શું થશે ..?   Leave a comment

“ શું થશે…?”

આપણા રોજ બરોજ નાં જીવન મા કોઈ પણ પ્રકાર ની ગેરવ્યવસ્થા. કટોકટી, કે ચિંતા જનક બનાવ બને ત્યારે આપણી એ સમય ની એકજ ચિંતા હોય છે કે “શું થશે…?આ બધું કઈ રીતે વ્યવસ્થિત થશે…?”આજે આપણા દેશ ની પરિસ્થિતિ જોઈ ને પણ એજ વિચાર આવે છે કે આ દેશ નું શું થશે…!આ બધું ક્યારે વ્યવસ્થિત થશે…? દેશ નું વાતાવરણ એટલી હદે બગડ્યું છે કે તે કેવી રેતે અને ક્યારે શુદ્ધ થશે એ ચિંતા નો વિષય છે,
આપણો દેશ મહાન કહેવાય છે, આપણે તેને દેવો ની ભૂમિ માનીએ છીએ,આપણી અનેક કોમ મા કેટલાક તપસ્વીઓ નાં વંશજો છે, કેટલાક શુરવીરો નાં સંતાનો છે, કેટલાક મહાસોદાગારો નાં વંશજો છે તો કેટલાક કૃષિ અને કારીગીરી નાં માહેર લોકો છે, આપણી પાસે ધનધાન્ય નાં ભંડારો છે, ઉત્પાદન એટલું થાય છે કે ઘણી વાર પાક નાં ભાવ ન આવવા થી તેને રસ્તા ઉપર ફેંકીદેવો પડે છે, ભૂમિ ફળદ્રુપ છે, પાણી , સુર્યપ્રકાશ, વનસ્પતિઓ નું વૈવિધ્ય છે, અનેક જાત નાં ફળો થાય છે, ખેડૂત ને જગત નો તાત કહેવા નો આપણો રીવાજ છે, અને તાત એટલે કે પાલનહાર પિતા હંમેશા ભૂખ્યો જ રહેતો હોય છે, ગરીબી નું લાંછન આપણો પીછો છોડતું નથી. પવિત્ર લોકો તેમના ઉચ્ચતા નાં ઘમંડ મા રહે છે, શુરવીર કહેવાતી પ્રજા નોકરી અને વ્યાપાર મા સલામતી શોધે છે, વ્યાપારીઓ ટેક્ષ નાં ભારણ નીચે ચગદાઈ રહ્યા છે, શુદ્ર કહેવાતા લોકો આજ સુધી પીસાતા રહ્યા એનો બદલો માગી રહ્યા છે,
તે સામે લાંચ રુશ્વત, કરચોરી, બેંકો નાં અઢળક નાણા નાં ગબન, અવનવા ટેક્ષ ,લેવી, સેસ, સેવાકર,જેવા બોજા હેઠળ મોટાભાગ ની પ્રજા કચડાઈ રહી છે, ટેક્ષ નાં અવનવા સાધનો શોધાઈ રહ્યા છે, અને સરકારી મશીનરી પ્રજાના માલિકો હોય તે રીતે તુમાખી મા ફરી રહ્યા છે, નોકરીઓ નથી, બેકારી મા પાછું અનામત નું ડીંડક શમતું નથી,
આપણે તાજેતર માજ જે બેંક કૌભાંડો જોયા એ તો હિમશિલા ની ટોચ જ છે, પણ વિચાર કરો કે જે દેશ મા આવા દશ્પાંચ લોકો ખર્વો રૂપિયા નાં કૌભાંડો કરે છે તો એ પૈસા આવે છે ક્યા થી..?’આનો અર્થ એ પણ થાય કે જો કૌભાંડો કરવા માટે આપણી પાસે આટલા અબજો રૂપિયા છે તો આપણે ગરીબ કેમ છીએ..? આપણા ખેડૂતો આપઘાત કેમ કરે છે..? આપણો મધ્યમવર્ગ ચુસાયેલી શેરડી જેવો કેમ રહે છે..?આપણા શુરવીરો વગર યુધ્ધે કેમ શહીદ થયા કરે છે..?’સરકાર શા માટે છે..? લોકો ની સુખાકારી માટે એ તો બધાજ સ્વીકારે એવી વાત છે, પણ કઈ સરકારે આજ સુધી સામાન્ય નાગરીકો નાં હિત મા શું કર્યું..?લોકો નાં હાથપગ મરડી ને કરવેરા ઉઘરાવાય છે, એ મબલખ નાણા નો જો યોગ્ય વહીવટ થતો હોય તો દરવર્ષે બજેટ લાવવુજ ન પડે. બજેટ મા પ્રજા પાસે થી નાણા બરાબર ઉઘરાવાય છે, પણ એનો ઉપયોગ જે તે મથાળા હેઠળ નાં ખર્ચ માટે કરાતો નથી. એક રસ્તો બાંધવા મા, એક ફ્લાય ઓવર બનાવાવા મા, હથીયારો ખરીદવા મા, રેલ્વે ની લાઈનો નાખવા મા, ડેમ પ્રોજેક્ટો મા , અનાજ સંગ્રહ મા, અનાજ વિતરણ મા ,પાણી નાં સંગ્રહ અને વિતરણ મા સિવિલ કોન્ત્રાકટો મા કરોડો રૂપિયા ખવાઈ જતા હોય છે, અને બજેટ મા માત્ર તેનો ઉલ્લેખ જ રહે છે, એક વર્ષ દરમ્યાન ઉઘરાવેલા નાણા નો ઉપયોગ થયેલો તો ક્યાય દેખાતોજ નથી, ત્યાં બીજા વર્ષ નું બજેટ આવી જાય છે, એ વખતે પ્રજા નો કોઈ પ્રતિનિધિ પૂછતો નથી કે ગયા વર્ષે મંજૂર કરેલ બજેટ પૈકી કેટલા કામો થયા અને કેટલા પૈસા વધ્યા..!હવે ફરી થી એજ કામ માટે પૈસા શા માટે માગો છો..?’બજેટ મા મંજૂર થયેલ નાણા કોન્ત્રાક્ટરો , અધિકારીઓ, સાંસદો, મંત્રીઓ નાં ખીસા મા જતા રહે છે, અને ફરી થી અધૂરા રહેલા કામો માટે નું બજેટ અને નવેસર થી નવા નવા હેડ નીચે નવા કરવેરા નાં ભારણ સાથે આવી પડે છે,
