ આવ્યા છો એમજ ને..? કોણે મોકલ્યા છે..?લવજીએ..?’ચિતરન્જને કહ્યું.
“ હા હા લવજી એ મોકલ્યા છે બોલ શું કરી લેવાનો છે..?ચાલ તારી પાસે જે કાઈ હોય તે આપીદે “બીજો જુવાન બોલ્યો.
“ એમ..? મને લુંન્ટવા આવ્યા છો એમ..?તો કરી જુઓ પ્રયત્ન આવો…!”ચિતરંજને શર્ટ ની સ્લીવ ચઢાવતા કહ્યું
“ નહિ ડેડી…પ્લીઝ ….!” મિતાલી એ રડતા રડતા કહ્યું.
“ આ છોકરી ગભરાઈ જશે, ચુપચાપ બધું આપીદે નહીતો તારા હાડકા ભાંગી જશે..’બાઈક ચાલક બોલ્યો.
“તારા મા હિંમત હોયતો લઇ લેને તને કોણ રોકે છે..!” ચિતરંજને ચેલેન્જ કરતો હોય તેમ કહ્યું.
“એમ છે તો લે લેતો જા..”કહી બાઈક ચાલક જુવાને ચિતરન્જન ઉપર હુમલો કર્યો
ચિતરંજન સાવધજ હતો તેણે ધસી આવતા એ જુવાન નાં પેટ મા એક લાત ફટકારી . પેલો માનતો હતો કે આ સુવાળો માણસ શું કરી લેવાનો છે એટલે તેને બહુ તૈયારી રાખી ન હતી પેટ મા લાત પડતાજ એ સમજી ગયો કે આ કોઈ ઢીલો પોચો વાણીયો નથી લાગતો તેણે બીજા જુવાન તરફ ઈશારો કર્યો એટલે તે ધસી આવ્યો તેણે ચિતરંજન ને બે હાથે બાથ ભરી , પેલો લાત ખાનારો જુવાન ઉભો થયો.અને ઝાકડાયેલા ચિતરંજન ઉપર તૂટી પડ્યો ચિતરંજને એક આંચકો મારી ને પોતાને મુક્ત કર્યો અને બંને સાથે બાથ ભીડી, તેના મુક્કા અને લત્તાપ્રહાર કોઈ તાલીમ બદ્ધ યોધ્ધા જેવા હતા, તેણે બંને ને સારી લડત આપવા માંડી. પણ છેવટે એ લોકો બે હોવાથી તે જરા પાછો પડ્યો.
એક જુવાને તેને ફરી થી ઝકડ્યો, બીજાએ ખિસ્સા માંથી ચપ્પુ કાઢ્યું અને કડાકા સાથે ખોલ્યું..
“હવે તારું આવી બન્યું છે એમ સમજી લે , બચવું હોય તો બધુજ અમને સોંપી દે, “
“ પણ મારી પાસે તમને સોંપવા જેવું કશું નથી.” ચિત રંજને દલીલ કરતા કહ્યું.
“ અમને ખબર છે કે તારી પાસે શું છે, ચલ આપીદે ..!”
એ એમ નહિ મને, મેં તેને પકડ્યો છે, તું તેના પેટ મા ચાકુ હુલાવી દે…!અહી તેને પાણી પાવા વાળુ પણ કોઈ નથી”બીજા સાથે એ કહ્યું.
બાઈક ચાલકે ચાકુ ઉઠાવ્યું.
તે સાથે જ તેના ચાકુ વાલા હાથ ઉપર ડાંગ નો જબરજસ્ત ફટકો પડ્યો તે ઘા ની પીડાથી ક્રાનજી ને એક તરફ થઇ ગયો.
“ બીજો જુવાન સાવધ થઇ ને નવા આવનાર ને માપી રહ્યો.
“કોણ..?તું..?’તે જરા આશ્ચર્ય થી બોલી ઉઠ્યો
“ હા હું, આ શું માંડ્યું છે હરામીઓ ..! ગામ નાં માણસ નેજ લુંટવા લાગ્યા છો..?અને એ પણ આ ગામનું ભલું કરવા આવનાર ભલા માણસ ને..?”કહી અગન્તુકે લાકડી ઉગામી.
“ ચાલો તમારા રસ્તે જાવ , નહીતર એકેય નું માથું ભાંગ્યા વિના નહિ રહે…!” બુકાની બાંધેલા એ આગંતુકે કહ્યું.
“ દૂર ફેંકાઈ ગયેલો જુવાન કણસતો નજીક આવ્યો.
“ તું તારે રસ્તે જાને..! અમે તને ક્યા વતાવીયે છીએ..?’તેણે આગંતુક ને કહ્યું.
ચિતરંજન ને થયું કે આ લોકો આ આવનાર તરફ આટલા નમ્ર કેમ થયા છે…!
“ ચાલો, તમારા રસ્તે પડો, નહીતર આહી થી જવા જેવા નહિ રહો.”એ માણસ બોલ્યો.
તેના અવાજ મા એક સત્તાવાહી પડકાર હતો. બંને જુવાનો તેમની બાઈક લઇ ને જે દિશા માંથી આવ્યા હતા એજ દિશામાં પાછા ફરી ગયા.
“ ગભરાશો નહિ સાહેબ…!પણ આમ એકલા નીકળવું નહિ. ચાલો હું સાથે આવું છું. “તે બુકાનીધારી બોલ્યો.
“ નાં એવી તકલીફ ન લેશો, પણ તમે કોણ છો..?’ચિત રંજને પૂછ્યું.
“ એમાં પડવા જેવું નથી,સાહેબ..!હવે કોઈ તમારી સામે નહિ આવે, પણ જરા સાચવી ને જજો..આ છોકરી બિચારી ડરી ગઈ છે.”તેને મિતાલી નાં માથા ઉપર હાથ ફેરવતા કહ્યું.
“ પણ તમારી ઓળખાણ તો આપો..!”ચિતરંજને કહ્યું.
“ માણસ જેવો માણસ. પણ તમે પણ કમાલ કરી હો સાહેબ..!તમારા જેવા સુખી માણસો આટલા બહાદૂર પણ હોય છે એ જોઈ ને આનદ થયો. “ કહી એ બુકાનીધારી બુકાની ટાઈટ કરી ને પોતાની બાઈક ઉપર બેઠો.
“ તમે ભલે તમારું નામ ન આપો, પણ મેં તમારો અવાજ સાંભળ્યો છે, હું તમને ઓળખી ગયો છું પણ માની શકતો નથી..!ચિતરન્જને કહ્યું.
“ એ માણસ હસી પડ્યો.
“ત્યારે તો મારે તમારા થી સાવધ રહેવું પડશે…!” કહી તે હસતો હસતો ચાલ્યો ગયો.
“ આવું કોણ હશે છે..? આવો અવાજ કોનો હશે..?’” ચિત રંજન વિચારતો રહ્યો.
“ડેડી….! ચાલો ને…!પેલા લોકો પાછા આવશેતો…?’મિતાલીએ તેનો હાથ ઝંઝોળી નાખતા કહ્યું.
“ હાહાં, ચલ બેટા…!” ચિત રંજન ની કાર આગળ વધી.

Posted ઓક્ટોબર 26, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

ટેલીવિઝન .   Leave a comment

ટેલીવિઝન

અમે વાલકેશ્વર મુંબઈ રહેતા હતા અને મરીના મોડર્ન સ્કૂલ મા ભણતા હતા એ સમય ની વાત છે. અમારા ઘર મા એક કાર્ટૂન ચિત્ર લટકતું હતું , જેમાં ગાંધીજી વિરાટ સ્વરૂપે ચર્ચિલ નાં વામન સ્વરૂપ ને આંગળી લાંબી કરી ને કાઢી મુકતા દર્શાવ્યા હતા , નીચે લખ્યું હતું કે “ચાલેજાવ”. હું રોજ એ કાર્ટૂન નું મઢેલું ચિત્ર જોતો, એ જોતા જોતા મને વિચાર પણ આવતો કે ખરેખર આ ચિત્ર જીવંત થઇ ને હાલતું ચાલતું થઇ જાય તો કેવી મજા આવે…!એ જમાના મા તો રેડિયો પણ બહુ ઓછા ઘરો માં હતો ત્યારે મને હાલતા ચાલતા અને બોલતા ચિત્ર ની કલ્પના આવતી હતી..!
અમારા બિલ્ડીંગ ની નીચે અંદર નાં ભાગ મા અમારો સ્કૂલ ફ્રેન્ડ લલિત રહેતો હતો, તે એ વખતે જરા બાઘો, રડારોળ કરનારો અને ભોળો છોકરો હતો. તે ઘણી વાર ઉપર અમારી સાથે રમવા આવતો, એક વાર લલિત એ કાર્ટૂન ચિત્ર જોવા લાગ્યો.
“ આ શું છે..?’તેને રંગીન ચિત્ર જોઈ ને પૂછ્યું,
“ એ ગાંધીજી છે, “
“આપણા રાષ્ટ્ર પીપા..?’
તે રાષ્ટ્ર પિતા નાં બદલે પીપા કહેતો.
“ હા , એજ ગાંધીજી છે.”
“ એ કોને આંગળી બતાવે છે..?’
જેને આંગળી બતાવે છે એ ચર્ચિલ છે, તેને ગાંધીજી ચાલ્યા જવા નું કહે છે, આમાં રોજ રાત્રે ફિલ્મ દેખાય છે, આ ચિત્ર જીવંત થઇ જાય છે અને બહુજ સરસ ફિલ્મ જોવા મળે છે..” મેં તેને બનાવતા કહ્યું.
“એમ..? શું વાત કરો છો..?મને જોવા મળશે..?”
“ ચાર આના આપવા પડશે. સાંજે આવજે.”
લલિત એ પછી રોજ ચાર આના માટે અને રાત્રે મોડું થઇ જાય તો તેની બાને સાથે આવવા નું કહેવા માટે રોજ કજિયા કરવા માંડ્યો. છેવટે એક દિવસ તેના બા તૈયાર થઇ ને લલિત ને લઇ ને આવી ચઢ્યા.
“ શામાં ફિલમ દેખાય છે..?’તેમણે પૂછ્યું.હવે અમારે સાચું બોલ્યા વિના ચાલે તેમ ન હતું અમે કહ્યું કે એતો અમે તેની મજાક કરતા હતા…”
લલિત અર્ધો હસતો અર્ધો રડતો પગ પછાડી ને બુમો પાડતો રહ્યો તેના બા પણ મન મા તો બહુ ખીજાયા હશે, પણ તેને ખેંચી ને લઇ ગયા,
“આ મારી પોતાનીજ કલ્પના હતી કે આ ચર્ચિલ અને ગાંધીજી નાં કાર્ટૂન વાળી ફ્રેમ મા રોજ રાત્રે સરસ ફિલ્મો દેખાય તો કેવી મજા આવી. જાય…!એ વખતે ટેલીવિઝન નું તો કોઈ એ નામ પણ સાંભળ્યું ન હતું, જેનું અસ્તિત્વ જ ન હતું એની કલ્પના મને બીજા ત્રીજા ધોરણ મા ભણવા ની ઉમરે આવી હતી,ખરેખર તો આ એક પ્રકાર ની આર્ષદ્રષ્ટિ જ હતી….! પણ આપણા જેવા ની નોંધ કોણ રાખવા નવરું હતું…!એ કાર્ટૂન ચિત્ર તો ક્યાયે ભુલાઈ ગયું.,અમે જોરાવર નગર રહેવા જતા રહ્યા, વાલકેશ્વર નું ઘર પણ પડી ગયું અને એ ઘર નાં બદલા મા ખેતવાડી વિસ્તાર મા એક મોટી બે રૂમ નો બ્લોક મળ્યો જેમાં અમારા મોટા બહેન રહેતા હતા,
આ કલ્પના કરતી વખતે ટેલીવિઝન શબ્દ કોઈએ સાંભળ્યો ન હતો, આવી ચમત્કારિક વસ્તુ ભવિષ્ય મા પણ જોવા મળશે એવી પણ કોઈ ને કલ્પના ન હતી.
આ પ્રસંગ પછી હું ગુજરાત સ્ટેટ બેંક મા જોડાઈ ને કૃષ્ણ નગર હાઉસિંગ કોલોની મા એક રૂમ રસોડા અને બાલ્કની વાળા ફ્લેટ માં રહેવા લાગ્યા.
એજ અરસા મા ખેડા પાસે આવેલા પીજ ગામ પાસે એક ટેલીવિઝન કેન્દ્ર શરુ થયું, એમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ઉદ્યોગો, અને સામાન્ય વિકાસ ની વાતો સચિત્ર રીતે બતાવવા મા આવતી,પીજ કેન્દ્ર સાંજે બે કલાક સુધી ચાલતું, અમારી સામે નાં સી બ્લોક નાં એક ગૃહસ્થે આવું ટેલીવિઝન ખરીદ્યું હતું. આસપાસ નાં ઘણા લોકો આ ચમત્કારી પેટી જોવા ભેગા થતા, પીજ કેન્દ્ર નાં ઉદ્ઘોષક શ્રી મન્સૂરી આજે પણ યાદ છે, ઘર ના આંગણે આવી ચમત્કારી પેટી અને તેમાં ફિલ્મો ની જેમ હરતાફરતા માણસો દેખાય એ ખુબજ નવાઈ ભર્યું લાગતું. . પણ આ કેન્દ્ર વહેલું બંધ થતું હોવા થી એક જાત ની નિરાશા પ્રવર્તતી હતી. પીજ કેન્દ્ર ની સિગ્નેચર ટયુન , સામ્બહાળવી બહુ ગમતી.એ પછી નો તબક્કો સતત વિકાસ નો રહ્યો. પછી તો દૂરદર્શન કેન્દ્ર પણ સ્થપાયું, જોકે શરૂઆત મા આ ટેલીવીઝનો બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ જ હતા, એમાં માત્ર બે ચેનલોજ આવતી એક સ્થાનિક ગુજરાતી કેન્દ્ર અને બીજું રાષ્ટ્રીય ચેનલ, સ્થાનિક ચેનલ ઉપર કૃષિ નાં પ્રોગ્રામો. શાક્વાટીકા, ખેતી અને પશુપાલન નાં પ્રોગ્રામો દેખાડવા મા આવતા, તેમ છતાં આ બધું જોવું ગમતું. રાત્રે સાડા આઠ કે નવ વાગ્યે નેશનલ ચેનલ શરુ થતી, એમાં રસપ્રદ કાર્યક્રમો આવતા, રાત્રે અગિયાર વાગ્યે છેલ્લા સમાચારો પછી નેશનલ ચેનલ પણ બંધ થઇ જતી.
એ વખતે લોકો ટેલીવિઝન ખરીદવા લાગ્યા હતા, અને તેને ખુબજ સાચવતા, મારી સાથે બેંક મા કામ કરનાર અને મારી સોસાયટી મા રહેતા એક મિત્ર તો ખુબ બીતા બીતા ટેલીવિઝન ના સ્પર્શ કરતા, અને ચેનલ બદલવા નાં નોબ ઉપર જરા પણ હાથ ન અડાડતા કે કોઈ ને અડાડવાન દેતા, તેમને બીક હતી કે કઈક આડુ અવલુ અડી જવાય અને ટેલીવિઝન બંધ થઇ જાય તો…! આ એક નાજુક અને ખુબજ સાચવી ને વાપરવા જેવી ચીજ ગણવામાં આવતી.
મેં સમાચારપત્રો અને જાહેરાતો મા ટેલીવીઝનો જોયા હતા, અડોશ પડોશ મા ક્યાંક ટેલીવિઝન આવવા લાગ્યા હતા. પણ હું કોઈ ને ત્યાં જઈ ને જોવાનું પસંદ કરતો ન હતો.
એ પછી તો નવી નવી ચેનલ થવા માંડી
મેં સર્વ પ્રથમ મારા ભાઈ હસમુખ નાં બોરીવલી ખાતે નાં ઘર મા તેનું ટેલીવિઝન જોયું. એ વખતે પણ એમાં સ્થાનિક અને નેશનલ ચેનલ જ આવતી હતી મુંબઈ મા મુખ્યત્વે મરાઠી પ્રોગ્રામો આવતા, તેમ છતાં ગુજરાતી મા પણ કેટલાક કાર્યક્રમો આવતા થયા હતા,
એવા પણ દિવસો આવ્યા કે ખુબ જ મોટી, અને આકાશ મા નનામી લટકતી હોય એવી એન્ટેના નખાવી ને કેટલાક મુંબઈ ની ચેનલો પણ જોવા નો દાવો કરતા, મુંબઈ કેન્દ્ર નાં કાર્યક્રમો વધુ સારા ગણાતા, પણ આપણે મુંબઈ નાં કાર્યક્રમો માણી શકીએ છીએ એનો રોમાંચ ખુબજ હતો.
એ વખતે વડા પ્રધાન શ્રી મોરારજી દેસાઈ કલર ટેલીવિઝન નાં વિરોધી હતા, પણ કામરાજ યોજના હેઠળ તેમને ઘરે બેસવા નું આવ્યું એ પછી ઇન્દિરા ગાંધી, સાંમ પિત્રોડા, અને પછી શ્રી રાજીવ ગાંધી નાં પ્રગતિશીલ વિચારો નાં કારણે દેશ મા રંગીન ટી.વી. શરુ થયા,શરૂઆત મા બહુજ હોશિયાર અને વિચારશીલ ગણાતા લોકો સોની , નાં અને અન્ય વિદેશી કંપનીઓ નાં ટીવી મંગાવતા હતા, અને ગૌરવ ભેર બધા ને બતાવતા હતા, એક સહકર્મ ચારી એ પણ આવું જ વિદેશી બનાવટ નું ટી.વી મંગાવ્યું હતું, એ વળી રીમોટ કંટ્રોલ વાળુ હતું, પણ એમાં રીમોટ નો એક લાંબો વાયર ટી.વી સાથે જોડવી પડતો, તેમ છતાં દૂર બેઠા બેઠા ચેનલ ચાલુ બંધ કરવી કે બદલવી એ પણ રોમાંચક લાગતું.
મેં સર્વ પ્રથમ રંગીન ટીવી લગભગ વર્ષ ૭૭_૭૮ મા ખરીદ્યું. પણ તેના સ્ક્રીન ઉપર સતત તારામંડળ જેવું દેખાતું હતું , એ વખતે પ્રસારણ પણ જરા નબળું હતું અને રીપેર કરનારાઓ પણ હજી તાલીમ લઇ ને બહાર પડ્યા ન હતા. મારા ટીવી નું નામ વેસ્ટર્ન હતું. મારા એક ભાણેજ જમાઈ એ લઇ આવ્યા હતા, પછી તો ધીમેં ધીમે સારું દેખાવા લાગ્યું. આ પણ રીમોટ વાળુ જ ટીવી હતું પણ હવે ટેકનોલોજી સુધારી હોવા થી રીમોટ ને વાયર થી ટીવી સાથે જોડાવું ન પડતું,મારું એ વેસ્ટર્ન સેતટ્રોન 5 ટીવી ઘણું ચાલ્યું. એ વખત નાં કેટલાયે લોકપ્રિય પ્રોગ્રામો નાં નામ તો યાદ નથી પણ ખુબજ સરસ હતા, દૂરદર્શન ઉપર ભારત એક ખોજ, જેવા ધારાવાહીક પ્રોગ્રામો તો મારા રસના જ હતા એટલે જોવા ની મજા આવતી.
બહુજ યાદગાર પ્રોગ્રામ રામાનંદ સાગર ની રામાયણ અને બી.આર. ચોપરા નું મહાભારત સાંજ નાં સ્લોટ મા આવતા, એ સીરીયલો જયારે ચાલુ થતી ત્યારે આખું શહેર જાણે કર્ફ્યું હેઠળ હોય એવું લાગતું. આવા સમયે કોઈ મુલાકાતી આવે એ પણ કોઈ ને ગમતું નહિ. ટેલીવિઝન નો એટલો ગાંડો મોહ થઇ ગયો હતો કે લોકો એક બીજા ને મળવા, મુલાકાતે, જવા નું ટાળતા, કેટલાયે સંબંધો મા આને કારણે કટુતા ઉભી થઇ હોય એવું પણ બનતું. કિલ્લોલ કરતા, એક બીજા સાથે હળતા મળતા અને ગેલ ગમ્મત કરનારા મિત્રો સંબંધીઓ હવે એકલપેટા બનતા ગયા. હવે તો દૂરદર્શન એકલુજ ન હતું. બીજી ઘણી ચેનલો ચાલુ થઇ હતી, મનોરંજક ચેનલો. સમાચાર નિજ ચેનલો, સમાજ સુધારણા, ખેતી વાડી, એમ વિવિધ વિષયો ને આગળ કરતી ચેનલો બનવા લાગી, હવે લોકો પાસે જોવાનું ઘણું હતું. સારીખોટી ફિલ્મો પણ હવે ઘરે બેઠા જ જોવાઈ જતી, ટીવી પણ ૧૪ ઇંચ, ૨૧ ઇંચ , ૨૯ ઇંચ નાં સ્ક્રીન ધરાવતા આવવા લાગ્યા. ચેનલો વધવા સાથે સર્વિસ પ્રોવાઈડરો પણ વધવા લાગ્યા, ટા,ટા ,સ્કાય, જેવા અનેક સર્વિસ પ્રોવાઈ ડરો પણ એક બીજા સાથે હરીફાઈ કરવા લાગ્યા. હવે તો જગ્યા ન રોકે એવા વોલ માઉન્ટીંગ ટીવી પણ આવવા લાગ્યા છે, આમ લોકો ને હવે દુખ ભૂલવા નું એક સાધન મળી ગયું છે, એક નશા હેઠળ લોકો જીવે છે અને રોજીંદી સમસ્યાઓ વિસારે પાડવાલાગ્યા છે. હવે તો પ્રોગ્રામો મા પણ ઘણું વૈવિધ્ય આવી ગયું છે, ધારાવાહિક ચેનલો ની ભરમાર ચાંલી છે ,કેટલીક મહિલાઓ તો ટીવી સીરીયલો નાં કલાકારો સાથે એટલી નિકટતા અનુભવતી હોય છે કે તેમના દુખે દુખી અને તેમના સુખે સુખી થતી હોય છે. ટીવી ચેનલો એ આપણી રહેણી કરણી ઉપર રીતરીવાજો ઉપર પણ અસર કરવા માંડી છે,
ટીવી ચેનલો એ આપણા સમાજ ને નવી સાસુઓ. નવી જ વહુઓ. નવીજ વેમ્પ, નવા જ પ્રકાર ના મિત્રો પિતા, દાદા, દાદી ભાઈ બહેનો, નણંદ , ભાભીઓ, નવા જ પ્રકાર ની . ખટપ ટો , વેર અને મૈત્રી, કાવા દાવા, વસ્ત્રો ની સ્ટાઈલ , ફેશન ની પદ્ધતિઓની ભેટ આપી છે, ટીવી ઉપર દેખાતા ગરીબો, ધનિકો, વિદ્યાર્થીઓ, કન્યાઓ, બીજ્નેસ્મેનો બધુજ અનોખું હોય છે, સર્વદા સંઘર્ષ મા જીવતા લોકો ને આ બધું જોઈ ને પળ વાર રાહત મળતી હોય તો ખોટું નથી, પણ એવી લાલસા ની સિદ્ધિ માટે ખોટા કામ નાં રવાડે ન ચઢી ન જવાય એ જોવું જોઈએ,આજે મનોરંજન ક્ષેત્રે, જાહેરાતો નાં ક્ષેત્રે , પ્રચાર અને સમાચારો માટે ટેલીવિઝન એક બહુજ ઉપયોગી માધ્યમ બની ગયું છે, પણ તેનો ઉપયોગ સંયમ પૂર્વક થાય તે જરૂરી છે, નહીતર આજ ટેલીવીઝનો તંગદીલી અને અફવાઓ પણ ફેલાવે છે, એ પણ યાદ રાખવું જોઈએ.
“ આજે તો ઈન્ટરનેટ, મોબિલ ફોનો, અને ઈલીક્ત્ટ્રોનીક ક્રાંતિ નાં કારણે દુનિયા નાની થઇ ગઈ છે, એટલે ટેલીવિઝન નું પણ મહત્વ ઘટતું જાય છે, છતા આ ઈલીક્ટ્રોનીક ચમત્કાર તદ્દન ઉવેખવા જેવો નથી.