બેંકો સાથે થયેલા કૌભાંડો તો જેટલા જાહેર મા આવ્યા એટલાજ આપણે જાણીએ છીએ, જે નથી જાણતા એવા તો કેટલાયે નાણાકીય કૌભાંડો ચાલતા હશે, એક માલીયા, મોદી કે ચોકસી જેવા એકલદોકલ માણસો બેંકો ને છેતરી ને આપણા પસીના નાં પૈસા હજમ કરી જાય તેમ છતાં તેમની પાછળ ખોટા અને પોકળ હાકોટા કર્યા સિવાય સરકારો કશું કરતી નથી. અને આપણા જેવા માધ્યમ વર્ગ ની પોતાની કરેલી બચત ઉપર પણ આવકવેરો આકારવા મા આવે છે, અને ન ભરીયે તો આપણા ઉપર પગલા લેવા મા આવે છે, અને પેલાઓ અબજો રૂપિયા ચાઉં કરી જાય એને કશું કરતા નથી. આ કઈ જાત નું શાશન..?આમાં ભાજપ કે કોંગ્રેસ ની વાત નથી , શાશન વ્યવસ્થા કરનારે બધુજ પ્રજા નાં હિત માજ કરવું જોઈએ,
શ્રી નરેન્દ્ર મોદી સતા ઉપર આવ્યા ત્યારે બહુજ આશાઓ હતી કે આ એક મજબૂત માણસ આપણ ને મળ્યો છે, એ આવતા ની સાથેજ દુશ્મનો, ગેરરીતિઓ, ખાયકી, ગેરવહીવટ નો ખુરદો બોલાવી દેશે, પણ એ આશા ફળી નથી, આ બધા વચનો મત મેળવવા નું સાધન જ હતા,પાકિસ્તાન અને ચીન ની દાદાગીરી વધી છે, નોટબનધી થી કોઈ ફાયદા થયા નથી ઉલટી હેરાનગતિ વધી છે, આજે ભારત ને આઝાદ થયે સિત્તેર થી વધુ વર્ષો થયા, પણ એક પણ વડાપ્રધાને , એક પણ નાણાપ્રધાને કે એક પણ સંરક્ષાણ પ્રધાને દેશ આફરીન પોકારે એવા કામો કર્યા નથી. બસ કોઈ પણ રીતે પ્રજા ને ચૂસો, પૈસા પડાવો, અને મળતિયા ઉદ્યોગપતિઓ નાં ખિસ્સા ભરી ને ભગાડી મુકો. એજ નીતિ રહી છે, પ્રજા તેમને મન એક નાણા ઉભા કરવા નું સાધન માત્ર છે, તેમની ખરી ટંકશાળ તો આપણે જ છીએ.
આપણા નસીબે તો સિત્તેર વર્ષો થી ભોગ આપવા નુજ આવ્યું છે, આપણી એક એક પાઈ ટેક્ષ નાં ભારણ નીચે દબાયેલી છે, તેમ છતાં આપણે તૂટેલા રસ્તા ઉપર વાહન ચલાવવું પડે છે, ગુંડાઓ આપણ ને મારી જાય છે, નબીરાઓ આપણ ને તેમની કાર ની હડફેટે લે છે, પોલીસો આપણ ને ધમકાવે છે,અને ડોન લોકો ને સલામ કરે છે. નેતાઓ પસાર થાય ત્યારે આપણો ટ્રાફિક થોભાવી દેવાય છે, લોકસભા. રાજ્યસભા, કે વિધાન સભાઓ મા ચૂંટાયેલા પ્રતિનિધિઓ ખાનપાન , પગાર ભથ્થા, અન્ય સવલતો બોગાવે છે અને તે આજીવન ચાલુ રહે છે. જો આવુજ કરવું હતું તો રાજાઓ નાં સાલીયાણા શા માટે બંધ કર્યા..?આજે ધારાસભ્યો, લોકસભા કે રાજ્યસભા નાં પ્રતિનિધિઓ ને જે વૈભવ મળે છે એના કરતા રાજાઓ નાં સાલીયાણા ઘણા નજીવા હતા. બેંકો નાં નાણા લુંટ્નારા લુંટી જાય છે અને તે ભરપાઈ કરવા કરવેરા આપણે ભરવા પડે છે, અને તેમ છતાં એ નાણા નો લાભ આપણ ને તો મળતોજ નથી.
આ બધું જોઈ ને એવો વિચાર જરૂર આવે કે આ દેશ નું ભવિષ્ય શું હશે..?શું થશે આ દેશ નું અને તેના નાગરીકો નું..?
શાશન વ્યવસ્થા મા આટલી હદે છિદ્રો હોય એવું આપણા દેશ માજ બની શકે, આઝાદી મળી એમ કહેવાય છે, પણ કોને મળી..? કોઈ પણ દેશભક્ત નાં મો મા શોભે નહિ એવા ઉદ્ગારો નીકળી જાય છે, કે આના કરતા તો અંગ્રેજો ગુલામી સારી હતી.અમારી પેઢી થી માત્ર એકજ પગથીયું આગળ નાં જે લોકો એ આઝાદી માટે ભોગ આપ્યો, કષ્ટો સહન કર્યા, બગાવત કરી, અને જેલ્યાત્રાઓ કરી તે બધું શું આ મેળવવા માટે હતું..?
ચર્ચિલના શબ્દો ભુલાતા નથી. તેને જે ભવિષ્ય ભાખ્યું હતું, એજ અત્યારે અમલ મા ચાલી રહ્યું છે.
તો ફરીથી એકજ પ્રશ્ન, “શું થશે..?’

Advertisements

Posted એપ્રિલ 10, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

આત્મા એક વ્યર્થ ચિંતન .   Leave a comment

આત્મા ,એક વ્યર્થ ચિંતન..!
આપણા સનાતન ધર્મ મા ચિંતકો અનેક થઇ ગયા છે, આપણા જેટલા ચિંતકો, વિચારકો કે ઉપદેશકો અન્ય કોઈ ધર્મ મા જોવા નહિ મળે, અને એટલીજ વિવિધતા આ ચિંતનો મા જોવા મળે છે, એમાયે મુખ્ય ધ્યાન “આત્મા” ઉપર વધુ આપવા મા આવ્યું છે,
આ આત્મા શું છે.?’ગીતામાં કહેવાયું છે કે આત્મા ને અગ્નિ પ્રજાળી શકતો નથી, વાયુ શોષી શકતો નથી. કે પાણી ભીંજવી શકતો નથી. એ કદી નાશ પામતો નથી. એ જ્યાં સુધી શરીર મા રહે ત્યાં સુધી શરીર જીવિત રહે છે, એના ગયા પછી શરીર નું કોઈ મહત્વ રહેતું નથી, જે નાશવંત છે, મૃત્યુ પામે છે એ શરીર છે, આત્મા નહિ. આત્મા એ શરીર ને જીવંત અને શક્તીવંત રાખનાર તત્વ છે, પણ એ શું છે એ કોઈ જાણી શકતું નથી.
ગૌતમ બુદ્ધ અનુસાર આત્મા એ જીવન નો એક સતત વહેતો પ્રવાહ છે, જેમાં થી શરીર પસાર થાય છે, તેમના મત અનુસાર આત્મા કોઈ સ્થિર તત્વ નથી, પણ એક સરી જતો પ્રવાહ છે, જે પળે પળે બદલાય છે, તેથીજ આપણે નવજાત હતા, બાળક હતા યુવાન હતા કે વૃદ્ધ થયા એ બધું એક સરખું નથી હોતું. આપણે આજે જે છીએ તે કાલે નહોતા અને આવતી કાલે નહિ હોઈએ.
જૈન અને સનાતન ધર્મ મા આત્મા ફરીફરી નવું શરીર ધારણ કરે છે, જેમ આપણે જુના વસ્ત્રો ત્યાગી ને નવા ધારણ કરીએ છીએ, તેજ રીતે આત્મા પણ જુનું શરીર ત્યાગી ને નવા શરીર મા પ્રવેશે છે. પુનર્જન્મ પણ એ રીતેજ થાય છે. જૈન ધર્મ મા આત્મા ને કર્મો નાં ફળ મળવા નું કહેવાય છે, દરેક આત્મા એ પોતાના શરીરે કરેલ સારાખોટા કામો નાં ફળ ભોગવવા પડે છે.સત્કાર્મીઓ ને સ્વર્ગ નાં સુખો મળે છે અને દુશ્કાર્મીઓ ને નર્ક ની યાતના ભોગવવી પડે છે,
જો આ બધું સાચું હોય તો સવાલ જરૂર ઉભો થાય કે જો આત્મા ને કોઈ બાળી શકતું નથી, સુકવી શકતું નથી કે ડુબાડી દઈ શકતું નથી તો તેના શરીરે કરેલા કર્મો નાં ફળ એણે શા માટે ભોગવવા પડે..?’આત્મા અલિપ્ત છે તો શરીર નાં વાંકે તે શા માટે સજા ભોગવે..? તેનો જવાબ એ આપવા મા આવે છે કે તેના કર્મ નાં ફળ ભોગવવા નાં બાકી રહ્યા હોય તો તેને સજા કરવા માટે તેને નવું શરીર આપવા મા આવે છે, આત્મા જે પીડા ભોગવી શકતો નથી તે શરીર મા રહી ને ભોગવી શકે છે, એટલેજ કર્મ પ્રમાણે નવું શરીર આત્મા ને મળે છે, અને આવું જન્મ જન્માંતર સુધી અવિરત ચાલ્યા કરે છે,
જૈન ધર્મ મા કર્મો નો નાશ તપ કરી ને કરવા મા આવે છે, છેવટે એક એવો તબક્કો આવે છે કે તેના નામ ઉપર સારા કે ખરાબ કોઈ કર્મો જ બેલેન્સ મા ન રહે, આને મૂકતી કહે છે, જો કર્મોજ ન રહ્યા હોય તો તેના ફળ ભોગવવા માટે નવા શરીર અથવા જન્મ ની જરૂર રહેતી નથી, એવો આત્મા મુક્ત થઇ જાય છે,
બીજી થીયરી ગીતા મા આપેલી છે, એમાં કહેવાયું છે કે કર્મ્ન્યેવાધીકારાસ્તે મા ફલેષુ કદાચન , એટલે કે કર્મ કરવા ની આપણી ફરજ છે, મનુષ્યે કર્મ કરતાજ રહેવું જોઈએ,કર્મ કરવું એ આપણો અધિકાર છે, તેનું ફળ આપણા હાથ મા નથી. ગીતા મા એવું પણ કહેવાયું છે કે “માસન્ગોત્સ્વ અકર્મ્ણ્યે “એટલે કે અકર્મણ્યતા નો આશ્રય ન લેવો. તદ્દન કર્મ નિવૃત થવા નાં બદલે ગમેતેવું પણ કર્મ કરતા રહેવું એ આત્મા નો ધર્મ છે. પછી ભલે ખરાબ તો ખરાબ , પણ કર્મ તો કરવું જ જોઈએ.
આમ આત્મા, કર્મ, ફળ, પુનર્જન્મ,આત્મા ની અમરતા, શરીર નું નાશવંત પણું , મૃત્યુ પછી આત્મા ની ગતિ. સ્વર્ગ નર્ક,આ બધું આપણા મા કોણે સ્થાપના કરી..?’ એ પણ હકીકત છે કે મૃત્ય પામનાર ફરી કદી પાછો આવતો નથી અને મૃત્યુ પછી તેની શી દશા થઇ તે કહેવા પણ કોઈ આવતું નથી. તો પછી આ બધી ફિલોસોફી આપણા સુધી કોણે પહોંચાડી..?’