Posted ઓક્ટોબર 25, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

prakaran 16   Leave a comment

પ્રકરણ .__૧૬ .

દામજીએ બે હાથ જોડ્યા અને રડતી સૂરતે બંને ને પ્રણામ કર્યા.
“ તું કેમ આવ્યો છે..?’’ચિતરંજને જરા સખતાઈ થી પૂછ્યું.
“ આપનોજ આશરો છે, હવે ક્યા જાઉં..?’ગરીબડા થઇ ને દામજી એ કહ્યું.
“ કેમ બધી હેકડી નીકળી ગઈ..?ગયો ત્યારે તો બહુ જોર બતાવતો હતો. હવે સમજાયું કે આપણા કર્મો આવા હોય તો કોઈ ઉભા પણ ન રાખે..!”ચિત રંજને કહ્યું.
“ મને માફ કરો સાહેબ, મને કોઈ કામ આપો, પોલીસ નો માર પડ્યા પછી મને કોઈ નોકરી પણ નથી આપતું.હું ક્યા જાઉં..?”
“ એ પહેલા વિચારવું જોઈતું હતું. તું જાતે ગયો છે અમે તને કાઢીમુક્યો નથી, હવે તારે આમ પાછા આવવું ન જોઈએ..”ચીતરંજને કહ્યું.
રસિક દાદા એ તેને અટકાવ્યો.
“તને શું કામ આપવું બોલ…!તને શું આવડે છે..?”તેમણે પૂછ્યું.
“ તમે જે કહેશો તે કામ કરીશ કચરાપોતા, કપડા ધોવાનું, વાસણ માંજવા નું ગમે તે કામ કરીશ પણ મને કામ આપો દાદા …!” દામજી એ રસીક્દાદા નાં પગ પકડતા કહ્યું.
“ પગ છોડી દે , આવું શોભતું નથી, “ચિતરંજન તરફ જોયું.
“ શું કરીશું ચીતુ..?”તેમણે પૂછ્યું.
“ કોઈ પ્રશ્ન જ નથી. આ માણસ કોઈ રીતે ચાલે તેમ નથી. દારૂ નું વ્યસન, બૈરી ને માર મારે છે, આવું બધું આપણા ઘર મા કેમ ચાલે..?એ ગયોજ છે તો જવા દો એને પાછો બોલાવવાની જરૂર નથી…”
આ સાંભળતાજ દામજી મોટે થી રડવા લાગ્યો અને દાદા નાં પગ પકડવા લાગ્યો. ઘર માંથી નિશા અને મિતાલી પણ કુતુહલ વશ બહાર આવી ગયા,