આનો જવાબ પણ આપણી પાસે ત્યાર જ છે કે અવાર નવાર પૃથ્વી ઉપર અવતારો થયા, પયગંબરો થયા એ લકો એ આ બધું આપણ ને શીખવ્યું. . જો એમજ હોય તો જુદા જુદા પયગંબરો નાં ઉપદેશો મા આટલો તફાવત કેમ રહે છે..?હિંદુ , મુસ્લિમ, ખ્રિસ્તી. યહૂદી, શીખ જૈન બુદ્ધ સ્વામીનારાયણ, વૈદિક કે અન્ય અનેક ધર્મો નાં પયગંબરો નાં વિચારો જુદા કેમ પડે છે..?જો ઈશ્વર છે તો તેના નિયમો. સિદ્ધાંતો દરેક પયગંબર જુદા જુદા કેમ બતાવે છે..?’તેમાં એકરૂપતા કેમ નથી..?બ્રાહ્મણો નાં આચારો અને જૈનો નાં આચારો મા ફરક કેમ છે..? કોઈ બટાકા ખાવા મા પાપ સમજે છે તો બીજા બટાકા નો ઉપયોગ ધાર્મિક ઉપવાસો મા કરે છે, આમ કેમ..?જો ઈશ્વર છે તો તેના નિયમો મા એક રૂપતા કેમ નથી..?’
આનો અર્થ એ થાય કે ઈશ્વર જેવું કશું નથી, જે બધું થઇ રહ્યું છે એ એક સતત ચાલતી પ્રક્રીયાજ છે, તેનું સંચાલન માત્ર કરેલ કર્મો નું ફળજ છે, આ બધું જે થઇ રહ્યું છે તે જો આપોઆપ થતું હોય, તો એ તેનું સંચાલન કોણ કરતુ હશે..?આ અંગે આસ્તિકો, નાસ્તિકો , અનેક ઇશ્વર મા માનનારાઓ કે નીરીશ્વરવાદી ઓ ,અહીન્સાવાદીઓ , હિંસા મા માનનારા, મૂર્તિ પૂજકો કે મૂર્તિ ભન્જકો ,નાં વિચારો જુદા હોય છે, અને તેમના પયગંબરો નાં ઉપદેશો પણ જુદા હોય છે, જો ઈશ્વર હોય તો આવા જુદા જુદા નિયમો કેવી રીતે બને..?આખી દુનિયા એકજ વિચારધારા થી કેમ ધર્મો પાળતી નથી..?
એનું કારણ એજ છે કે આપણે જેવા ઈશ્વર ની કલ્પના કરીને જીવન વિતાવીયે છીએ, તેવો કોઈ ઈશ્વર છેજ નહિ. અને જે છે તે કોઈ પારખી શકતું નથી.
એટલેજ આપણી માન્યતાઓ પણ માત્ર કોઈ કલ્પના નાં આધારેજ ચાલી રહી છે, આપણે એક બાજુ હિંસા નાં વિરોધી છી એ તો બીજી તરફ આતતાયીઓ નો સંહાર કરવા નું પણ માનીએ છી એ, આપણા માંથી કેટલાક મૂર્તિ ની પૂજા કરીએ છીએ તો બીજાઓ મૂર્તિ નાં વિરોધી હોય છે, કેટલાક પૂર્વ દિશા ને પવિત્ર સમજે છે તો કેટલાક પશ્ચિમ ને પવિત્ર માને છે, જયારે હકીકત તો એ છે કે પૃથ્વી ની બહાર તો કોઈ દીશાજ નથી હોતી. તો આપણે વિચારવું જોઈએ કે આપણે એક વહીવટી સરળતા માટે નિયમો બનાવ્યા છે, કે ચોરી ન કરવી, કોઈ નું પડાવી ન લેવું નિર્બળ ઉપર જોર ન બતાવવું. હિંસા ન કરાવી. સરકાર નાં કાયદા નું પાલન કરવું બીજા ને તકલીફ ન થાય એ રીતે જીવવું, વિગેરે નિયમો કોઈ ધર્મ સાથે સંકળાયેલા નથી.માત્ર સમાજ નિર્વિઘ્ને ચાલે અને બધા સારીરીતે જીવી શકે એ માટે આપણેજ બનાવેલા નિયમો છે. એ નિયમો નો ભંગ કરવા થી આપણી વહીવટી વ્યવસ્થા નો ભંગ જરૂર થાય છે, પણ એ પાપ છે, પુણ્ય છે, સદવૃત્તિ છે કે દુર્બુદ્ધિ છે એ આ વહીવટી નિયમો નાં કારણેજ આપણે નક્કી કરીએ છીએ, બાકી જો ભગવા ન પણ જો આ બધા મા માનતો હોય તો તેને કુદરતી રીતેજ વ્યવસ્થા કરી હોય કે કોઈ સ્ત્રી ઉપર બળાત્કાર કરીજ ન શકે, કે ચોરી કરનાર પકડાઇજ જાય, બેંકો ને છેતરી ને અબજો રૂપિયા ડૂબાડનાર આપણા ઘડેલા નિયમો અનુસાર ખરાબ લોકો છે પણ ભગવાન જો હોય તો એને એમાં કશું અજુગતું લાગતું હોય તો તે ણે એવી વ્યવસ્થા કરીજ હોત કે કોઈ માલીયા કે મોદી કશું કરીજ ન શકે.
એજ રીતે દાણચોરી કરવી, ઓક્ટ્રોઈ ન ભરવી. ઇન્કમટેક્ષ ન ભરવો, વિશ્વાસઘાત કરવો, છેતરપીંડી કરવી, કોઈ ઉપર હુમલો ન કરવો પત્ની ને બાળી મુકવી. જેવા અનેક નિયમો માનવતા નાં ધોરણે તેમજ ખાસ તો સમાજ નું સરળ સંચાલન થાય એ માટે આપણેજ રચેલા નિયમો છે, એને પાપ કે પુણ્ય સાથે કાંઈજ લેવા દેવા નથી હોતી. જો ભગવાન ની દ્રષ્ટિ એ આ બધું પાપ ગણા તું હોય તો તો એ સર્વશક્તિમાન છે, એ શા માટે આવું થવા દે છે..?એ વચ્ચે નથી પડતો એનો અર્થ એકે તેને મન આ બધું બહુજ નજીવું અને સ્વાભાવિક છે, એ આ બધા ને પાપ માનતો હોય તો આવા કેટલાયે કહેવાતા પાપીઓ જીવનભર મહા સુખ મા કેમ મહાલે..?કે તદ્દન નિષ્પાપ વ્યક્તિ જીવન ભર દુખ અને સંતાપ મા કેમ પસાર કરે..?એનું કારણ જ એ કે આવા નિયમો ને ધર્મ કે અધર્મ સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી. એ માત્ર એક સામાજિક વ્યવસ્થા છે, અને એમાં ભગવાન પડતો નથી.અથવા બીજી રીતે કહી શકાય કે ભગવાન એ માત્ર એક કલ્પના નો વિષય છે,