દામજી નિશા નાં પગ પકડવા ગયો.નિશા ગભરાઈ ને પાછી હઠી ગઈ.
“ મેડમ…. મને બચાવી લો…! હું ભાન ભૂલ્યો હતો મને કામ આપો.”નિશા એ પતિ અને સસરા તરફ જોયું અને આ બધું શું છે એવો ઈશારો કર્યો.
“એના કરતા એમ કર દામજી, તું પૂરી ને કામે મોકલ, તું એની સાથે રહી શકશે, બાકી તારા માટે કોઈ કામ નથી. “રસીક્દાદાએ સ્પષ્ઠ રીતે કહ્યું.
“હું મારી બૈરી ને મદદ કરવા આવતો રહીશ , અને હવે પછી જરા પણ ખોટું કામ નહિ કરું. આપનો બહુજ ઉપકાર થયો ,
“ બાપુ…! તમે કેમ આમ પલાળી જાઓ છો..?આ માણસ ને ઘર મા રાખય્જ નહિ..”ચિતરંજને પિતા ને જરા ઠપકો આપતા કહ્યું.
“ હશે હવે, જુનો માણસ છે, ભૂલ કરી બેઠો છે , હવે પસ્તાવો કરે છે તો તેની વાઈફ ને કામે રાખીએ, આપણે પણ બીજી એવી કામ કરનારી ને ક્યા શોધવા જઈશું..?”રસિક દાદાએ કહ્યું.
“પણ બાપુ…! પોલીસ પણ આપણા ઉપર હસશે, જેના ઉપર શંકા કરી એનેજ પાછો ઘર મા રાખ્યો..!”ચિતરંજને કહ્યું.
“ આપણે એના ઉપર શંકા કરીજ નથી. પોલીસ ને તેની તપાસ દરમ્યાન જે કરવું યોગ્ય લાગ્યું તે કર્યું. છેવટે તેને છોડી પણ મુક્યો. હવે તે પસ્તાય છે તો તેની વાઈફ ને કામે આવવા દઈએ..!”રસિક દાદાએ પોતાનું રૂલીંગ આપી દીધું.
દામજી હરખાતો , આંસૂ લુછાતો ગયો બહાર નીકળી ને તેને તેનો ફોન જોડ્યો.
“ નામદેવજી, બધું બરાબર પાર ઉતર્યું છે, મને બંગલા ના ક્વાર્ટર મા રહેવા મળી ગયું છે, અને મારી બૈરી ને પણ કામ પાછું મળી ગયું છે.”તેણે ધીમા અવાજે ફોન ઉપર કહ્યું.
“ સરસ , હવે બંગલા મા શું શું થઇ રહ્યું છે તેની મને જાણ કરતો રહેજે..!”દામજી ફોન બંધ કરી ને ખીસા મા સરકાવતો ચાલવા લાગ્યો, આજે તેને ફરી થી દારુ પીવાની લિજ્જત માણવા નું મન થયું.
તે દારૂ નાં પીઠા તરફ ચાલ્યો ત્યાંજ સામે થી અરજણ ની ઘોડા ગાડી આવતી દેખાઈ. દામજી ને તેના થી છુપાવા ની ઈચ્છા થઇ પણ તદ્દન સામસામે આવી ગયા પછી હવે છટકવું શક્ય ન હતું.
અરજણ એ ગાડી ઉભી રાખી. “
“ કેમ દામજી , ક્યા જઈ આવ્યો..?”અરજણે પૂછ્યું.
“ ક્યાય નહિ બસ આમજ ફરતો હતો…!” દામજી બોલ્યો,તેના ચહેરા ઉપર અગાઉ દેખાતી હતાશા અત્યારે દેખાતી ન હતી.
અરજણે તેની સામે વેધક દ્રષ્ટિ એ જોયું.
“ ક્યા ગયો હતો સાચું કહે,,!”
“ કહ્યું તો ખરું. બસ આમજ ફરતો હતો. કામ ધધા વિના બીજું શું કરું..?’
“સાચું કહે છે ને..?”
“ આમાં ખોટું બોલવા જેવું શું છે..?”દામજી એ સહેજ મો વાન્કાવી ને કહ્યું,
“ આ તરફ ક્યા જાય છે..?ચલ તને મૂકી જાઉં બેસ ગાડી મા..!”અરજણે કહ્યું.
“ નાં , હું જરા પગ છૂટો કરવા જ જઈ રહ્યો છું. “ કહી દામજી એ ચાલવા માંડ્યું.
અરજણ ને લાગ્યું કે કઈક થઇ રહ્યું છે, દામજી અને નામદેવ ની વાત તેણે સાંભળી હતી, એટલે તેને લાગ્યું તો ખરું કે દામજી એ કોઈ યોજના અમલ મા મૂકી છે. તેણે ચુડગર હાઉસ તરફ ગાડી ચલાવી.
“ રસીક દાદા અને ચિતરંજન વરંડા માજ બેઠા હતા અને રોડ પ્લાન ઉપર ચર્ચા કરી રહ્યા હતા
અરજણે ગાડી વરંડા નાં પગથીયા પાસેજ ઉભી રાખી. પિતાપુત્ર . તેને આમ આવેલો જોઈ ને ઉભા થયા. અરજણ એક સાથે ત્રણ પગથીયા કુદતો ઉપર આવી ગયો.
“ કેમ અરજણ..?શું થયું છે..?’ચીતરંજને તેની મુખમુદ્રા જોઈ ને પૂછ્યું.
અરજણ વરંડા ની પાળી ઉપર બેસી ગયો.
“ પેલો દામજી અહી આવ્યો હતો..?’અરજણે કોઈ ફોર્માલીટી માં પડ્યા વિના પૂછ્યું.
“ કેમ..? કાઈ થયું છે..?’ચિતરંજને પૂછ્યું .
“ એ આવ્યો હતો ખરો..?’અરજણે આગ્રહપૂર્વક કહ્યું.
“ હા. હમણા જ ગયો.”દાદાએ કહ્યું.
“આપ્લોકો એ તેને કોઈ વચન તો નથી આપ્યું ને..?”
“વચન….!” દાદાએ ચિતરંજન સામે જોતા કહ્યું.
હા તમે કોઈ કબુલાત તો નથી કરી ને..?’
“ પણ અલ્યા છે શું..?તે પસ્તાવો કરવા આવ્યો હતો, ખુબ રડતો હતો એટલે અમે તેની વાઈફ પૂરી ને પાછી કામ ઉપર રાખી છે, તેને પણ ક્વાર્ટર માં રહેવા ની મંજૂરી આપી છે…!”રસીક્દાદાએ કહ્યું.
અરજણે પોતાના કપાળ ઉપર હાથ ઠોકયો
“ મને બીક હતીજ , હું જરાક જ મોડો પડ્યો અને દામજીએ પોતાનું કામ કરી લીધું.”
“પણ થયું છે શું એ તો કહે..!”
“દાદા, ચીતુભાઈ, તમારા બંગલા મા ઘુસ્નાર નો પત્તો લાગ્યો છે..”અરજણે કહ્યું.
“શું..? કોણ હતો..?’
“તેનું પગેરું મળ્યું છે, કોઈ નામદેવ નામનો અજાણ્યો માણસ ગામ મા ફરી રહ્યો છે, આજે હું તેને સ્ટેશન પાસે ઉતારી ને જતો હતો, રસ્તા મા આ દામજી પણ ગાડી માં બેઠો હતો. તેને કામ ન હોવા ની વાતો કરી એટલે એ નામદેવ તેને નજીક ની હોટલ માં લઇ ગયો. મેં તેમની બધી વાત સાંભળી છે.”અરજણે માંડી ને વાત કરવા માંડી.
“ દાદાજી…! એ નામદેવ ની સુચના મુજબજ દામજી તમને મળવા આવ્યો હતો, તેને બંગલા મા રહી ને જાસુસી કરવા નું કામ એ નામદેવે આપ્યું છે. “
“ શું વાત કરે છે અરજણ ..!”ચિતરંજને આશ્ચર્ય થી પૂછ્યું.
“ હા ચીતુ ભાઈ, એ બંગલા મા હરતો ફરતો રહેશે અને બંગલા મા થતી બધીજ વાતો ની જાણ તે એ નામદેવ ને આપતો રહેશે..! એ માટેજ તેને બંગલા મા રહેવા મોકલવા મા આવ્યો છે.”
“તો એમ વાત છે..?ઠીક છે તે અમને સજાગ કર્યા એટલે હવે અમે બહુજ ધ્યાન રાખીશું , કેમ બાપુ..?’ચિતરંજને કહ્યું,
હું એ કહેવાજ આવ્યો હતો, મને એક પેસેન્જર મળી ગયો એટલે હું જરા મોડો પડ્યો અને એ લુચ્ચો લાભ લઇ ગયો., પણ હવે તેનાથી સાવધ રહેજો.”
ચિતરંજને પિતા સામે સૂચક નજરે જોયું,તેમાં છૂપો ઉપાલંભ હતો “ હું નહોતો કહેતો…!”
રસિક દાદા ને પણ લાગ્યું કે જરા ઉતાવળ થઇ ગઈ છે, અરજણ વિદાય થયો.
“જો ચીતુદીકરા…!હવે જે થઇ ગયું તે થઇ ગયું આપણે હવે બધુજ બેંક ભેગું કરો. અહી કશું રાખવું સલામત નથી. કાલેજ જીલ્લા પંચાયત મા જઈ આવો અને બેંક મા પણ જતા આવો. લોકો ની નજર તમારા ખજાના ઉપર પડી છે એટલે વહેલી તકે ઈ બધું બેંક મા મૂકી દઈએ.”રસિક દાદાએ કહ્યું.
“બાપુ, આમતો કશું રોકડ સ્વરૂપે નથી અમેરિકા ની બેંક નાં ચારેક ડ્રાફ્ટ જ છે, આમ તો કોઈ તે વટાવી ન શકે પણ કેટલાક શરાફો આવા ડ્રાફ્ટ ખરીદતા હોય છે એટલે તેને સંભાળી ને બેંક મા જમા કરી દેવા માજ સલામતી છે, હું કાલેજ જીલ્લા મથકે જાઉં છું. અને સ્ટેટ બેંક મા ખાતું ખોલાવી ને ડ્રાફ્ટ જમા કરાવી દઉ છું. “ચિતરંજને કહ્યું.
“ ફત્તેહ કરો, સાથે પેલો પ્લાન પણ લેતા જજો, અને જીલ્લા પંચાયત મા મંજૂરી માટે મુકતા આવજો.’ દાદા એ કહ્યું
બંને વાતો કરી રહ્યા હતા, તેજ વખતે દામજી પાણી નો ઘડો ખભે ઊંચકી ને આવતો દેખાયો. સામાન્ય કામ કરતો હોય એવી સ્વાભાવિકતા થી તે અંદર ગયો.
અંદર એક બારણા પાછળ ઉભા રહી ને દામજી એ બીડી સળગાવી
“ સાવધાન રહેજો, અને કાલે બધુજ બેંક ભેગું કરી દો “ દાદા બોલતા હતા,
“ કાલે મિતાલી ને સ્કૂલે મુકવા જઈશ એ પછી જિલા મથકે જતો આવીશ. ડી ડી .ઓ . સાહેબ ને પણ મળતો આવીશ , હવે વિલંબ નથી કરવો.”ચિત રંજને કહ્યું.
દામજી બારણા પાછળ થી ખસી ગયો .
ચિતરંજને દાદા નાં કાન મા કહ્યું.
“ બીડી ની વાસ આવી એ જોયું બાપુ ..?’
દાદાએ પણ એક ઊંડો શ્વાસ લઇ ને બીડી ના ધુમાડા ની વાસ પારખી.
“ દામજી અંદર છુપાઈ ને વાત સાંભળતો હોવો જોઈએ, “ચિત રંજને કાન મા કહ્યું.
“ વાંધો નહિ, કાલે બધુજ ખસેડી લો. એ ભલે ફાફા મારતો રહે..”દાદાએ કહ્યું.
બંને વરંડા મા થી ઘર મા ગયા, જમવા નું તૈયાર હતું બંને પિતાપુત્ર સાથેજ જમવા બેઠા. દામજી જ પીરસવા આવ્યો.
“ વાહ દામજી , તું તો આજેજ સરસ કામે લાગી ગયો ને..!” દાદાએ તેનો ખભો થાબડતા કહ્યું.
“ મારી ભૂલ મારેજ સુધારવી જોઈએ ને…!” દામજી ઝુકી ને બોલ્યો. બંને જમવા લાગ્યા, અને દામજી ગરમ ગરમ રોટલીઓ પીરસવા અંદર બહાર આવતો જતો રહ્યો
જમ્યા પછી બંને ચિત રંજન ની રૂમ મા ગયા , પ્લાન અને બેંક મા ભરવા માટે નાં ડ્રાફ્ટ બધું એક બ્રિફકેસ મા ગોઠવી ને તૈયાર કરી દીધું.

Posted ઓક્ટોબર 24, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

એક વધુ લૂંટ .   Leave a comment

એક વધુ લૂંટ …!

જનરલ ઇન્શ્યુરન્સ કંપનીઓ મેડીકલ વીમો ઉતારે છે, આ વીમા નાં કારણે તમે મોટી ઉમરે માંદા પાડો તો તમને સારવાર માટે પૈસા મળી રહે, હમણાજ સમાચાર આવ્યા કે ૬૫ વર્ષ થી મોટી વય ના સીનીયર સિટીઝનો માટે નાં પ્રીમીયમ નાં દર ઘણાજ વધારી નાખવા મા આવ્યા છે. વર્ષો થી નિયમિત પ્રીમીયમ ભરી રહેલા પોલીસી ધારકો એ અત્યાર સુધી સારી તબિયત નાં કારણે કલેઈમ કર્યા વિના પ્રીમીયમ ભર્યા હોય છે, કોઈ વિશ થી પચીશ વર્ષ થી પ્રીમીયમ ભરતું હોય તો નો કલેઈમ નાં કારણે વીમાકંપની પાસે કેટલી મોટી રકમો જમા થઇ હોય છે, હવે જયારે એજ પોલીસી ધારક ની તબિયત બગડે ત્યારે હવે તેમને વીમા પોલીસી ચાલુ રા ખવા માટે લગભગ ડબલ રકમ નાં પ્રીમીયમ ભરવાના થશે. જો ન ભરે તો પોલીસી કેન્સલ થાય અને વિશ વર્ષ સુધી ભરેલા નો કલેઈમ પ્રીમીયમ નાં નાણા વીમા કંપની પાસેજ પડી રહેશે,
મેડીક્લેઇમ એટલા માટે લેવા મા આવે છે કે જયારે વૃધ્ધ્વાસ્થા આવે, નિયમિત આવક ઘટી ગઈ હોય અને માંદગી નાં બીલો વધુ આવવા માંડે ,ત્યારે આ વીમા ની રકમ માંથી સારવાર નો ખર્ચ નીકળી જાય, વીમા યોજના પાછળ એ કોન્સેપ્ટ હતો કે બધા પ્રીમીયમ ભરનારા માંથી બધાજ એક સાથે માંદા પાડવા નાં નથી, એટલે બહુ થોડાજ કલેઈમ ચુકવવા નાં થશે, બાકી નાં પ્રીમીયમ ની ગંજાવર રકમ વીમા કંપનીઓ નિજ સમૃદ્ધિ વધારે છે, ઉપરાંત હવે તો કલેઈમ પણ પૂરી રકમ નો ક્યા મળે છે..?હોસ્પિટલ ના કુલ બીલ નાં કલેઈમ સામે માંડ પચાસ કે સાઠ ટકા કલેઈમ મંજૂર થતા હોય છે. આ સીધું સત્ય કોઈ સમજી શકતું નથી.તમે આજ સુધી લાખો રૂપિયા પ્રીમીયમ તરીકે ભર્યા છે, હવે જયારે તમારે જરૂર પડી ત્યારે તમને ખર્ચેલ નાણા નાંમાંડ પચાસ ટકા જ મળે છે. જો થયેલ ખર્ચ નાં આધારે તમને વીમા પોલીસી ની બધી રકમ ન મળે તો વીમો લેવાનો અને મોંઘા પ્રીમીયમ ભરવા નો શો અર્થ છે..?સીનીયર સીટીઝન વર્ષો થી નિયમિત પ્રીમીયમ ભરતા હોવા છતાં જયારે તેમને કલેઈમ લેવા નો વખત આવે ત્યારે પ્રીમીયમ નાં દર વધારી દેવા મા આવે, અને કલેઈમ નાં ચાલીશ્પચાશ ટકા જેટલી રકમ જ આપવા મા આવે તો આ ખુલ્લી લુંટ થઇ કે નહિ..?
આજે હવે જાહેર કે ખાનગી બધાજ ક્ષેત્રો મા લોકો ને લુંટવા નિજ વૃતિ ચાલી રહી છે, ગમે તેમ કરો અમને તો આટલા પૈસા જોઈએજ. તમે જીવો કે મરો એની કોઈ ને ચિંતા નથી.બીજી તરફ ડીપોઝીટો ના વ્યાજ આપવા વાળી સત્તાઓ વ્યાજ નાં દર ઘટાડતી જાય છે, સીનીયર સીટીઝને બધીજ જગ્યાએ ભાવ વધારો સહન કરવા નો અને બીજી બાજુ તેમની બચત ઉપર મળતા વ્યાજ ની રકમ પ્રતિવર્ષ ઓછી અને ઓછી થતી જાય છે. બધા નિજ આવક વધે છે, પણ આ આવક નું મુખ્ય સાધન છે તે નાગરીકો ની આવક ઘટે છે અને ચુકવણી વધતી જાય છે. એકજ વસ્તુ ઉપર અનેક જાત નાં અને વધતાજતા દર નાં કરવેરા નાગરીકો ઉપર આંખ બંધ કરી ને ઝીન્કવા મા આવે છે, વિચાર કરો કે તમે પ્રજા ને , નાગરીકો ને એવું શું આપી દો છો કે જાત જાત નાં ટેક્ષ માગ્યા કરો છો..? તમારા અબજો રૂપિયા નાં કરવેરા નાં નાણા મન ફાવે તેમ ઉડાવ્યા કરોછો, અને તેમ છતાં તમારો કટોરો ખાલીજ રહેતો હોવાથી ફાવે તેવા ટેક્ષ ઉઘરાવ્યા કરો છો, પણ એ વિચારતા નથી કે બધેજ આપતો રહેતો નાગરિક આ બધા ને ક્યા સુધી જીરવી શકશે. !અને આપવા નું તો વધતુજ જાય છે, એક તરફ આવક ઘટે છે તો બીજી તરફ ભરણા વધી રહ્યા છે, તો આ ઈમબેલેન્સ કઈ રીતે સોલ્વ થશે..?સરકાર, વેપારીઓ, લારીગલ્લાવાળાઓ, પરિવહન સેવાઓ, ટેક્ષી, રિક્ષા ,અનાજ, શાકભાજી, દૂધ,વસ્ત્રો. ઉપાન, હોસ્પિટલ ના બીલ, સામાન્ય ડોક્ટર ની ફી,સ્કૂલો કોલેજો ની ફી, અને વધારા માં આવી વીમા કંપનીઓ નાં વધેલા પ્રીમિયમો, બધાજ લાવો લાવો કરતા હોય છે, કલ્યાણ રાજ્ય ના બદલે લૂંટ રાજ્ય થઇ ગયું છે, બધા નેજ ભાવ વધારો કરવો છે, પણ તેઓ જેમની પાસે થી આવક મેળવે છે તેમની ઘટતી જતી આવક કોઈ ને દેખાતી નથી. બસ, અમારે તો આટલા નાણા જોઈએજ, તમારું ગમે તે થાય એ તમારો પ્રશ્ન છે
કલેઈમ ના નાણા કાપી ને ચુકવનાર વીમા કંપનીઓ કોઈ ને પૂછ્યા વિના પ્રીમીયમ નાં દર વધારી મુકે, અને તેમને કોઈ પડકારનાર નથી. આ કંપનીઓ આટલા વિપુલ પ્રમાણ મા મળતા પ્રીમીયમ નું શું કરતા હશે..?પ્રીમીયમ નાં દર વધારવા, અને કલેઈમ ઓછા ચુકવવા એ કઈ રીતે ન્યાયસંગત કહેવાય..?આ ખુલ્લી લૂંટ જ કહેવાય.
એક મૃત જનાવર ઉપર બધાજ ગીધડા તેને ચૂંથી ખાય, એના જેવોજ આ માહોલ છે, બધાનેજ વધારો જોઈએ છે, માત્ર વ્યાજ ઉપર જીવનારાઓ નેજ વધારો આપવા મા નથી આવતો. આ કેવો અન્યાય છે..?
તમે વિચાર કરો કે એકજ માણસ ને પંદર વિશ લુંટારાઓ વારાફરતી લૂંટેતો તે એકલો બધા ને કઈરીતે કાઈ આપે..? અને ક્યા થી આપે, આ બધા લુંન્ટારાઓ પૈકી કોઈ તો બાકી રહીજ જાય, તો તેને ટેક્ષચોર ગણી ને સજા થાય..
લોકો સરકાર એટલા માટે બનાવે છે કે તમનું અસ્ત વ્યસ્ત જીવન વ્યવસ્થિત કરે. પણ સરકાર બન્યા પછી કોઈ પ્રજાનું સાંભળતું નથી. જે સરકાર આવે તે હંમેશા એકજ ચેલેન્જ આપ્યા કરતી હોય છે, “ બલિદાન આપવા તૈયાર રહો….!”આજે સીતેર વર્ષો થી પ્રજાએ બલીદાનોજ આપ્યા કરવા નાં હોય તો એવા રાજ્ય ને શું કરવા નું..?બલિદાનો નાં ફળ આજે ત્રીજી પેઢી એ પણ જોયા નથી. તેમ છતાં વધુ ને વધુ બલિદાન , વધુ ને વધુ કરવેરા, વધુ ને વધુ મોંઘવારી સહન કરવા નાં પડકારો થયાજ કરે છે. આનો કોઈ અંત હશે કે નહિ એ કોઈ કહીશકે તેમ નથી.
આ સંદર્ભ મા એક લોક કથા યાદ આવે છે જે અહી બરાબર બંધ બેસતી છે.
એક તળાવ મા ઘણા માછલા રહેતા હતા, એક વાર માછલાઓ ઓ ને વિચાર આવ્યો કે બધાજ પ્રાણીઓ નાં રાજા હોય છે, વાઘ, સિંહ, હાથી, સર્પ, વાનર, મનુષ્યો બધા નેજ પોતાનો રાજા હોય છે,તો આપણે રાજા કેમ નહિ..?બધા માછલાઓ ઓ ભેગા થઇ ને ભગવાન પાસે ગયા અને ફરિયાદ કરી કે તમે માત્ર અમનેજ રાજા થી વંચિત રાખ્યા છે, અમારે પણ રાજા જોઈએ.”
માછલાઓ નાં આંદોલન બહુ ચાલ્યા, ભગવાને ખુબ સમજાવ્યા કે તમે સુખી છો તો જાણી જોઈ ને દુખી શા માટે થવું છે..?પણ માછલાઓ ન માન્યા. છેવટે ભગવા ને તેમને એક બગલો આપ્યો અને કહ્યું કે જાઓ, આ બગલો તમારો રાજા છે, તેને લઇ જાઓ.”
બધાજ માછલાઓ ખુશ થતા થતા પોતાના તળાવ મા પાછા ફર્યા
માછલાઓ ને રાજા મળવા થી પહેલા તો બહુ ખુશ થયા, પણ ધીમે ધીમે તેમને જાણ થઇ કે આ બગલા રાજા તો અમનેજ ખાઈ રહ્યા છે, તે રાજ્ય બાજ્ય કશું કરતો નથી માત્ર માછલાઓ ને જ ખાઈ રહ્યો છે. દિવસે દિવસે માછલાઓ ની સંખ્યા ઘટવા લાગી . બધાજ માછલાઓ ને ભાન થયું કે આપણે આ રાજા ને લાવી ને મોટી ભૂલ કરી છે, પણ હવે શું થઇ શકે..?હવે તો આ રાજા ને સ્વીકારવોજ રહ્યો અને શહીદ થતા રહેવાનું…!
આપણે બધાએ પણ આવીજ ભૂલ કરી છે, આજે સિત્તેર વર્ષો થી આપણે આવા બગલાઓ ની સરકાર જ ચૂંટી છે, હવે બગલા માછલાઓ ને ખાય તો શું થઇ શકે..?સરકાર બદલીશું તોયે બીજા નવા બગલાઓ જ રાજા થવા નાં છે, જે આપણ ને ખાઈનેજ પોતાની સત્તા ભોગવવા નાં છે.
આનું હવે શું કરવું..?બસ લુંન્ટાતા રહો અને બગલાઓ ની વાહ વાહ કરતા રહી ને ગાલ લાલ રાખો.

Posted ઓક્ટોબર 24, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

નવલકથા.   Leave a comment

. પ્રકરણ _૧૧

એ દિવસે ફરીથી દામજી એ પોતાની પત્ની પૂરી ને ફટકારવા માંડી. સર્વન્ટ ક્વાર્ટર નાં બધાજ રહેવાસીઓ એકત્ર થઇ ને તેને વારતા હતા, પણ દામજી ચિક્કાર પીધેલો હતો. ,કોઈ નું સાંભળતો ન હતો, નિશા શાક વીણવા ગઈ હતી મિતાલી સ્કૂલે ગઈ હતી અને રસીક્દાદા લટાર મારવા ગયા હતા,
ચિત રંજને આ કોલાહલ સાંભળ્યો. તે ઘર માં એકલોજ હતો એટલે બહાર થી બારણું અટકાવી ને તે સર્વન્ટ ક્વાર્ટર તરફ દોડ્યો.
પૂરી નો વર દામજી તેને લાતો અને મુક્કાઓ થી મારતો હતો. ચિત રંજન થી વધુવાર આ જોવાયું નહિ, તેને આગળ વધી ને દામજી નો હાથ પકડ્યો. દામજીએ લાલ આંખે તેની સામે જોયું. દારુ નાં નશા મા તેણે તદ્દન સાનભાન ગુમાવી દીધા હતા, તેણે એક નજર ચિત રંજન તરફ અને બીજી નજરે પોતાના જકડાયેલા હાથ સામે જોયું.
“ શું છે..?હાથ કેમ પકડો છો..?’તેને ચિતરંજન સામે તાકતા પૂછ્યું.
“અરે હજી તો હાથ પકડ્યોજ છે, બહુ કરીશ તો હાથ ઉખાડતા પણ વાર નહિ લાગે….” ચિત રંજને કહ્યું.
“ અરે ઉખાડયા ઉખાડયા….! કાઈ તમારું રાજ ચાલે છે..?છોડો મને..”કહી તેને હાથ નું ઝટકો મારી ને છૂટવા નું જોર કર્યું. પણ ચિત રંજન નાં મજબૂત હાથ મા થી તે પોતાનું કાંડું છોડાવી ન શક્યો .
“કહું છું છોડી દો ….! તેને કહ્યું.
“શામાટે..? આ બિચારી પૂરી ના હાડકા ભાંગવા માટે..?શાંત થઇજા નહીતો પોલીસ ને બોલાવીશ..”
“ કેમ પૂરી ની બહુ દયા આવે છે..? તો ઘર માજ બેસાડો ને…!” ભાન્ભુલેલો દામજી બરાડ્યો.
એ સાથેજ ચિતરંજન નો રાઠોડી પંજો તેના ગાલ ઉપર પડ્યો , દામજી નાં બે દાંત પડી ગયા હોય એમ લાગ્યું, અને લોહીલુહાણ મુખે તે દૂર ગબડી પડ્યો.
પડતા ની સાથેજ તે બેભાન બની ગયો. ચીતરંજને ખીસા માંથી સેલફોન કાઢ્યો અને નંબર જોડવા લાગ્યો.
તે સાથેજ જમીન ઉપર ટળવળતી પૂરી સહસા ઉભી થઇ ને ચિતરંજન નાં પગ પકડવા લાગી…
“ નહિ સાહેબ…! એને પોલીસ મા ન આપતા….!ગમે તેમ પણ એ મારો ધણી છે.. એને માફ કરો…!ફોન ન કરશો…!”તે કરગરતા બોલી.
“ અરે છોડ, હું પોલીસ ને ફોન નથી કરતો ડોક્ટર ને કરું છું, આને કઈક સારવાર તો આપવી પડશે ને..?’બીજા લોકો ને સુચના આપી ને ચિતરંજન પોતાના બંગલે પાછો ફર્યો.
તેણે આવતાજ જોયું કે તે બહાર થી મુખ્ય દરવાજો બંધ કરી ને આવ્યો હતો તેને બદલે દરવાજો ખુલ્લો હતો. તેને નવાઈ લાગી પણ તેણે ધાર્યું કે કદાચ નિશા શાકભાજી નાં ખેતર માંથી આવી ગઈ હશે.
‘” નિશા…! જરા પાણી તો આપ..!” તેને કહ્યું. પણ કોઈ જવાબ ન આવ્યો.
તેને નવાઈ લાગી નિશા હંમેશા તેના માટે તત્પર રહેતી હતી , આજે કેમ જવાબ નથી આપતી .?’
“ નિશા…! સંભાળે છે..?જરા પાણી તો આપ…!” તેને ફરી થી જરા મોટા અવાજે કહ્યું.
પણ તેના આશ્ચર્ય વચ્ચે નિશા નો કોઈ જવાબ ન આવ્યો. હવે ચિતરંજન ને ચિંતા થઇ. તે ઉભો થયો અને અંદર નાં ખંડો મા ફરી વળ્યો. તેને રૂમ નાં બધાજ કબાટો ખુલ્લા જોયા, વસ્તુઓ નીચે વેરવિખેર પડી હતી. કોઈ ઘર મા હાથફેરો કરી ગયું હોય એવું સ્પષ્ટ દેખાતું હતું. તે જઈ ને પાછો આવ્યો તેને બહુ વાર થઇ ન હતી, એટલી વાર મા કોણ ઘર મા ઘુસી ગયું હશે..?’
તેણે સાવચેતી પૂર્વક બધે નિરિક્ષણ કરવા માંડ્યું. પાછળ નાં બારણા તરફ કઈક અવાજ થયો,ચિતરંજન એ તરફ દોડ્યો. કોઈ ઝડપ થી સરકી જતું હોય એવો તેને ભાસ થયો તેણે દોટ મૂકી. દૂર કોઈ દોડી ને ભાગતું દેખાયું તેની પીઠ ઉપર થી ચિતરંજન તેને પારખી ન શક્યો. તેને હાથ મા ની લાકડી તેની પાછળ ફેંકી , પણ એ વ્યક્તિ લાકડી ની રેંજ થી બહાર નીકળી ને અદ્રશ્ય થઇ ગયો.
ચિતરંજન પાછો ફર્યો
તેણે ઘર જોયું, બધાજ કબાટો ખોલવા માં આવ્યા હતા, કોઈ વસ્તુ ચોરાઈ હોય એવું પણ પ્રથમ દર્શને લાગતું ન હતું. પણ વિગતવાર જોવું તો જોઈએજ એમ તેને લાગ્યું.

“એટલામાં બહર થી વીણેલા શાક ની પોટલી ઊંચકી ને નિશા આવી
“ અરે તમે આ બધા કબાટો ખોલી ને કેમ બેઠા છો..?”તેણે રૂમ ની દશા જોઈ ને કહ્યું.
“આ બધું મેં નથી કર્યું. કોઈ ઘર મા ઘુસી ને આ બધું કરી ગયું છે.” ચિત રંજને શાંતિ થી કહ્યું.
“હાય હાય..! કોઈ ચોર આવ્યો હતો કે શું..?”જરા ફાળ ખાતા નિશા એ ઉદગાર કાઢ્યા,
“હા, હું પેલા દામજી નો ઝઘડો નીપટાવવા બહાર થી બારણું ખાલી બંધ કરી ને ગયો હતો, આવી ને જોયું તો એ માણસ ઘર માજ સંતાયો હતો. મને જોઈ ને તે પાછલા બારણે થી નાસી ગયો. “ચીત રંજને કહ્યું.
“સારું થયું ને તેણે તમારા ઉપર હુમલો ન કર્યો તે .!”નિશાએ કહ્યું.
“ તેને ભાગવા ની જગ્યા ન મળી હોત તો મારા ઉપર પણ હુમલો કર્યો હોત.”
“ કોને ભાગવા ની જગ્યા ન મળી..?’બહાર થી રસિક દાદા નો અવાજ આવ્યો , તેમણે તેમની સ્ટીક એક ખૂણા મા મૂકી ને અંદર આવી ને પૂછ્યું.
ચિતરંજને બનેલી બધીજ વાત કરી,
“ મને તો બહુજ બીક લાગે છે…!”નિશા એ ભયભીત સ્વરે કહ્યું.
“આજ સુધી આવું બન્યું નથી, હું તો એકલોજ રહેતો હતો પણ આજ સુધી કોઈ ચોર જોયો નથી. આમાં તારો વાંક છે ચિતુ “રસિક દાદા એ કહ્યું.
“ કેમ .? મેં શું કર્યું..?’
“ તું બહુ બોલકો છે, આપણી પાસે પૈસા હોય તેની જ્યાં ત્યાં જાહેરાત કરવા ની ન હોય આની પાસે બહુ પૈસા છે એવું જાણી ને કોઈ ને પણ ચોરી કરવા નું મન થાય.”રસીક્દાદા એ કહ્યું.
“ પણ મેં તો માત્ર સરપંચ, ઉમેદચંદ અને તળસી ભાઈ સિવાય કોઈ ને કહ્યું નથી. એ બધા તો સારા ગૃહસ્થો ગણાય ને..?”
“ બધાજ સારા હોય છે પણ દલ્લો જુએ પછી કોઈ કેટલું સારું રહે છે તે પારખવું જોઈએ, આપણી પાસે પૈસા છે એની બહુ જાહેરાત ન કરવી એજ ડહાપણ છે.”રસીક્દાદા એ કહ્યું.
“પણ હવે શું કરીશું..?આવા ભય વચ્ચે કેમ રહેવાય..?પોલીસ ને ખબર આપવી છે..?’નિશા એ ગભરાતા સ્વરે કહ્યું.
“ આપણે ત્યાં કોઈ પ્રવેશ્યું છે એની જાણ તો કરવીજ પડે, ચાલ તું ગાડી કાઢ , આપણે પોલીસ સ્ટેશન જતા આવીએ..!” કહી રસીક્દાદા એ પોતા ની સ્ટીક સંભાળી અને રૂમ ની બહાર આવ્યા.
થોડીજ વાર મા ચિતરંજન ની ગાડી પોલીસ સ્ટેશન નાં પગથીયા પાસે ઉભી રહી.