હવે પાછા “આત્મા”નાં વિષય ઉપર આવીએ,
આપણે જાણીએ છીએ કે દરેક જીવિત પદાર્થ મા આત્મા હોય છે, મનુષ્ય પશુઓ. જંતુઓ, માંકડ મચ્છરો, બેક્ટેરિયા, વનસ્પતિ ,જળચરો,પક્ષીઓ, બધાજ મા આત્મા છે, દરેક જાત નાં શરીર મા રહેવા નો આત્મા નો સમય જુદો જુદો હોય છે, માખી મચ્છર જેવા આત્મા કરતા મનુષ્ય હાથી, કે કાચબાનો આત્મા દીર્ઘકાલ સુધી તેમના શરીર મા રહે છે.
જો વિચાર કરીએ તો આ બધા અલગ અલગ શરીરો ને જીવિત રાખવા માટે કેટલા બધા આત્માઓ ની જરૂર પડે..?અબજો ની સંખ્યા મા માછલીઓ. સુક્ષ્મ જીવાણુંઓ,વ્રુક્ષો, ઘાસ. શેવાળ, ફૂલ. છોડ, રોગ ના જંતુઓ, જેવા અગણિત શરીરો માટે કેટલા આત્માઓ ની જરૂર પડે..?’ તો એવો વિચાર પણ કરવો જોઈએ કે આપણે માનેલા ભગવાનો આટલા બધા આત્મા ઓ ક્યાંથી કાઢતા હશે..?એમને ક્યા સંઘરતા હશે..?અને તેમને વારાફરતી જુદા જુદા શરીરો મા કેવી રીતે સ્થાપિત કરતા હશે..?આ પ્રશ્ન નો તાર્કિક જવાબ આપવો હોય તો એમ કહી શકાય,કે આત્મા ની સંખ્યા મા કોઈ ફેરફાર થતો નથી. દાખલા તરીકે મનુષ્યો ની સંખ્યા આશરે સાત અબજ છે, પણ માછલીઓ. મચ્છરો. માખીઓ, બેક્ટેરીયાઓ તો અગણિત સંખ્યામાં હોય છે, તેમના શરીર મા આત્મા વધુ સમય નથી રહેતો એ આત્મા ને મનુષ્ય કે અન્ય દીર્ઘજીવી શરીરો મા લઇ જવામાં આવતો હશે, અને શરીર જે કર્મો કરે તે અનુસાર તેમના શરીર બદલવા માં આવતા હશે, આના ઉપર થીજ પુનર્જન્મ ની થીયરી બહાર આવી હોવી જોઈએ ,
પણ બીજી બાજુ આ કર્મો શું છે..?’એને સારા કે ખરાબ તરીકે વર્ગીકરણ કોણ કરતુ હશે..?’અને એ અનુસાર આત્માઓ ને કયું શરીર આપવું એના ધારાધોરણ કોણ નક્કી કરતુ હશે..?’
એવો પણ પ્રશ્ન થઇ શકે કે કેટલાક લોકો તો પુનર્જન્મ મા માંનતાજ નથી. એમનું શું..?
આબધુ બહુજ ગુન્ચવનારું છે, અલ્પજીવી શરીરો નું આયુષ્ય બહુ લાંબુ નથી હોતું એટલું તો સમજાય છે, તેથીજ માખી મચ્છર, જંતુઓ. કીટકો,જીવાણુઓ નાં શરીરો મા મુકાયેલા આત્માઓ બહુ થોડા સમય મા શરીર છોડી દેતા હોય છે, આ બધાજ આત્માઓ ને વ્રુક્ષો. મનુષ્યો કે મગર કાચબા હાથી જેવા શરીરો મા મુકવામાં આવતા હોવા જોઈએ. આ બધાજ શરીરો તેમના કુદરતી લાક્ષણિક રીતે તેમનું જીવન પસાર કરે છે, પછી એને પાપ કે પુણ્ય મા વર્ગીકરણ કરવું વ્યર્થ જ છે. તેમને આપવા મા આવેલા સમય નાં અંતે તેઓ શરીર ત્યાગી ને બીજું શરીર ધારણ કરતા હોય છે, આને સાયંસ ગણો કે ભગવાન ની વ્યવસ્થા ગણો. પણ પાપ પુણ્ય કે સ્વર્ગ નર્ક ની કલ્પના ઓ સાથે ભગવાન ને (જો હોય તો)કાંઈજ લેવા દેવા નથી એટલું તો ચોક્કસ.
આત્માઓ ની સંખ્યા નો ખુલાશો મેળવ્યા પછી એવું પણ વિચારવું જોઈ કે આપણે સુક્ષ્મ જીવાણુઓ ને, માખી મચ્છરો ને, માછલીઓ ને અગણિત સંખ્યામાં મારી ને તેમાં રહેલા આત્માઓ ને મુક્ત કરીએ છીએ, તે આત્માઓ નવા શરીરો ન મળે ત્યાં સુધી ક્યા રહેતા હશે..? આપણે જાણીએ છીએ (માનીએ છીએ) કે મનુષ્ય માર્યા પછી ભૂત થાય છે, પણ જો બધાજ આત્માઓ સરખાજ હોય તો કોઈ મચ્છર, કોઈ સિંહ, કોઈ માખી કે કોઈ ગાય ભૂત કેમ નથી થતા..?’શરીર છોડી જનાર આત્મા પોતાની શી ગતિ થઇ છે એકહેવા કેમ પાછો આવતો નથી..?’વિજ્ઞાને આ દિશા મા જરૂર સંશોધન કરવું જોઈએ, જ્યાં સુધી મરનાર નો આત્મા પોતાના વિષે કાઈ કહે નહિ,ત્યાં સુધી આ સ્વર્ગ નર્ક, જન્મ પુનર્જન્મ, કર્મ, કર્મ ના ફળ,સત્કર્મ, દુષ્કર્મ, પાપ પુણ્ય ,એ બધુજ કલ્પના નોજ વિષય છે. આ બ્રહ્માંડ નો પાર કોઈ પામી શકાતું નથી એવુજ આ આત્મા નાં જન્મ અને ગતિ વિષે પણ આપણે જરા પણ જ્ઞાન નથી ધરાવતા .આ રહસ્ય ના જવાબ તરીકે જ ભગવાન ની ઉત્પતિ થઇ છે, વિજ્ઞાન યાતો આના જવાબ આપે અથવા ભગવાન ની શોધ કરે, એ સિવાય આનો કોઈ જવાબ નથી.

Posted માર્ચ 22, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

બહુમાન.   Leave a comment

બહુમાન .

બહુમાન શબ્દ નો સાચો અર્થ મને ખબર નથી, પણ તેમાં આ આવતો “ બહુ” એટલે કે ખુબ નો અર્થ સમજાય છે, જેના તરફ સામાન્ય કરતા વિશેષ આદર કે સન્માન દાખવવા મા આવે તેને બહુમાન કહેતા હશે એમ માનુછું.,બહુમાન કરવું એટલે વિશેષ આદર આપવો. , અને આવો વિશેષ આદર ત્યારેજ આપવા મા આવે જયારે તે વ્યકતી એ કોઈ વિશેષ કામગીરી બજાવી
હોય,અથવા કોઈ અસાધારણ કામ કર્યું હોય જેના થી સમાજ ને કઈક નવું સત્ય લાધ્યું હોય કે જનસમૂહ ની કોઈ સેવા થતી હોય,તેવા વ્યક્તિ નુજ્જ બહુમાન થાય તો તે યોગ્ય ગણાય.
અમારી બેંક મા એક સારી પ્રથા છે, એમાં કોઈ પણ સ્ટાફ મેમ્બર બહુમાન થી વંચિત રહેતો નથી. અમારે ત્યાં બહુમાન કરવા માટે એકજ ધોરણ રાખવા મા આવ્યું છે, તે એ કે એ વ્યક્તિ ૭૫ વર્ષ સુધી જીવીત રહેવો જોઈએ,…! અમારે ત્યાં બેંક નાં સ્ટાફ તરફ થીતો તેના નિવૃત્તિ નાં દિવસે જ બહુમાન થઇ જતું હોય છે, એ પછી અમારે ત્યાં એક નિવૃત કર્મચારી મંડળ નાં નામ થી એક ટ્રસ્ટ ઉભું કરવા માં આવ્યું છે, આ મંડળ દ્વારા ૭૫ વર્ષ સુધી જીવતા રહેલા નિવૃત કર્મચારી નું બહુમાન કરવા મા આવે છે, લાયકાત ફક્ત એકજ, ૭૫ વર્ષ . પછી તે વ્યક્તિ ગમે તેવો હોય, કામચોર હોય, કામચોરી માટે ગર્વ લેનારો હોય, વ્યાજખોર હોય, લોકો નાં પૈસા વ્યાજે લઇ ને પછી ડુબાવતો હોય,ઓફીસ અવર્સ મા અન્ય ખાનગી કામો કરતો હોય ,ઈત્યાદી તમામ પ્રકાર નાં કર્મચારીઓ ૭૫ વર્ષ નાં થાય એટલે તેમના સન્માન નો સમારંભ યોજવા મા આવે, તેમાં પ્રમુખ પદે કોઈ સારા જાણીતા મહાનુભાવ ને નીમન્ત્રવા મા આવે, થોડા ભાષણો થાય અને પછી એ ૭૫ વર્ષીય કર્મચારી ને શાલ ઓઢાડી ને તેનું સન્માન કરવા મા આવે, મંડળ નાં પ્રમુખ અને સેક્રેટરી નિવૃત થયેલ કર્મચારી વિષે બે શબ્દ બોલે, એ બે શબ્દો પણ મોટા ભાગે પ્રશંષા નાજ હોય, બેંક ની નોકરી દરમ્યાન તેણે કરેલી કામગીરી વિષે તો કોઈ નેબહુ જાણ જ ન હોય , એટલે બહુમાન ભાષણ બહુજ ટૂંકું, અને ઔપચારિક જ લાગે., આમ સમારંભ પૂરો થાય એ પછી સ્વરૂચિભોજન લઇ ને બધા છુટા પડે.
એટલું ખરું કે આ મંડળ કોઈ તરફ પક્ષપાત ન દર્શાવે, ઓફિસર હોય કે પટાવાળો. બધાનુજ સન્માન આ જ રીતે કરા મા આવે, એ એક સારો ગુણ કહી શકાય. . સન્માન સંભાષણ પછી કોઈ ગીત ગાય, કોઈ ચવાયેલી જોક્સ કહે, કે કોઈ પોતાના અનુભવો નું રમુજી રીતે વર્ણન કરે, ૫૮ વર્ષે નિવૃત થનાર કર્મચારી ને ૧૭ કે ૧૮ વર્ષે આવું સન્માન આપવા મા આવે, તે દરમ્યાન કોઈ અવસાન પણ પામે, કોઈ આજાર થઇ જાય, કોઈ પગે ચાલી ન શકે એવા થઇ જાય, તો કોઈ જીવલેણ રોગ મા સપડાયા હોય. આવા કર્મચારીઓ ને સન્માન કે બહુમાન ની કોઈ એષણા પણ ન રહી હોય,ત્યારે તેનું સન્માન કરવા મા આવે, જેનો પૂરો આનંદ લેવા ની તેમની સ્થિતિ ન રહી હોય. સન્માન નો આનંદ માત્ર તે વ્યક્તિ નાં પરિવાર નાં સભ્યો સિવાય કોઈ ને ન હોય, કેટલાક એવા પણ સભ્યો ઓડીયન્સ મા બેઠા હોય જેમણે આખી જીંદગી આ બહુમાન મેળવનાર વ્યક્તિ ની ઈર્ષ્યા કરી હોય કે તેને નોકરી દરમ્યાન નીચો દેખાડવા માજ પોતાની કુશળતા વાપરીહોય. . એટલે આવું સન્માન સર્વમાન્ય નથી હોતું પરંતુ એક ફોરમાંલીટી જ બની રહે છે .
સન્માન પાત્ર કર્મચારી વિષે એકમત ન હોય એ સમજી શકાય, તેમ છતાં નિવૃત થયેલ કર્મચારી ને યાદ કરવો. તેના તરફ આદર વ્યક્ત કરવો એ સારો ગુણ છે,અને એ માટે આ ટ્રસ્ટ પ્રશંષા ને પાત્ર છે.
તેમ છતાં સન્માન કે બહુમાન માટે જે આયુમર્યાદા રાખવા મા આવી છે તે વધુ પડતી લાંબી છે એવું હું માનું છું. એવા કેટલાયે સ્ટાફ મેમ્બરો હતા જેઓ સિન્સિયર હતા, કામ પરત્વે સમર્પિત હતા, તેમને માત્ર એજ કારણસર બહુમાન ન મળ્યું કે તેઓ ૭૫ વર્ષ થયા પહેલા ગુજરી ગયા.