પ્રકરણ_૧૨

નાના ગામ નું પોલીસ થાણું પણ નાનુજ હતું. એક સબ ઇન્સ્પેક્ટર , ત્રણેક કોન્સ્ટેબલ્સ અને એક રાઈટર જેટલો સ્ટાફ હતો. નાનુ ગામ હોવા થી આ બધોજ સ્ટાફ રસીક્દાદા ને ઓળખાતાજ હતા, તેમને જોઈ ને સબ ઇન્સ્પેક્ટર __ગ્રામીણ ભાષા મા જમાદાર_ઉભા થયા અને તેમના તરફ હાથ લંબાવી ને તેમને આવકાર્યા.
“ શું ચાલે છે જવાનસિંહ..!”દાદા એ તેની સાથે હાથ મિલાવતા પૂછ્યું,
“ બસ , આ બેઠા છીએ, હમણા તો ખાસ કામ પણ નથી લવજી હમણા થી શાંત પડી ગયો લાગે છે.”જ્વાન્સીન્હેં કહ્યું. અને સામે ની ખુરશીઓ દર્શાવી
“ તમારે કામ ન હોય તો હું આપું, આજે એક ફરિયાદ લઇ નેજ આવ્યો છું.”રસીક્દાદા એ કહ્યું.
“તમે તો ગામ ના પ્રતિષ્ઠિત નાગરિક છો તમારે ફરિયાદ કરાવી પડે એ તો અમારા માટે નાલેશી જેવું કહેવાય..!જવાનસિંહ બોલ્યો.
“ જુઓ, જવાન સિંહ, આ મારો દીકરો છે, હાલજ અમેરિકા થી આવ્યો છે, આજે અમારા ઘર મા કોઈ ઘૂસ્યું હતું અને બધુજ ફેંદી નાખ્યું છે, માણસ તો નાસી ગયો , પણ તેણે શા માટે ઘર ફેંદી નાખ્યું એ સમજાતું નથી.”
‘એમાં શું સમજવા નું..? ચોરી કરવા જ આવ્યો હોય ને ..!”જવાન્સીન્હેં કહ્યું.
“ પણ તે કઈક શોધતો હોય એવું લાગ્યું.”
“ઘર માં થી કશું ગયું ખરું..?’
“ એતો હમણા કશી ખબર નથી, નિરાંતે જોઈશું ત્યારે ખબર પડશે.”રસીક્દાદા એ કહ્યું.
“ તો મારે ફરિયાદ મા શું લખવું..?’
‘અજાણ્યા માણસ દ્વારા ગેરકાયદે ઘર મા ઘુસવું એ પણ ગુન્હો કહેવાય કે નહિ..?’
“ હા, એ ગુન્હો તો કહેવાય.પણ મારી સલાહ છે કે કાઈ ગયું ન હોય તો ફરિયાદ લખાવવા ની જફા મા ન પડવું.”જવાનસિંહે કહ્યું.
‘ તમારી સલાહ માટે આભાર, તમારે કામ નથી જોઈતું..?”રસીક્દાદા એ વ્યંગ માં કહ્યું.
જવાન્સીન્હેં તેના રાઈટર તરફ જોઈ કહ્યું, “આમની ફરિયાદ લખી લે , એફ,આર.આઈ નહિ, જાણવાજોગ લેજે.”
રસીક્દાદા એ ચિત રંજન ને રાઈટર પાસે મોકલ્યો. તેણે વિગતવાર લખાવવા માંડ્યું.
“ તમને કોઈ ઉપર શંકા છે..?” પોલીસ નો ચીલાચાલુ સવાલ આવ્યો.
“ શંકા તો કોના ઉપર કરવી..?અમારા નોકરો અમેજ આપેલા ઘરો માં રહે છે, બધા પ્રમાણિક છે, આજ સુધી તેમનું કોઈ વર્તન શંકા પડે એવું નથી.બીજા કોઈ ની અવરજવર નથી. “ ચિતરંજને કહ્યું.
“ તો પછી એ નોકરો માંથીજ કોઈ હોવું જોઈએ. અમે આજે તપાસ માટે આવીશું. બધા નેજ હાજર રાખશો.”જવાન્સીન્હેં કહ્યું. તેની ચાપાણી ની ઓફર નો અસ્વીકાર કરી ને બંને પિતાપુત્ર પાછા ફર્યા.
નિશા ચિંતાતુર ચહેરે રાહ જોઈ રહી હતી. મિતાલી હજી સ્કૂલે થી આવી ન હતી.
“ શું કરી આવ્યા..?” તેણે પૂછ્યું.
‘ ફરિયાદ લખાવી છે, હવે પોલીસ એનું કામ કરશે. પણ હવે પછી ઘર સાવ એકલું છોડી ને ક્યાય જવું નહિ.” ચિત રંજને કહ્યું.
‘ મૂળ કોઈ પૈસા ભાળી ગયું છે, “દાદા એ કહ્યું.
“ પણ કોણ હોઈ શકે..?” નિશા એ પૂછ્યું.
“ મને તો લવજીજ હોય એમ લાગે છે, એ કેટલા દિવસ થી આપણી પાછળ પડી ગયો છે.”ચિત રંજને કહ્યું.
“ હોઈ શકે ! એ ગુંડો મવાલી તો છેજ એમાં તારી પાસે બહુ પૈસા છે એ પણ જાણી ગયો છે.”દાદા એ કહ્યું.રસીક્દાદા ઉભા થયા, ત્યાજ બહાર થી એક અવાજ આવ્યો…!
“ દાદાજી ! ઘર મા છોકે..?’એ અવાજ લવજી નો હતો એ સમજતા કોઈ ને વાર ન લાગી.
લવજી અત્યારે અહી શા માટે આવ્યો હશે..?ચોરી કરવા જેવું કામ જ્યાં કર્યું ત્યાં આમ ખુલ્લેઆમ તે શા માટે આવ્યો હશે..?નિશા નું મુખ ભય થી ફિક્કું પડી ગયું , દાદા અને ચિત રંજન બહાર વરંડા મા આવ્યા. નીચે પગથીયા પાસે લવજી ઉભો હતો.
“ કેમ..?તારે શું કામ છે..?’ચિતરંજને તોછડાઈ થી પૂછ્યું.
“તમારી ખબર પુછવા આવ્યો છું, બધું બરાબર છે ને..?”લવજી એ કહ્યું.
“ તે તારે જાણી ને શું કામ છે..? અને આવું પુછવા નું તારે શું કારણ છે..?’
‘ લે.., ગામ મા આવડું મોટું કામ થાય અને હું ખબર પણ ન કાઢું..?” લવજી પોતના એજ લાક્ષણિક હાસ્ય સાથે બોલ્યો.
“ કયું કામ થયું છે..?’
“ કેમ તમારા ઘર માં ચોર નહોતા ઘુસ્યા..?” લવજી એ કહ્યું.
“ તો એ તુજ હતો એમ કહે ને..!” ગુસ્સાથી ચિતરંજન બોલ્યો.
“ ઉપર આવવા દો તો મારે થોડી વાત કરાવી છે..!” લવજી બોલ્યો.
“ મારે કોઈ વાત નથી કરવી..!તું તારે રસ્તે પડ “
“ હું બહુ વખત નહિ લઉં , દાદા…! હું ઉપર આવું..?”
અલ્યા પહેલા તો વગર પૂછ્યે ઘુસી ગયો હતો અને હવે સતો થવા જાય છે..?’દાદાએ કહ્યું.
લવજી ધીમે ધીમે પગથીયા ચઢી નેઉપર આવવા લાગ્યો ચિતરંજન તેને અટકાવવા સામે જવા ગયો પણ દાદાએ તેને રોક્યો.
“ જોઈએ તો ખરા…! તેને આવવા દે..”
લવજી ઉપર આવ્યો અને ભોંય ઉપરજ બેસી ગયો.
“ આજે તમારા બંગલા મા કોઈ ઘૂસ્યું હતું એ મને જાણવા મળ્યું. તમને લાગે છે કે એમાં મારો હાથ છે તો હું તમારો વાંક કાઢતો નથી.”તે બોલ્યો,
“ એટલે તુજ હતો..?”ચિતરંજને તીવ્ર સ્વરે પૂછ્યું.
“ જુઓ કોઈ ને પણ પૂછશો તો એ એમજ કહેશે કે આ લવજી નુજ કામ હોવું જોઈએ, પણ દાદા…! ભાઈ…! હું ગુંડો છું, મવાલી છું, દાદાગીરી કરી ને જે જોઈએ તે ઝુન્ટવી લેવા નો મારો સ્વભાવ છે, પણ હું કદી ચોરી કરતો નથી…!” લવજી ભાવવાહી સ્વરે બોલ્યો.
“ કેમ..? મને નથી લાગતું કે તે એપણ બાકી રાખ્યું હોય..!”ચિતરંજને કહ્યું.
‘ એ તમારે જે માનવું હોય તે માનજો, પણ હું કહું છું કે તમારા બંગલા મા પેસ્નાર હું નહિ પણ કોઈ જુદો માણસ હતો. “
“ તને એની કેમ ખબર પડી..?”
“ ચીતુભાઈ…! અભિમાન નથી કરતો, પણ આ ગામ મા જે કાઈ નવું બને એની મને ખબર પડી જાય છે.”સહેજ ગર્વ સાથે લવજી બોલ્યો.
“ તો કહે ને કે કોણ મારા ઘર મા ઘૂસ્યું હતું..?’
“ શું કહું ચીતુભાઈ ,એની પાછળ એક મોટા માથાનો હાથ છે.”
“ કોણ છે એ મોટું માથું..?’
“ એ હું જાણું છું, પણ સમય આવ્યા પહેલા તેનું નામ જાહેર કરી શકું તેમ નથી.”
“કેમ..? બધી ડંફાસ પૂરી થઇ ગઈ..?’
“ તમને જેમ લાગે તેમ પણ મારું માનો તો આ ગામ મા તમારા દુશ્મનો પેદા થઇ ચુક્યા છે, એટલે જરા સાવધ રહેજો. “રસીક્દાદા એ સૂચક રીતે ચિતરંજન સામે જોયુ.
ચીતરંજને આંખ ફેરવી લીધી, પિતા નું કહેવું તે સમજી ગયો હતો પણ હજી તેના માનવા મા આવતું ન હતું.
લવજી ઉભો થયો, અને બે હાથ જોડી ને પગથીયા ઉતરી ગયો.
ઘડી ભર તો તેમની વચ્ચે સંન્નાટો રહ્યો પછી ચિત રંજને મૌન તોડ્યું,
“ કેટલો ધ્રુષ્ઠ માણસ છે આ લવજી..! એના સિવાય ગામ મા આવા ધંધા કરનાર કોઈ છેજ નહિ છતાં અહી તે પોતાને નિર્દોષ સાબિત કરવા આવ્યો ….!”
“ ચિતુ , એની વાત પણ વિચારવા જેવી તો છે, તારા પૈસા ની વાત બધેજ ફેલાઈ ગઈ છે, એટલે ઘણા ને આકડે મધ જેવું લાગે તો નવાઈ નથી.મારે એ મોટા માથા નેજ શોધવું પડશે. “રસિક દાદા બોલ્યા.
“ તમેય શું બાપુ..! આવા લેભાગુ ની વાત સાચી માનો છો..? મને તો એના સિવાય બીજું કોઈ હોઈ શકે એવું લાગતુજ નથી.”રસિક દાદા વિચારમગ્ન પણે ઉભા થઇ ગયા. પોતાની વોકિંગ સ્ટીક લઇ ને તે આંટો મારવા નીચે ઉતર્યા.
કમ્પાઉન્ડ નાં ગેટ નજીક જ તેમને સંતોક માસી મળ્યા.
“ દાદા બહાર જાઓ છો..?” સંતોકે પૂછ્યું.
; હા, જરા ચક્કર મારી ને આવું છું તારે કાઈ કામ હતું..?”
“ પાંચ મિનીટ થોભી શકો તેમ હોય તો મારે એક વાત કરવી છે.”
“બોલ ને એમાં શું મારે કાઈ હાજરી ભરવા ની નથી.”દાદા એ કહ્યું.
“ મારો છોકરો વાત કરતો હતો કે કેટલાક રખડું જુવાનો તમારા વિરુદ્ધ કઈક કાવતરું ઘડી રહ્યા છે.”
“ પણ અમે શું બગાડ્યું છે..?”દાદાએ હળવાશ થી હસતા પૂછ્યું.
:”હું જાણું છું, એમાં પેલો લવજી મુખ્ય ભાગ ભજવે છે નહિ..?
“ નાં લવજી તો એમાં ક્યાયે નથી. એની મથરાવટી મેલી છે પણ એ આવું તો ન કરે..?”
“ આવો નામચીન માણસ આવા કામો ન કરે તો બીજું કોણ કરે..?”દાદા એ તર્ક દોડાવતા કહ્યું.
“ તમારા પેંલા અરજણ ને પણ વહેમ પડ્યો છે, એ અને મારો છોકરો આ લોકો ની પાછળ કામે લાગી ગયા છે.”
“તને સાચી વાત કહું સંતોક..?હમણા થોડી વાર પહેલાજ લવજી મારી પાસે આવ્યો હતો તેનું પણ કઈક આવુજ કહેવું હતું. તેણે કોઈ મોટા માથા ની વાત કરી.. પણ આવા નાના ગામ મા એવું મોટું માથું કોણ હોઈ શકે ..?:એટલે અમે તેને ધુત્કારી ને કાઢી મુક્યો. “
“ નાં દાદા કોઈક તો છે જે આ કામો કરવા માંગે છે અને લવજી ને માથે સહેલાઈ થી ઢોળી શકાય છે. માટે જરા આંખકાન ઉઘાડા રાખજો. “કહી સંતોક ચાલી ગઈ.
રસીક્દાદા નાં મન મા એક વિચાર મુક્તીગાઈ સંતોક.
દાદા પોતાનું રોજ નું ચક્કર મારવા નીકળી ગયા. બજાર મા તેઓ નીકળ્યા ત્યાં ઉમેદચંદ ની દુકાને થી તેણે અવાજ કરી ને દાદા ને આવકાર્યા.
“ આવો દાદા..! ખેતસી ભાઈ પણ આ બેઠા છે.” રસિક દાદા તેની દુકાન પર ચઢ્યા. ખેતસી ભાઈએ જરા ખસી ને જગ્યા કરી અને તેમની સાથે હાથ મિલાવ્યા.
“ શું ચાલે છે દાદા..?ચિતુ ભાઈ નીયોજના ક્યા સુધી આવી..?’
:” હજી શરૂઆત જ ક્યા થઇ છે..? હજી બધું વિચારણા હેઠળ જ છે. “
“ ચીતુભાઈ એ બહુજ સરસ વિચાર્યું છે, ભગવાન તેમને જશ અપાવે..!” ઉમેદચંદે સામી દીવાલે લટકતા ભગવન નાં ફોટા ને બે હાથ જોડતા કહ્યું.
“ દાદા..! મેં સાંભળ્યું કે તમારા બંગલા મા ચોરી થઇ એ સાચું..?’ખેતસી ભાઈએ પૂછ્યું. નાના ગામ મા વાત ફેલાતા કેટલી ઓછી વાર લાગે છે એ દાદા સમજતા હતા.
“ ચોરી તો નથી થઇ, પણ કોઈ ઘૂસ્યું હતું ખરું. બધું ઉથલ પાથલ કર્યું હતું, પણ કશું ગૂમ થયું હોય એમ અત્યારે તો લાગતું નથી. “દાદાએ કહ્ય.
“ આ કામાં પેલા લવજી નાં જ.”મક્કમ પણે ઉમેદ ચંદ બોલ્યો.
“ અમે ફરિયાદ તો લખાવી છે, જોઈએ આગળ પોલીસ શું કામ કરે છે તે..?”દાદા એ કહ્યું.
“એ સારું કર્યું. એની સામે ફરિયાદ કરવા ની કોઈ માં હિંમત ન હતી એટલે એ છૂટો ફરતો હતો. તમે સારું કર્યું કે તેની સામે ફરિયાદ નોંધાવી”ઉમેદચંદે કહ્યું. રસિક દાદા એ લવજી ની મુલાકાત ની વાત અહી ન કરી. તે ઉભા થયા અને આગળ ફરવા નીકળી ગયા.
તેમના માં મા “મોટા માથા” ની વાત ઘોળાતી હતી.
કોણ હશે એ મોટું માથું..?