હું માનું છું કે બહુમાન કરવા માટે ૭૫ વર્ષ ની વય એ બહુજ લાંબો ગાળો છે, આજ નાં સંઘર્ષ મય જીવન મા કોઈ ૭૫ વર્ષ સુધી ન પણ જીવી શકે, તો શું તેઓ બહુમાન ને લાયક ન હતા..?તેમનું ટૂંકું આયુષ શું તેમનો અપરાધ હતો..?આ સંદર્ભ મા એવું સુચન કરી શકાય કે વ્યક્તિ નિવૃત થાય એજ મહિના ની અંદર તેનું ઘટિત બહુમાન કરી નાખવું જોઈએ. અને એ કાઈ બહુ અઘરું નથી. કોઈ મોટા માણસ ને ઉપસ્થિત રહેવા નો ટાઈમ ન હોય તો તેમની હાજરી વિના પણ બહુમાન કરી લેવું જોઈએ. જેણે આખી જીંદગી બેંક ની સેવા કરી હોય એ વ્યક્તિ કોઈ મોટા માણસ નાં આશીર્વચન નો મોહતાજ રહેવો ન જોઈએ.
આ તો એક વિચાર છે, કોઈ દુરાગ્રહ નથી

Posted જાન્યુઆરી 12, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

જાગૃત મતદારો .   Leave a comment

જાગૃત મતદારો !

કોઈ આક્ષેપ નથી ,હળવાશ થી લેશો.
આપણી કોઈ પણ ચુંટણી મા મતદાન થઇ ગયા પછી ન્યુઝ ચેનલો તેમજ વર્તમાન પત્રો મા ઘણાજ પ્રેરક ચિત્રો મૂકવા માં આવે છે. જેમાં કોઈ એકસો થી વધુ વર્ષ ના નાગરિક મત આપવા આવતા હોય છે, તો કોઈ અશક્ત રોગી ને વ્હીલચેર મા મત આપવા લઇ અવાતા હોય છે, કોઈ વાર અપંગ કે કોઈવાર લકવા ગ્રસ્ત વ્યક્તિ ને મતદાન મથકે લઇ આવવા મા આવે છે.
આવું જોઈ ને એવો વિચાર આવ્યા વિના રહેતો નથી કે આ લોકો ને લોકશાહી ઉપર અને મતદાન ઉપર કેટલો વિશ્વાસ છે…!આવું અભૂતપૂર્વ મત દાન નો ઉમળકો એવા વ્યક્તિ માટેજ હોવો જોઈએ, જે લોકો નો સાચો સેવક, કઈક કરી બતાવવા ની ધગશધરાવતો ,સમાજ નો સાચો ઉધ્ધારક વ્યક્તિ હોય. જે કોઈ દિવસ લાંચ ન લેતો હોય, કોમી ધોરણે કામ ન કરતો હોય, મત ખરીદવાનો ધંધો ન કરતો હોય. વિપક્ષ ને ભાંડવા નાં બદલે તેમણે જાતે પોતાના વિસ્તારો માં શું કામો કર્યા તેજ માત્ર કહેતો હોય, એવા ઉમેદવાર નેજ મત આપવા નો ઉમળકો જાગે
પણ આપણ ને જે વિસ્તારો મા આવા વિકલાંગો ,વૃધ્ધો, મુશ્કેલી ભોગવી ને પણ મત આપવા આવતા હોય, એવું દર્શાવવા મા આવતું હોય, એ ઉમેદવાર તો ઘણી વાર એવા હોય છે કે જેમને લોકો ઓળખાતા પણ ન હોય, અને તેમણે તેમના વિસ્તારનું કોઈ મહત્વ નું કામ કર્યું ન હોય, કેટલીક વાર તો તેમના ઉપર ભ્રષ્ટાચાર નાં કે અન્ય ગુન્હાઓ નાં આક્ષેપો થએલા હોય …!આવા ઉમેદવારો કે જેમને તદ્દન નેગેટીવ પબ્લીસીટી મળી હોય, એમને મત આપવા આવા અપંગો. માન્દાઓ. સો વર્ષ ઉપરના, રોગીઓ. કષ્ટ ભોગવી ને પણ મત આપવા આવે , એવું કેવી રીતે બને..?જેમને કોઈ નાં પ્રસંગે જમવા જવાની પણ પરવા ન હોય એવા મતદારો આવા ભ્રષ્ટ ઉમેદવારો ને ચૂંટી લાવવા આટ આટલી મુશ્કેલીઓ ભોગવે એ કઈ રીતે શક્ય બને..?
આ પ્રકાર નાં મતદાન બેજ પ્રસંગે આપવા મા આવતા હોય છે. એક તે ઉમેદવાર તદ્દન સ્વચ્છ, અને પ્રામાણિક હોય, અથવા તેને ખુબ પૈસા આપી ને આવા મત ને ખરીદ્યા હોય. આપણ ને બતાવવા મા આવે છે એવા અપંગ, અશક્ત, અતિ વૃદ્ધ, જેમને ઊંચકી ને, વ્હીલચેર મા. મત આપવા આવતા હોય એની પાછળ બેજ કારણો હોઈ શકે, મતદાન મથકે મત આપવા માટે આવા લોકો ને લઇ આવવા માટે તેમને ખુબ પૈસા ચુકવવા મા આવ્યા હોય અથવા તેઓ અસલ લોકશાહી નાં ભક્તો હોય, એટલે કે એ અપંગ વૃદ્ધ, માંદા, કા તો લોકશાહી નાં પ્રચંડ ભક્તો ,ખુબજ જાગૃત નાગરિક હોય અથવા પોતાનો મત વેચવા વાલા તકવાદી હોય. આ બે સંજોગો સિવાય તો સાજાસમા લોકો પણ મત આપવા નથી નીકળતા, તો જેમના થી ચાલી પણ નથી શકાતું એવા લોકો કયા કારણે મત આપવા આવતા હશે.?
કોઈ વાર તો પોતાના વિસ્તાર મા કોણ ઉમેદવાર ઉભા છે એ પણ જાણતા ન હોય એવા લોકો મત આપવા અનેક શારીરિક તકલીફો ભોગવી ને શા માટે આવે..?બે જ કારણે, પૈસો અથવા સાચું ફરજપરસ્ત નાગરિકત્વ….!
જો આવા અપંગ વૃધ્ધો, માન્દા માણસો તકલીફ ભોગવી ને પણ મત આપવા આવતા હોય તો તેમને સલામ કરાવી જોઈએ પણ જો તેઓ પૈસા મેળવવા માટે મત આપવા આવતા હોય તો એ બધા નિંદનીય કહેવાય,
કોણ સાચું એ કોણ કહી શકે..?

Posted ડિસેમ્બર 4, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

કાશ્મીર સમશ્યા.   Leave a comment

કાશ્મીર સમશ્યા.

આમ જુઓ તો કાશ્મીર કોઈ સમશ્યા નથી, સમશ્યા એ છે કે આપણી સરકારો કાશ્મીર મા ઘુસી ગયેલા ઓ ને હાંકી કાઢી શકતી નથી, વિશેષ મા આપણે કાશ્મીર નાં અર્ધા ભાગ ને પાકિસ્તાને પોતાના કબ્જા મા કરી લીધો છે એને પી.ઓ.કે.નાં નામે આડકતરો સ્વીકાર જ કર્યો છે કે પીઓકે એટલે પાકિસ્તાન ઓક્યુપાઇડ કાશ્મીર ,જે ભાગ ઉપર પાકિસ્તાને ગેરકાયદે કબજો કર્યો છે એને પી.ઓ.કે. નાં નામે પણ સ્વીકાર શા માટે કરવો જોઈએ..?કાશ્મીર આપણું જ છે તો તેને બીજા કોઈ નામે શામાટે સ્વીકારવું જોઈએ..?
ભારત નાં ભાગલા પડ્યા એ વખતે કાશ્મીર નાં રાજા હરીસન્હેં ભારત કે પાકિસ્તાન કોઈ સાથે જોડાવું ન હતું, એ વખતે એમને એવો હક હતો, પણ પાકિસ્તાને એમની અનીર્નાયાત્મકતા નો લાભ ઉઠાવી કાશ્મીર ઉપર આકરમણ કરી દીધું, અને રાજાએ ભારત સાથે જોડાવા નો નિર્ણય જેટલો મોડો લીધો એનો લાભ લઇ ને પાકિસ્તાને અર્ધા કાશ્મીર ને ઝડપી લીધું, જો હરીસ્ન્હેં વધુ વિલંબ કર્યો હોત તો આખું કાશ્મીર પાકિસ્તાન પાસેજ હોત, પણ ભારત સાથે જોડાયા પછી અર્ધું કાશ્મીર આપણે બચાવી શકયા,
એ વખતેજ પી.ઓ.કે. ઉપર લશ્કરી પગલું લઇ ને આપણે કબજો ન કર્યો, અને આદર્શવાદ નાં નામે આ પ્રશ્ન યુનો મા લઇ ગયા, યુનો ની રચના બીજા વિશ્વયુદ્ધ પછી થઇ હતી, તેનો હેતૂ આપસ મા લડતા રાષ્ટ્રો વચ્ચે સમાધાન કરાવી યુદ્ધ નું નિવારણ કરવા નો હતો. પણ યુનો એ આજ સુધી પરસ્પર લડતા રાષ્ટ્રો વચ્ચે એક પણ સમાધાન કરાવ્યુ હોય એવું યાદ નથી, યુનો પાસે સમર્થ લશ્કર પણ નથી એટલે એ ધારે તોયે યુદ્ધખોર રાષ્ટ્ર ને શિક્ષા કરી શકે તેમ નથી. એટલે યુનો મા આ કેસ દાખલ કરી ને નહેરુ એવું અભિમાન દર્શાવવા માગતા હતા, કે નવા નવા સ્થપાયેલા યુનો મા ભારત નાં નહેરુ એ પ્રથમ કેસ દાખલ કર્યો અને જીતી બતાવ્યો …! પણ આવું થયું નહિ, નહેરૂ પછી કેટલાયે વડા પ્રધાનો આવી ને ગયા પણ યુનો મા દાખલ કરેલ કેસ નિષ્ક્રિય પડીજ રહ્યો.
દરમ્યાન પાકિસ્તાને તેમના કબજા હેઠળ નાં નહિ પણ આપણા કાશ્મીર માંથી હિંદુઓ, પંડિતો ને નિશાન બનાવી ને કાશ્મીર છોડાવ્યું. આ વખતે પણ આપણે લશ્કરી એક્શન ન લીધું, આજે જુઓ તો આપણું કાશ્મીર પણ આપણું રહ્યું નથી, ત્યાં ખુલ્લેઆમ પાકિસ્તાની ધ્વજ ફરકાવાય છે, રાષ્ટ્રગીત નથી ગવાતું, કે ધ્વજવંદન પણ નથી કરી શકાતું, કાશ્મીર નાં વિશેષ અધિકાર આપી ને આપણે જાતેજ આપણ કાંડા કાપી નાખ્યા છે, ત્યાં કોઈ બિનકાશ્મીરી મિલકત ન ખરીદી શકે, ત્યાં સુધી તો ઠીક પણ ત્યાં હિંદુઓ ને કાઢી મુકવા મા આવ્યા ત્યાં સુધી આપણી સરકારો નિષ્ક્રિય રહી, માનવ અધિકારો ની વાત કરતી વખતે કાશમીર નામૂળ વતની હિંદુ પંડિતો નો વિચાર કરવા ની પણ આપણી સરકારો ની તાકાત ન રહી. આજે કાશ્મીર આપણું કહેવાય છે એટલુજ, બાકી હકીકત મા તે આપણા હાથ માંથી તો ક્યારનું જઈ ચુક્યું છે,ત્યાં ભારત સરકાર ની સત્તા ચાલતી નથી, પીડીપી જેવા રાષ્ટ્ર દ્રોહી પક્ષ સાથે આપણે સત્તા ની ભાગીદારી કરવી પડી છે, ભારત નાં ધ્વજ નો પ્રોટોકોલ ત્યાં ચાલતો નથી, કાશ્મીર બહાર આપણા દેશ મા રાષ્ટ્ર ધ્વજ સાથે કોઈ એ સાધારણ ભૂલ કરી હોય તો તેને ઝાટકી નાખવા મા આવે છે, પણ ત્યાં રીતસર રાષ્ટ્ર ધ્વજ નું અપમાન થતું હોય તોયે આપણી સરકારો ચુપચાપ બેસી રહે છે..?
જો આમજ કરવું હોય તો પછી આટલા વર્ષો નો સંઘર્ષ અને ખૂનામરકી, શા માટે કરવી..? જો આપણે પીઓકે લશ્કરી આક્રમણ દ્વારા કબજો ન કરી શકતા હોઈએ, અને આખા કાશ્મીર મા ભારત વિરોધી તત્વો ખુલ્લેઆમ હિંસા હત્યા કરતા હોય , ભારત નો કાયદો ત્યાં કોઈ પાળતું ન હોય તેમ છતાં આપણે ચુપચાપ બેસી રહેવા નું હોય તો બહેતર છે કે કાશ્મીર તેમને સોમ્પીજ દો …!યુનો મા કાઈ થતું ન હોય, આપણા સૈનિકો સતત મરતા રહેતા હોય,આપણો કાયદો ત્યાં ચાલતો ન હોય, તો એ કાશ્મીર આપણું કેવી રીતે કહેવાય..? અને તેમ છતાં તેના વિકાસ માટે ભારત નાં નાગરીકો નાં પરસેવાના પૈસા માંથી મદદ શા માટે કરવા ની ..?’એમ કટ્ટર વાદીઓ ખુશ થવાના છે..?
આ સમશ્યા નાં બેજ વિકલ્પો છે જો કાશ્મીર તમારું ન રહ્યું હોય તો તેના માટે ખુવાર થવાની જરૂર નથી, તેમને કાશ્મીર સોપી દો , અથવા લશ્કરી પગલું ભરી ને ઘુસણ ખોરો ને હાંકી કાઢો, પીઓકે સહીત સમગ્ર કાશ્મીર ઉપર સંપૂર્ણ બીન શરતી કબજો કરી લો, અને તેનો વિશેષ દરજ્જો નાબુદ કરી ને ભારત નાં પંડિતો સહીત અન્ય લડાયક તેમજ વ્યાપારી પ્રજાજનો ને ત્યાં વસવાટ કરવા દો , આમ ભીરુ બની ને બધું સહન કરી ને કાશ્મીર હમારા હૈ નાં પોકળ નારા લાગાવાવનું બંધ કરો. સત્ય સ્વીકારો અથવા સત્ય ને નવેસર થી સ્થાપિત કરો એ બેજ માર્ગ છે, જો આપણું જ કાશ્મીર કોઈ એ પડાવી લીધું હોય તો આમ ભગત ની જેમ બેસી રહેવા નું શું કારણ છે..? આક્રમણ કરો અથવા સરન્ડર થઇ જાઓ, આજે સિત્તેર વર્ષો થી જે સરળ પ્રશન નો ઉકેલ ન આવતો હોય તો મોટા મોટા વિકાસ લક્ષી ભાષણો , આક્ષેપબાજી, અને ખર્ચાળ પ્રોજેક્ટો કર્યે જવા નો શું અર્થ છે..?પીઓકે ખોટી રીતે બન્યું છે તો તેને આક્રમણ કરી ને પાછું મેળવી લો, આપણા દેશ મા બીજાઓ ની દખલ કેમ ચાલે..?જો આમજ બેસી રહેવા નું હોય તો આખું કાશ્મીર આપીજ કેમ ન દેવું..?તમારી બડાઈઓ , તમારી ડંફાસો અને તમારો વાણીવિલાસ આખી દુનિયા એ સિત્તેર વર્ષો થી જોયો છે,
આપણે વારમ વાર કહેતા હોઈએ છીએ કે પાકિસ્તાન આતંકવાદ ને પોષે છે, પણ તમે તેને પોષવા કેમ દો છો..?એક એવો સપાટો મારો કે દુનિયા દેખતી રહી જાય, શ્રીલંકા એ જે રીતે આતંકવાદીઓ નો સફાયો કર્યો, ઈઝરાઈલ જે રીતે છાતી કાઢી ને દુશ્મનો ની વચ્ચે રહે છે, નાનકડું ઉત્તર કોરિયા અમેરિકા અને જાપાન જેવા ને દબડાવે છે એવું આપણે કેમ કરતા નથી..?આપણે મોટી ડંફાસો જ માર્યા કરવા ની છે..? આપણે માત્ર નાના ગુનેગારો ને ગરીબ ચોરો ને કે હેલ્મેટ ન પહેર્યો હોય એવા ઉપર જ જોર બતાવવા નું છે..?ટ્રાફિક ની જરા સરખી ભૂલ માટે આપણી પોલીસ જેટલી બહાદૂર છે એ બહાદૂરી દેશ નાં ઘુસણ ખોરો અને દુશ્મનો સામે કેમ નથી ચાલતી..? આવડા મોટા દેશ ની પ્રજાએ ચુપચાપ શહિદ જ થયા કરવા નું..?સરકાર કોઈ પણ પક્ષ ની હોય, જુલમ તો પ્રજા એજ સહેવાના, દુશ્મનો ને આંગળી પણ અડાડી શકાતી નથી,પ્રજાજોગ સંદેશ, મન કી બાત જેવા વાહિયાત વાણી વિલાસો, ૨૬ મી જાન્યુઆરી ની પરેડ , પંદરમી ઓગષ્ટ નાં ભવ્ય ઉદ્ બોધનો છાશ વારે થતા વિવિધ ઈલેક્ષનો અને તેમાં થતા આક્ષેપો આ બધા તાયફાઓ શાના છે..? સમગ્ર દેશ ની લોક સભા, રાજ્ય સભા, સંસદો અને સ્થાનિક સંસ્થાઓ નાં ઈલેક્ષનો એકજ સાથે થવા જોઈએ ,આજે જે રીતે થાય છે એ મા તો બારેમાસ કોઈ ને કોઈ ઈલેક્શન ચાલતુજ હોય, આમાં બીજા કામો કેવીરીતે થાય..?
સમસ્યાઓ ગણાવવી સહેલી છે, પણ જેટલી સમશ્યા એટલી સરકારો ની ખામી જ ગણાય, તમારી પાસે સત્તા છે, બહુમતી છે, લશ્કર