પ્રકરણ _૧૩

રસીક્દાદા ને સમજાતું ન હતું કે આવા નાનકડા ગામ મા મોટું માથું કહેવાય એવું કોણ હશે..?આમ તો મોટા માથા નો અર્થ મોટો કે મહત્વ નો માણસ એવો થાય, એક રીતે તો દાદા પોતે પણ ગામ મા મોટું માથું જેવું સ્થાન ધરાવતા હતા, એ પછી તો મોટા માથા માં ગણતરી થાય એવા તળસીભાઈ, અને સરપંચ ને ગણી શકાય, જો નેગેટીવ રીતે ગણતરી કરીએ તો લવજી પણ મોટું માથુજ હતું ને..?
રસીક્દાદા વિચારમગ્ન પણે ચાલ્યા કરતા હતા.
શું ગામ ના મોટા ખેડૂત તળસીભાઇ આવું કરી શકે..?સરપંચ જેવા પ્રતિષ્ઠીત વ્યક્તિ આવું કરી શકે..?
તે તેમનું રોજ નું ચક્કર મારી ને ઘરે આવ્યા ત્યારે વરંડા ની ખુરશીઓ ઉપર જવાનસિંહ, અને એક કોન્સ્ટેબલ બેઠા હતા, ચિતરંજન તેમની સામે સ્વસ્થપણે બેઠો હતો. રસીક્દાદા એ જઈ ને બધાનું અભિવાદન કર્યું અને એક ખુરશી ઉપર બેઠક લીધી.
‘આવો દાદા..! અમે તપાસ માટે આવ્યા છીએ. તમારીજ રાહ જોતા હતા..!”જવાન્સીન્હેં કહ્યું.
“ તો હું આવી ગયો લો..!” દાદાએ હળવાશ થી કહ્યું.
“આપણે તમારા બધાજ નોકરો ને વારાફરતી બોલાવીએ, એમાં થીજ કશુક મળશે.”જવાન્સીન્હેં કહ્યું.
“ જેવી તમારી ઇચ્છા,, હું બધા ને વારાફરતી આવી જવા નું કહેવરાવું છું.”ચિત રંજને કહ્યું અને અંદર કહેવા ગયો . થોડીજ વાર મા વારાફરતી બધાજ નોકરો આવી ગયા, રસિયો મહારાજ, ત્રણ જેટલા ઘર નોકરો, પૂરી અને બે સફાઈ કામદારો આવી ગયા, જવાનસિંહ ને પુછપરછ મા કાઈ નક્કર હાથમાં ન આવ્યું.
“ હવે કોઈ બાકી રહે છે..?’
“ હા પૂરી નો વર દામજી નથી આવ્યો. ચિતરંજને કહ્યું. “
“ હા, પણ એ આપણો નોકર નથી ને..! “રસીક્દાદા એ કહ્યું.
“ ભલે તેમ હોય પણ એ અહી રહે તો છે ને..?”” હા, અમારી એક કામવાળી પૂરી નો એ પતિ છે એટલે તેની સાથે અમારા ક્વાર્ટર મા રહે છે. “
“ બોલાવો એને..!’ જવાનસિંહ ને જાણે કઈક મળી આવ્યું હોય એમ બોલ્યો.
દામજી ને બોલાવવા ગયેલ નોકર પાછો આવ્યો.
“દામજી તો કામે જવા નીકળી ગયો છે.”
જ્વાનસિહે હોઠ પિસ્યા.
“ એને પણ ચકાસવો પડશે. પણ હવે તમે કહો કે તમે બરાબર તપાસ કરી..?કશું ગયું છે ખરું..?”
“ નાં , તેને બહુ વખત નહિ મળ્યો હોય , પણ મારી મોટરકાર ની બીજી ચાવી મારા કબાટ મા રહેતી હતી તે નથી મળતી..!”ચિતરંજને કહ્યું.
જવાન સિહે પોતાની જાંઘ ઉપર હાથ નો પંજો પછાડ્યો.
“ ધેર it is “તમારી ગાડી નું ધ્યાન રાખશો. ગાડી ની ચાવી ચોરાઈ છે એટલે જોખમ વધ્યું છે.”
પછી જવાન સિહે ઘર ના બારણા , કબાટો, બારી બારણા ઉપર થી ચોર નાં આંગળા ની છાપ લેવા માંડી.
“ હું જઈને મારા રેકર્ડ સાથે આ છાપો સરખાવી જોઇશ , જો રીઢો ગુન્હેગાર હશે તો તો તુરતજ મળી જશે. “ જવાન સિહે કહ્યું અને તપાસ સમેટી ને રસીક્દાદા સામે જોયું.
“જવાનસિંહ . તમે કઈ રીતે આ અજાણ્યા માણસ ને પકડશો..?’રસીક્દાદાએ પૂછ્યું.
“અમારી ઘણી રીત હોય છે, પ્રથમ તો તમારા ક્વાર્ટર મા રહેતા દામજી ની તપાસ બાકી છે, એ આવે તો મને ખબર આપશો. “કહી જવાનસિંહ અને તેની ટીમે વિદાય લીધી.
એ લોકો ગયા કે તુરતજ ઘર મા કામ કરી રહેલી પૂરી બહાર આવી અને દાદા સામે ખોળો પથારી ને બેસી ગઈ.
“ દાદા…!પોલીસ ને એમના તરફ ખોટી શંકા છે, એ મને મારે છે એ બધું સાચું પણ એ બંગલા મા ચોરી કરવા ઘૂસે નહિ., દાદા ..તમને પગે પડું એમને બચાવી લો..!”
“ જો પૂરી, મેં એનું નામ લીધું નથી પોલીસ તો એનીરીતે તપાસ કરવા નિજ , એમાં આપણું કશું ન ચાલે. જે ગુન્હેગાર હશે એને બચાવવો એ આપણા હાથ ની વાતનથી. તું ચિંતા શામાટે કરે છે..? એને કશું નહિ કર્યું હોય તો એને કશું નહિ થાય ”રસિક દાદા એ કહ્યું.
એજ સાંજે જવાન્સીન્હેં દામજી નાં કામ નાં સ્થળે થી તેને ઝડપી લીધો. દામજી એ આ કામ કર્યું હોવા નો ઇનકાર કર્યો, પણ દામજી ની છાપ સારી ન હોવાથી જવાનસિંહ ને તેનો ભરોસો ન પડ્યો તેના આંગળા ની છાપ તો તેણે અગાઉ કરેલા ગુન્હા નાં કારણે પોલીસ રેકર્ડ ઉપર હતીજ . તેથી જવાન્સીન્હેં તેને કબુલાત માટે પહેલા તો બહુ સમજાવ્યો. પછી તેની સખત મારપીટ કરવા માં આવી. પોલીસ કર્મચારીઓ એ તેને ઢોર માર્યો. પણ દામજી એ કબુલ ન કર્યું. છેવટે જવાન્સીન્હેં તેને દરરોજ હાજરી પુરાવી જવા ની શરતે મુક્ત કર્યો.
બીજા દિવસે પૂરી બંગલે આવી .
“ હું કામ છોડું છું દાદા..!”તેને બધાની વચ્ચે આવી ને કહ્યું. તેનું મુખ રડીરડી ને સુઝી ગયું હતું. શરીર ઉપર માર નાં નિશાન પણ દેખાતા હતા,
“કેમ ..? તને શું થયું..?’
“ શું કહું દાદા..! મારા ધણી ને કાલે પોલીસે મારી મારી ને અધમુઓ કરી નાખ્યો છે,અને તેની દાઝ તેણે મારા ઉપર ઉતારી છે. તે હવે અહી રહેવા તૈયાર નથી. અને મને પણ બંગલો છોડીદેવા આગ્રહ કરી રહ્યો છે. એટલે મારે જવું જ પડશે.”
“ પણ તમે ક્યા જશો..?”
“એ જ્યાં લઇ જશે ત્યાં જઈશ, પોલીસ નાં મૂઢ માર થી તેનું મગજ છટક્યું છે, એ તો તમારા બધા ઉપર પણ વેર વાળવા ની વાતો કરે છે, એટલે અમને જવા દો દાદા…! દાઝ્નો માર્યો એ કઈક કરી બેસશે, તો મારા માથા ઉપર સદાની કાળી ટીલી ચોન્ટ શે “
“ પણ એને જવું હોય તો જવાદે…! તું શામાટે અગવડ ભોગવશે..?’દાદાએ કહ્યું.
“એ જ્યાં હોય ત્યાજ મારે રહેવું જોઈએ ને દાદા…! ગમે તેવો પણ ધણી છે, એને કેમ છોડી દેવાય…!”પૂરી એ કહ્યું.
પૂરી ઘણા વર્ષો થી બંગલા નું કામ કરતી હતી અને તેનું કામ તથા હાથ બંને ચોખ્ખા હતા, દાદા તેને જવા દેવા માંગતા ન હતા.
“ જો પૂરી…! તું વર્ષો થી કામ કરી રહી છે, આમ એકાએક ચાલી જાય તે મને પણ ન ગમે. તું એક કામ કર, જતા પહેલા દામજી ને કહેજે કે મને મળી ને જાય.”
“ એનો કશો અર્થ નહિ સરે દાદા…!એ હઠે ચઢ્યો છે, નહિ માને..!”પુરીએ કહ્યું.
“ તું એને કહેજે તો ખરી, મને એક વાર મળી ને જાય.”દાદાએ કહ્યું.
તેના ગયા પછી થોડીજ વાર મા દામજી બંગલા ના પગથીયા ચઢવા લાગ્યો.તેના મુખ ઉપર ખુમારી હતી,થોડો દારુ પણ ચઢાવ્યો હોય એવું લાગતું હતું.
તે વરંડા મા આવી ને ઉભો રહ્યો.
“ મને કેમ બોલાવ્યો..?’તેને ચિતરંજન નેજ પૂછ્યું.
“તને મેં બોલાવ્યો છે દામજી..!”રસિક દાદા એ કહ્યું.
“ કારણ..?વગર વાંકે પોલીસ માં મારી ફરિયાદ કરી, મારા હાડકા ભન્ગાવ્યા, હજી શું બાકી રહી ગયું છે..?”દામજી ને ચઢેલ ક્રોધ ના કારણે તે વિનયવિવેક બધું ભૂલી ગયો હતો.
“ જો દામજી.મેં તારી ફરિયાદ નથી કરી, મારા ઘર મા કોઈ અજાણ્યો માણસ ઘુસ્યો હતો એની ફરિયાદ કરી છે, પોલીસ ને જે રીતે યોગ્ય લાગે તે રીતે તેણે તપાસ કરી. અમે તને મારવા ની સુચના આપી નથી.”
“ તે તમારી સુચના વિનાજ પોલીસે મારા ઉપર હાથ ઉપાડ્યો..? કાલે તમારા દીકરાએ મારા ઉપર હાથ ઉપાડ્યો હતો. તે અમે શું અહી માર ખાવા માટે રહીએ છીએ..?મારી બૈરી આખો દિવસ તમારા ઘર નું વૈતરું કરે છે, એનો બદલો તમે આવો આપ્યો..?હવે અમારે રહેવુજ નથી. “દામજી બોલ્યો.
“ મને તારી ચિંતા નથી, પણ પૂરી ની ચિંતા છે, એ બિચારી ક્યા જઈ ને રહેશે..?તેને અહીજ રહેવા દે, તારે જવું હોય તો જઈ શકે છે., આમેય તારા હાથના માર ખાવા સિવાય એને કશું સુખ તારા ઘર મા મળવા નું નથી.”
દામજી એ વ્યંગ મા હોઠ વાન્કાવ્યા.”
“ વાહ દાદાજી…! અમને બે માણસ ને જુદા પાડવા ની રમત કરવા બેઠા છો..?એની ચિંતા કરવા ની તમારે જરૂર નથી. અમે આજેજ તમારું આપેલું ઘર છોડી ને જઈ રહ્યા છીએ. જેમ જેમ તમારું માન રાખીએ છીએ, તેમ તમે અમારા ઘર ખટલા મા દખલ કરવા લાગ્યા છો, હવે વધુ સહન નહિ કરીએ. આવજો, રામરામ”કહી પગ પછાડતો દામજી વરંડા ના પગથીયા ઉતરી ગયો.
આખા ઘર ના બધાજ સભ્યો તેને જતો જોઈ રહ્યા, પુરીએ પણ આંખ મા આસૂ સાથે ઘર ની વિદાય લીધી.
“પોલીસે જરા વધુ જુલમ કર્યો લાગે છે…!” રસીક્દાદાએ કહ્યું.
“ એજ લાગનો છે, બૈરી ને કેવી ઝૂડી નાખે છે..? હવે તેને પણ સમજાયું હશે કે કોઈ ને માર મારવા થી કેવું થાય છે.” ચિતરંજને કહ્યું .
“જો કે મને પણ અંદર થી એવું લાગે છે કે ઘર મા ઘુસ્નાર કોઈ બીજોજ છે, આ નવાણીયો કુટાઈ ગયો છે..!’રસીક્દાદાએ કહ્યું.
“ એ જાતેજ ગયો છે, આપણે અફશોશ કરવા ની જરૂર નથી,આવા તત્વો ને બંગલા ની આસપાસ પણ રાખવા ન જોઈએ. ચિતરંજને કહ્યું .
“પણ હવે પૂરી જેવું કામ કોણ કરશે..?’નિશાએ સચીન્ત્તપણે કહ્યું.
‘ હું બેઠો છું અને તમે એની ચિંતા શા માટે કરો છો મેડમ…!”હમણાજ આવી ચઢેલ અરજણે કહ્યું.
“ અરે અરજણ, ઘણા દિવસે દેખાયો, ક્યા ફરે છે..?”ચિત રંજને તેને આવકારતા કહ્યું.
“આ કામ માંથી નવરા જ થવાતું નથી. મને એવી જાણ થઇ છે કે ગામ નાં કેટલાક નવરા જુવાનો કઈક કાવતરું કરી રહ્યા છે,”અરજણ વરંડા ની પાળ ઉપર ઉભડક બેસતા બોલ્યો.
“ શાનું કાવતરું..?અમે શું એવડા મોટા માણસો થઈ ગયા છીએ કે કાવતરા કરવા પડે છે..?’ચિત રંજને જરા હસી ને કહ્યું.
“નાં, અરજણ ની વાત મા દમ છે, મને સંતોકે પણ આવીજ વાત કરી છે. “રસીક્દાદા બોલ્યા,
‘ હું અને સંતોક્માસી નો રમણ આની તપાસ માજ ભટકીયે છીએ. એટલે તો મળવા નો વખત નથી રહેતો ને…! પણ મેડમ, પૂરી ની જગ્યાએ મારી બૈરી તમારું કામ કરશે. આમેય આખોદિવસ ઘર મા ઉન્ઘ્યાજ કરે છે…!” અરજણ હસતા હસતા બોલ્યો.
“ પણ અરજણ..! અમારી વિરુદ્ધ કાવતરું કરવા ની કોઈએ શું જરૂર પડી હશે..?અમે તો ગામ નું કઈક ભલું થતું હોય તો તે કરવા આવ્યા છી.એ.”ચિ રંજને કહ્યું
“ સાહેબ, ગામ હોય ત્યાં આવા રેઢીયાળ માણસો પણ હોવાનાજ , કોઈ સ્વભાવ નાજ ઉંધા હોય છે, તેમને સારું થતું હોય એ ગમતુજ નથી હોતું. પણ એ તો અમે પકડી પાડીશું.”અરજણ આત્મવિશ્વાસ થી બોલ્યો.
‘”તને લાગે છે કે આમાં લવજી નો હાથ હોઈ શકે..?’ચિતરંજને પૂછ્યું.
“ તેના ધન્ધા તો એવાજ છે, એટલે તેને પણ શંકા નાં દાયરા મા રાખવો જોઈએ.” અરજણ બોલ્યો.
“તે ઘણા સમય થી અમારી પાછળ ફરતો હોય છે, એનો ઈરાદો કાઈ સારો નથી લાગતો.” ચિતરંજને કહ્યું અને પત્ની સામે સમર્થન માટે જોયું.”
“ ખરી વાત છે અરજણભાઈ…!તે અમારા માંથી કોઈ નો પીછો કરતો તો ઘણી વાર દેખાયો છે.”નિશાએ કહ્યું.
“ અમે તેને પણ ધ્યાન મા રાખીશું, ખરેખર તો પોલીસ પણ તેના થી ડરે છે, નહીતો દામજી ને ખોખરો કર્યો તેમ લવજી ને કેમ ન કર્યું..?”અરજણે કહ્યું.અને પોતાની ચાબુક સંભાળી ને ઉભો થયો.
“ ચા પી ને જાવ અરજણભાઈ..!” નિશા એ ભાવપૂર્વક કહ્યું.
ચા પીવાઈ, અને બધા છુટા પડ્યા.

પ્રકરણ __૧૪ .

અરજણ પોતાની ઘોડાગાડી ધીમે ધીમે ચલાવતો કોઈ ગ્રાહક ની પ્રતિક્ષા કરતો જઈ રહ્યો હતો. એક ચાર રસ્તા નાં નાકે આવેલી પાન ની દુકાન પાસે તે ઉભો રહ્યો.અને બીડી ખરીદી ને સળગાવતો ઉભો રહ્યો.
“ આવવું છે..?’તેના ખભે હાથ મૂકી ને કોઈએ પૂછ્યું.
અરજણે પાછા ફરી ને જોયું . એક અપ ટુ ડેટ માણસ તેના ખભે હાથ મૂકી ને પૂછી રહ્યો હતો.
“ ક્યા જવું છે..?’અરજણે પૂછ્યું.
“ આમ તો સ્ટેશન તરફ જવું છે, પછી તું જ્યાં લઈજાય ત્યાં..!”એ માણસ હસી ને બોલ્યો.
“ સ્ટેશને મૂકી દઈશ , પછી મારે તમને બીજે લઈ જાવાની ઈચ્છા નથી.”
“તું ચાલતો ખરો, બધી ઈચ્છા થઇ જશે. આ તારીજ ગાડી છે ને..?’એ માણસે અરજણ ની ઘોડાગાડી તરફ જતા પૂછ્યું.
“ હા, ચાલો , સ્ટેશન સુધી નાં વિશ રૂપિયા થશે.”

“ કેમ એટલા બધા..?”
“રસ્તો ખરાબ છે, વિશ રૂપિયા પણ માંડ પોષાય છે , બોલો મંજૂર હોય તો બેસો ગાડી મા “
“ સારું ચાલ લઇ લે .”કહી તે માણસ ગાડીમાં ચઢ્યો. અરજણે સ્ટેશન તરફ ચલાવવા માંડ્યું.
“રસ્તો બહુ ખરાબ છે , નહિ..?’એ માણસે પૂછ્યું.
“ હા.” અરજણ ને આ અજાણ્યા માણસ સાથે બહુ વાત કરવી ન હતી તેથી એકક્ષરી જવાબ આપ્યો.
“આ ઘોડા ગાડી માંથી તારું ગુજરાન ચાલી જાય છે..?’એ માણસે પૂછ્યું.
“ હા, મળી રહે છે.”
‘ વધુ મેળવવા ની ઈચ્છા નથી થતી..?’
“ વધુ ભેગું કરી ને શું કામ છે. મને મારા જોગું મળી રહે છે.”
“ વધુ કમાવું હોય તો મારી સાથે કામ કરવું ગમે..?’
“ તમે શું કામ કરો છો..?”અરજણે પૂછ્યું.
“ મારી પાસે ઘણું કામ છે. તને રસ હોય તો વાત કરીશું.”
“ તમે કઈક કહો તો રસ પડે પણ ખરો.”અરજણ તેનો તાગ મેળવવા નાં આશય થી બોલ્યો.
“હું શહેર માંથી માલ લાવી ને આસપાસ નાં ગામો મા વેચું છું. એ માટે મારે તારી ઘોડા ગાડી ની જરૂર પડે. , જો તને રસ હોય તો કહે, હું તને રોજ નાં પચાસ રૂપિયા આપીશ.”
“તમે કેવો માલ મંગાવી ને ગામો મા વેચો છો..?’અરજણે પૂછ્યું.
“ એ પુછવા નું કામ તારું નથી.તારે માત્ર તારી ઘોડાગાડી જ ચલાવવા ની “
“અરજણ વિચાર મા પડ્યો. આ માણસ અજાણ્યો હતો. તેનો ધંધો પણ છૂપો હતો. આ માણસ કોણ હશે તે જાણવું તો જોઈએજ.”
“ હું વિચારી ને જવાબ આપીશ.તમે ક્યા મળશો..?’અરજણ એ પૂછ્યું.
‘ હું તને શોધી લઈશ. “ એ માણસ હસી ને બોલ્યો.
ગાડી ખાડા ખડિયા વાળા રસ્તા ઉપર ધીમે ધીમે આગળ વધતી હતી. થોડે આગળ ગાડી પહોંચી અને અરજણે જોયું તો પગે ચાલતો દામજી ચાલ્યો જતો હતો.
અરજણે તેની પાસે ગાડી ઉભી રાખી,
“ અરે દામજી..! આમ ક્યા ચાલ્યો..?’
દામજી એ અરજણ સામે જોયું .અને મો મલકાવ્યું.
“ જરા તાલુકે જાઉં છું. કાઈ કામ મળે તો..”
“ કેમ તારું કામ તો ગામ માજ હતું ને..?”
“ હા, પણ તારા નવા સાહેબે મારા ઉપર પોલીસ કેસ કર્યો એમાં મારું કામ જતું રહ્યું.”
“ ઠીક, ચલ બેસીજા ગાડી મા..”અરજણે તેને પોતાની બાજુ મા બેસારી ને લઇ લીધો.
પેલો અજાણ્યો પેસેન્જર વારે વારે દામજી તરફ જોતો હતો.
“ તારું નામ દામજી છે..?’છેવટે તેણે પૂછ્યું.
દામજી એ તેની સામે જોયું. માણસ અજાણ્યો જણાતા તેણે અરજણ સામે જોયું.અરજણે ખભા ઉછાળી ને જવાબ આપી દીધો.
“ તમે કોણ છો સાહેબ..? પહેલા કદી ગામ મા જોયા નથી.”દામજીએ કહ્યું.
“એની ચિંતા ન કર, તારી પાસે કામ નથી અને મારે તારાજેવા માણસ ની જરૂર છે. બોલ કરીશ મારું કામ..?’
“ મારે કામ ની તો જરૂર છે પણ તમે આપશો એ કામ કેવું છે..?’
“અરે બહુજ સરળ છે મેં આ અરજણ ને પણ ઓફર કરી છે, તું પણ વિચારી જોજે. કામ મા કાઈ બહુ અઘરું નથી માત્ર થોડો માલ ગામો મા પહોંચાડવા નું કામ છે. પૈસા સારા મળશે.”
“ પણ કેવા પ્રકાર નો માલ પહોચાડવા નો છે..?’
“ તને બધુજ સમજાવીશ , તું અત્યારેજ મારી સાથે ચાલ..!”એ માણસે કહ્યું.
ઘોડા ગાડી સ્ટેશન ની બહાર આવી ને ઉભી. પેલા માણસે વિશ રૂપિયા આપ્યા, અને દામજી નાં ખભે હાથ મૂકી ને નજીક ની એક ચાં નાસ્તા ની ગામડીયા દુકાન મા લઇ ગયો.અરજણ ને દામજી ની બધી વાત ખબર હતી. આ માણસ તેની જરૂરીયાત નો લાભ લઇ ને તેને ફસાવી ન દે એની તેને ચિંતા થઇ.
દુકાન નો માલિક તને ઓળખાતો હતો. તે તેની પાસે ગયો
“ મારે ખાસ કામ છે, તમે મને પાછળ નાં બારણેથી અંદર આવી ને બેસવા દેશો..?’તેણે દુકાન માલિક ને કહ્યું.
દુકાન માલિક જરા વિચિત્ર નજરે તેની સામે જોઈ રહ્યો.
“ બેસો. પણ કાઈ લફરું ન કરતા..!”
“ અરે એની ચિંતા ન કરશો. અંદર મને એક ચા મોકલજો, અને વચ્ચે નો પરદો પાડી દેજો.”અરજણે કહ્યું
“ માલિક ને થોડો વહેમ પડ્યો પણ તે અરજણ ને સારીરીતે ઓળખાતો હતો. એટલે જરા હસી ને પૂછ્યું”
“પણ છે શું પટેલ..?”
“પછી કહીશ. હું પાછળ જાઉં છું.”
અરજણ પાછલા બારણે થી દુકાન મા પ્રવેશ્યો એ એક નાનો રૂમ હતો. ગોડાઉન જેવો તેનો ઉપયોગ હતો. વચ્ચે એક બારણું હતું અને તે બારણું મુખ્ય હોટલ નાં રૂમ મા પડતું હતું. અરજણે બારણા ની નજીક બેઠક લીધી. વચ્ચે પરદો હતો. એટલે તેને કોઈ જોઈ શકે તેમ ન હતું તે પણ કોઈને જોઈ શકતો ન હતો, પણ અન્ય ગ્રાહકો ન હોવાથી વાતો સાંભળી શકાય તેમ હતું.
પેલો માણસ દામજી તરફ ઝુકી ને વાત કરતો હતો.
“ પણ પહેલા તમારી ઓળખાણ આપો, હું તદ્દન અજાણ્યા મા કામ ન કરી શકું..!”દામજી બોલતો હતો.
“ અરે તને સારા પૈસા મળશે, તું મારા નામ મા જ શું અટક્યો છે..?”
“ કેટલા આપશો..?’દામજીએ પૂછ્યું.
“ રોજ નાં એકસો રૂપિયા આપીશ., પણ તારે મને કશું પુછવા નું નહિ. હું પૂછું એની માહિતી તારે મને આપવાની.”
“દામજી એ જોયું કે આમ તો કાઈ જોખમ લાગતું ન હતું, અને આમેય તેને કામ ની જરૂર હતી. એટલે તેને વધુ રકજક ન કરી.
પેલા માણસે ખીસા મા થી એકસો ની નોટ કાઢી ને તેના ખીસા મા મુકીદીધી.
“ રોજ આટલા આપીશ, હવે તું મારો માણસ થઇ ગયો.બરાબર..?’
દામજીએ હકાર માં માથું હલાવ્યું. તેનું ખાલી ખીસું ગરમ થઇ ગયું હતું. હવે તેને દુનિયા ની પરવા ન હતી.
“બોલો સાહેબ, શું કરવા નું છે..?’”તેણે ઉત્સાહ થી પૂછ્યું.
“ તે કદી ચોરી કરી છે,,? ઘર ફાડ ..?”
દામજી જરા ડઘાયો , આ માણસ ચિતરંજને મોકલેલો કોઈ સી.આઈ.ડી . તો. નહિ હોય ને..?’
“ તમે એવું કેમ પૂછો છો..?”
“ મારા કામ મા એવી આવડત જરૂરી છે..?’
“તમે છુપીપોલીસ તો નથી ને..?’દામ્જીએ પૂછ્યું.
“ નાં, હું પોલીસ નથી પણ એક ચોર છું. તું હવે મારોજ માણસ થઇ ગયો છે તો તને બધું કહીદેવું ઉચિત સમજુ છું, એટલે પાછળ થી તને કોઈ વહેમ ન રહી જાય.”
“ શું..? તમે ચોર છો..?’
“ હા પણ જેમ છુપી પોલીસ હોય છે તેમજ છુપા ચોર પણ હોય છે.”હું એવોજ ચોર છું. મારું નામ તારે જાણવું છે ને તો…મારું નામ નામદેવ છે એમ માની લે..”
“નામદેવ..?કોઈ વાર સાંભળ્યું નથી.પણ મેં કદી ચોરી કરી નથી, પણ ચોરીના ખોટા આક્ષેપ હેઠળ પોલીસ નો માર ખાઈ ચુક્યો છું. “
“ કેમ એવું શું થયું હતું..?”પેલા માણસ નામદેવે પૂછ્યું/
“આ વાઘપુર ગામ મા એક મોટો બંગલો છે, તેના શેઠ ને ત્યાં મારી ઘરવાળી કામ કરતી હતી. અને અમે એ બંગલા નાં નોકરો નાં ક્વાર્ટર મા રહેતા હતા, હમણાજ શેઠ ના બંગલા મા કોઈ ઘૂસ્યું હતું, શેઠે મારા ઉપર વહેમ લાવી ને પોલીસ મા ખબર કરી. પોલીસે કબુલ કરાવવા મને ખુબ માર્યો, પણ મેં કાઈ કર્યું હોય તો વાત કરું ને..?
“ સારું. એ વખતે તારા ઉપર ખોટો આક્ષેપ થયો હતો . તો હવે તારેએ આક્ષેપ સાચો કરી દેખાડવા નો છે.”
“શું..?’દામજી જરા ચોંકી ને બોલ્યો.
“ હા, એજ બંગલામાં, ઘુસવા નું છે, એ બંગલા મા ખુબજ પૈસા છે, તારા શેઠ નો દીકરો અમેરિકા થી મોટો દલ્લો લઇ ને આવ્યો છે, એ બધુજ ઘર માજ છે, તારે એનો પત્તો મેળવી ને મને ખબર કરવા ની છે.”
“પણ હું તો એ બંગલો છોડી ને બહાર નીકળી ગયો છું, હવે મને અંદર કોણ આવવા દે..?’
“ એ તારે નક્કી કરવા નું છે, કહે છે તારા સેઠ બહુ દયાળુ છે, તને ફરી થી કામે રાખે તો વિનંતી કરી જોજે, પણ તારે આ કામ નાજ રોજ નાં સો રૂપિયા કમાવા નાં છે. સમજ્યો..?’
“સમજી ગયો હું પાછો એ બંગલા મા કામે રહેવા પ્રયત્ન કરું છું.”દામજી એ કહ્યું.
“સરસ , તારા જેવા હિમ્મતવાળા નુજ મારે કામ છે.”કહી નામદેવ કહેવાતો એ માણસ ઉભો થયો અને દામજી ને લઇ ને હોટલ ની બહાર આવ્યો. તેની નજર પહેલીજ નજરે અરજણ ની ગાડી ઉપર પડી. તેણે આસપાસ જોયું પાન ની દુકાને અરજણ ને બીડી પીતો તેણે જોયો.
“ કેમ ભાઈ…! તું હજી ગયો નથી..?’તેણે અરજણ બોલાવી ને પૂછ્યું.
“ વળતા નો કોઈ પેસેન્જર મળી જાય તો તેની રાહ જોઈ રહ્યો છું. “અરજણે બીડી નો દમ લેતા કહ્યું.
“ આ મારો માણસ છે તેને ગામ મા લઇ જા, ભાડું હું આપી દઉ છું.”કહી તેને વિશ ની નોટ કાઢી ને અરજણ ને આપી .
“ ભાડું ન આપ્યું હોત તો પણ ચાલત. આ તો મારો દોસ્ત છે. ચલ દામજી બેસીજા, આપણે ઘર ભેગા થઈએ.’અરજણે ગાડી ઉપર ચઢતા કહ્યું.
ગાડી રવાના થઇ, નામદેવ નામનો એ માણસ ગાડી ને જતી જોઈ રહ્યો.

‘પ્રકરણ ૧૫

અરજણ નો ઘોડા ગાડી જરા દૂર ગઈ ત્યાજ પોતાને નામદેવ કહેનારા એ અજાણ્યા માણસ નાં ફોન ની રીંગ વાગી.તેણે ફોન ઉપાડ્યો.
“કેટલે પહોંચ્યું ..?’સામે થી અવાજ આવ્યો.
“ પ્રગતિ થઇ છે, એક માણસ તો તૈયાર થઇ ગયો છે, બીજો પણ આવી જશે એવું લાગે છે. “
“ મૂર્ખા…! આપણે માણસો નું લશ્કર નથી બનાવવાનું , કામ લાગે એવો એકઃજ હુશિયાર માણસ આપણે જોઈએ, પેલા લવજી જેવા નું કામ છે.”ફોન મા થી અવાજ આવ્યો.
“યસ બોસ…!લવજી માટે મારા પ્રયત્ન ચાલુજ છે, “ નામદેવે કહ્યું.
“ આવો મોટો બકરો હાથ માંથી જવો ન જોઈએ, સમજ્યો..?તારું નામ ત્યાં શું ચલાવ્યું છે..?’
“હમણા તો મેં નામદેવ રાખ્યું છે, “
“ઓકે તો હું તને એજ નામ થી બોલાવિશ, તું હવે જરા ઝડપ કરજે, આટલો મોટો દલ્લો કોઈ વધુ સમય ઘર મા ન રાખે, એમાયે કોઈ અજાણ્યો માણસ ઘુસ્યો એ જોયા પછી તો બધુજ બેંક ભેગું થઇ જશે. માટે બરાબર તજવીજ રાખજે , એટલા પૈસા હાથ માં થી જવા ન જોઈએ..!”
“ ભલે બોસ.હું બરાબર ધ્યાન રાખીશ. મેં એક માણસ ને તો ગોઠવવા નો પ્રયત્ન કરી દીધો છે, એ ચુડ ગરો મારી નજર માં રહેશેજ.”કહી નામદેવે ફોન ઓફ કર્યો.
થોડી વાર વિચાર કરી ને તેણે ફોન જોડ્યો.
“ ઘોડા ગાડી મા જઈ રહેલા દામજી એ તેનો સસ્તો મોબાઈલ ઉપાડ્યો.
અરજણે દામજી નાં ફોન ની રીંગ સાંભળી ને તેના તરફ કાન સરવા કર્યા,
સામે વાળા નો અવાજ તો સાંભળી ન શકાયો પણ દામજી ની વાત સંભળાતી હતી.
“હા હા,,,, હું તુરતજ પ્રયત્ન કરું છું, “
“ નાં હવે વધુ સમય નહિ લાગે…”
“ બધુજ તમને જણાવતો રહીશ.”
થોડી વાર “હા” હમ હમ “ જેવા શબ્દો સંભળાયા અને દામજી એ ફોન બંધ કર્યો.
અરજણ ને બહુ ખબર ન પડી , પણ દામજી ને સોંપવા મા આવે લા કામ ની વિગતો તો તેણે હોટલ માજ સાંભળી લીધી હતી. તેણે ઘોડા ને ચાબુક ફટકારી અને ગાડી એ જરા ઝડપ કરી.
ગામ મા જતાજ દામજી એ ઉતરી જવા નું પસંદ કર્યું અને એક ચોક પાસે ઉતરી ગયો. અરજણ શું કરવું તેનો વિચાર કરતો ઉભો રહ્યો, ત્યાંજ એક પેસેન્જર આવી ગયો,
“ બાજુ નાં ગામ મા આવવું છે..?’
“ હા બેસો..! “અરજણે ગ્રાહક ને જવા દેવા નું પસંદ ન કર્યું. અને ચાલ્યા જતા દામજી તરફ જોતા જોતા તેણે ગાડી ચલાવી. દામજી એ અરજણ ને જતો જોયો, એટલે તુરતજ તે ચુડગર હાઉસ તરફ જવા માંડ્યું, તેના મન મા તો બહુ સંકોચ થતો હતો, પણ બંગલા ની નોકરી .મેંળવવી અનિવાર્ય હતું, બધીજ શરમ છોડી ને આ બંગલા મા રહેવું એ તેની નવી નોકરી ની પ્રથમ શરત હતી.
તેણે જરા રડતી સૂરત બનાવી, આંખ મા બનાવટી આંસૂ લાવી ને બંગલા નાં પગથીયા ચઢવા માંડ્યા.વરંડા માજ પિતા પુત્ર કોઈ શહેરી વ્યક્તિ સાથે બેસી ને એક પ્લાન નું નિરિક્ષણ કરતા બેઠા હતા, દામજી થોડી વાર એક તરફ ઉભો રહ્યો. ચિતરંજને તેની સામે જોયું.
“ કેમ..? તું કેમ આવ્યો છું..?’તેણે પૂછ્યું.
દામજીએ ધ્રુસકું ભર્યું,અને લાચારી ભર્યા અવાજે બોલ્યો “
“ બીજે ક્યા જાઉં સાહેબ…!મને કોઈ આશરો આપતું નથી તમારે શરણે આવ્યો છું.”દામજી એ દયામણા અવાજે કહ્યું.
“તું બેસ એક બાજુ, “રસીક્દાદાએ કહ્યું. અને બંને પાછા પેલા મોટા લાંબા કાગળ ઉપર ધ્યાન આપવા લાગ્યા.
“ દાદા.., ચીતુભાઈ, આ તમારા રોડ નો પ્લાન છે. મને નથી લાગતું કે આમાં કોઈ કશો વાંધો કાઢી શકે. તમે પંચાયત કચેરી એ જાવ ત્યારે મને પણ બોલાવી લેશો. આપણે વિગતવાર એમને બધું સમજાવીશું. “એ બોલ્યો. એ વ્યક્તિ શહેર માંથી આવેલો ચિતરંજન નો સિવિલ એન્જીનીયર મિત્ર હતો. તેણે વાઘપુર થી શહેર સુધી નાં રોડ નો પ્લાન તૈયાર કરી નાખ્યો હતો, અને આજે તે આપવા આવ્યો હતો.
“ આનો એસ્ટીમેટ કેટલો થશે..?’ચિતરંજને પૂછ્યું.
“ બધું ગણી ને મેં આ પ્લાન સાથેજ મુક્યો છે, તમે નિરાંતે જોઈ લેશો પછી આપણે ચર્ચા કરી લઈશું. જો સારો અને ટકાઉ રોડ બનાવવા માગતા હો તો એનો એસ્ટીમેટ અલગ બનવ્યો છે અને સરકારી રાહે બનાવવા નો હોય તો તેનો પણ અલગ એસ્ટી મેટ બનાવેલો છે, જોઈ લેશો પછી મળીયે..!”કહી એ એન્જીનીયર ઉભો થયો.અને પોતા ની બાઈકઉપર સવાર થયો
હવે બંને પિતાપુત્ર ની નજર દામજી ઉપર પડી.

Posted ઓક્ટોબર 23, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

ઈલેક્શન.   Leave a comment

ઈલેક્શન .
ઈલેક્શન આવી રહ્યું છે, લોકશાહી માટે આ એક મહત્વ નું પર્વ છે એવું આપણ ને શીખવવા મા આવ્યું છે, મત આપવો એ એક પવિત્ર ધર્મ કહેવા મા આવ્યો છે, એવું પણ સમજાવવા મા આવ્યું છે કે મત આપવો એ નાગરીકો ની પવિત્ર ફરજ છે, પણ જેમને મત આપીએ તેમના માટે કોઈ ધર્મ કે કર્તવ્ય હોય એનું બહુ ધ્યાન રાખવા મા નથી આવ્યું. નાગરીકો ને દર પાંચ વર્ષે એક તક આપવા મા આવે છે, કે તેઓ સામુહિક નિર્ણય લઇ ને સરકાર ને બદલી શકે છે, એ પછી ચૂંટાયેલી સરકાર નાગરીકો તરફ થી તેમનું ધ્યાન હટાવી લે છે, કારણ ચૂંટાયા પછી તેમને ઘણા મહત્વ નાં કામો કરવા નાં હોય છે, એમાં નાગરીકો નો ક્યાયે સમાવેશ થતો નથી, એટલે કે ચૂંટાયેલ સરકાર નાં એજન્ડા મા નાગરીકો નું હિત બહુ હોતું નથી. આ ચૂંટાયેલા ઉમેદવારો ખરેખર તો આપણા પ્રતિનિધિ પણ હોતા નથી, તેઓ કા તો ભાજપ ના, કોંગ્રેસ ના ,સમાજ વાદી પક્ષ ના, કે સામ્યવાદી પક્ષ નાંકે આમ આદમી પક્ષ ના હોય છે, ચૂંટાયા પછી કોઈ જનતા નું પ્રતિનિધિત્વ કરતુ નથી, મતદાતાઓનું એ પછી કોઈ મૂલ્ય રહેતું નથી, અપાયેલા વચનો ભૂલી જવાય છે,અથવા નફ્ફટાઈ પૂર્વક કહી દેવાય છે કે અમારી પાસે કોઈ જાદુઈ લાકડી નથી કે બધું કરી શકીએ, ..!કોઈ વાર તો તેમને કોઈ વચન ની યાદ અપાવીએ તો જરા પણ શરમ રાખ્યા વિના કહી દેવાતું હોય છે કે એ તો બધું ઈલેક્શન વખતે કરવું પડે, બાકી આવું થઇ શકેજ નહિ. જો એમજ હોય તો ઈલેક્શન પ્રચાર વખતે કેમ ન સમજાયું..?કે આ બધા વચનો આપીએ છીએ તે પુરા કરવા સંભવિત નથી..! આ એક ખુલ્લી છેતરપીન્ડી જ કહેવાય. અને તે આચરનારાઓ સખત સજા ને પાત્ર હોવા જોઈએ, આમ હોય તોજ તમે મતદાન ને પવિત્ર ફરજ કહી શકો.
દાખલા તરીકે દરેક નાગરિક નાં બેંક ખાતા મા પંદર લાખ રૂપિયા જમા થવાની વાત, કાળુનાણું પાછું લઇ આવવા ની વાત, ગંગા ની સફાઈ ની વાત, ખેડૂતો ને ચોવીશ કલાક વીજળી આપવા ની વાત યાદ કરાવીએ તો તદ્દન શરમ વિના કહી દેવા મા આવે છે કે એ તો ઈલેક્શન સ્ટંટ હતો. હવે મતદારો એ તો એ સ્ટંટ સમજ્યા વગર મત આપ્યા હોય, , અને તેમના માટે આવા બેશરમ જવાબો આઘાતરૂપ થઇ પડે છે,
આપણા આંદોલનકારી નેતાઓ પણ અનેક પ્રકાર ની માગણીઓ લોકો નાં નામે કરી ને જે આંદોલન ચલાવતા હોય છે એ બધા પણ ઈલેક્શન નો વખત આવતા આંદોલન નો હેતુ ભૂલી ને પોતાનુજ હિત સાધી લેતા હોય છે, અને સારું પદ, હોદ્દો કે પછી રોકડ રકમ લઇ ને બેસી જતા હોય છે. એટલે હવે લડતો, આંદોલનો નાગરીકો નાં હિત માટે નહિ પણ અંદોલન ચલાવનાર નેતા નું હિત સાધવા ચલાવતા હોય છે, બહુજ ઉગ્રવાદી નેતા તેના સરકાર વિરોધી ભાષણો થી નાગરીકો નાં મન ઉપર છવાઈ જતા હોય છે, પણ ઈલેક્શન આવતાજ તેઓ લાભ આપનાર કોઈ પણ રાજકીય પક્ષ મા ભળી જઈ ને તેમના ઉપર વિશ્વાસ કરનાર નાગરીકો નાં વિશ્વાસઘાત કરતા હોય છે, તેજસ્વી લાગતો કોઈ યુવા નેતા અચાનક કોઈ પક્ષ નો સભ્ય થઇ જતા તેનું બધું તેજ ઝાંખું થઇ જાય છે, અને તે લોકો ને દગો આપી ને કોઈ પક્ષ નો સભ્ય થઇ જાય છે,
આવું ચાલતું હોય ત્યારે નાગરીકો કોનો વિશ્વાસ કરે..?પછી તો જનતા પણ પોતાનો મત વેચે તો એમનો શું વાંક કાઢવો..?’આખે આખો પ્રજાનો પ્રતિનિધિ જ જો વેચાઈ જતો હોય તો એક ગરીબ અને સાધનહીન નાગરિક પણ શા માટે પોતાનો મત ન વેચે..?એમની પાસે વેચવા જેવું બીજું હોતુજ નથી. બધાજ હવે તો સમજી ગયા છે કે આ વધા વચનો જે આપવા મા આવે છે એ એક પ્રકાર નું નાટક જ છે, બધા નાગરીકો એ નાટક ને માણે છે, અને પોતાના મત ની કીમત આવે વખતે ઉપજાવી લે છે.
બાકી નાં નાગરીકો ખુબજ સમજદાર અને વિચારશીલ હોય છે, તેઓ એમ માનતા હોય છે કે મત આપવો એ આપણી ફરજ છે, અને એ ફરજ બજાવવીજ જોઈએ, અને તેઓ એક સીધ્ધાન્ત્વાદી તરીકે તેમની આ પવિત્ર ફરજ બજાવે પણ છે, પણ મતદાન એક ફરજ હોય તો ચુનટાયેલાઓ એ આપેલ વચનો પુરા કરવા ની ફરજ નું શું..? ફરજ નાગરીકો નિજ છે, પ્રતિનિધિઓ ની કોઈ ફરજ નથી. જો મતદાન પવિત્ર ફરજ હોય તો મત મેળવનાર ની પણ ફરજ છે કે આપેલા વચનો પુરા કરે, તેમને લોકો ની પ્રાથમિક જરૂરીયાત પૂરી કરવા માટે મત આપવા મા આવ્યો છે, બુલેટ ટ્રેન બનાવવા માટે નહિ, કે દુશ્મન દેશ સાથે શાંતિ વાર્તા કરવા માટે પણ નહિ. મતદાન આપણી ફરજ હોય તો ચૂંટાયેલા પ્રતિનિધિ ને પાછો બોલાવવા ની પણ સત્તા મતદારો ને હોવી જોઈએ, પણ આપણે એવું બંધારણ બનાવ્યું છે કે એમાં નાગરીકો ની ફરજ તો સમજાવવા મા આવી છે, પણ ચૂંટાયેલા પ્રતિનિધિ ની કોઈ ફરજ સ્પષ્ટ કરવા મા નથી આવી એવું હું સમજુ છું, પવિત્ર ફરજ એક તરફ ન હોવી જોઈએ, આમાં તો ગીવ એન્ડ ટેક નોજ સાદો નિયમ કામ લાગવો જોઈએ, , તમે મને મત આપો હું તમારું હિત જાળવીશ. પણ આમ થતું નથી. મત મળ્યા પછી એ લોક્પ્રતીનીધી ન રહેતા સતાધીશ બની જાય છે, તેને હવે લોકો ની પરવા નથી કારણ પાંચ વર્ષ સુધી હવે તેનું કોઈ નામ લેનાર નથી માટે જેટલું ભેગું થઇ શકે તેટલું કરી લો, અને પછી જીવનભર પેન્શન તો મળવાનુજ છે, !જો તેમના મન મા પાછા બોલાવી લેવા નો ભય ન હોય તો એ બીજા ઈલેક્શન સુધી તમારી પરવા શા માટે કરે..?
ચુન્ટણી પ્રચાર પણ આપણે ત્યાં અનોખો હોય છે. ઉમેદવાર પક્ષ પોતે શું શું કરશે એ નથી કહેતા, પણ વિપક્ષે શું શું નથી કર્યું એજ ગણાવતા હોય છે,રોડ તૂટી જતા હોય, અથવા પુલો તૂટી જતા હોય કે હોસ્પિટલો માં ઓક્સીઝન ખૂટી જતો હોય, કે ટ્રેન પાટા ઉપર થી ઉતરી જતી હોય એ બધું આગળ ની સરકાર ની નબળી કામગીરી નાં કારણે થયું છે એમ જ દર્શાવવા મા આવશે, પણ પોતે સરકાર બનાવશે ત્યારે આ બધી ખામીઓ દૂર કરવા શું કરશે એવી કોઈ નીતિ જાહેર કરવા મા નથી આવતી,પૂછીએ તો કહેશે કે આગળ ની સરકાર જે ખાડા ખોદી ને ગઈ છે એ પુરવા મા વખત તો જાયજ ને..! લોકો એ થોડી સહનશક્તિ રાખવી જોઈએ, બલિદાન આપવા તૈયાર રહેવું જોઈએ, વિગેરે જવાબો બિન જવાબદાર પણે આપી દેવા મા આવતા હોય છે, પેલા લોકો એ ખોટું કર્યું એ સમજ્યા, પણ તમે તો બહુજ ઉત્તમ સરકાર છો ને..?તમે એમાં શું સુધારો કર્યો કે કરવાના છો એ કોઈ કહેતું નથી. માત્ર તમારી ફરજ મત આપવા ની છે, તે આપો અને ચુપ રહો. બાકી નું અમે સંભાળી લઈશું…!
ફરજ બંને પક્ષે હોવી જોઈએ, મતદાન ફરજીયાત કરવા ની વાતો કરો છો પણ લોકો નાં કામો કરવા નું પણ ફરજીયાત હોવું જોઈએ, આપેલા વચનો ન પાળવા એ એક એગ્રીમેન્ટ નાં ભંગ જેવું ગણાવું જોઈએ, અને તે બદલ ફોજદારી અદાલત માં કામ ચાલવું જોઈએ, વચન ભંગ કરવો એ એક જાત નો ફ્રોડ છે, અને તેની સજા ની જોગવાઈ હોવીજ જોઈએ, એ પછીજ મતદાન ને પવિત્ર ફરજ કહેવી જોઈએ. એ સિવાય તો આ એકપક્ષીય વ્યવહાર થયો કહેવાય. નહીતો તો પેલી કહેવત જેવું થાય કે ‘મારી આંગળી તારી આંખો મા અને તારું માથું મારા મોઢામાં “!!!

Posted ઓક્ટોબર 23, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized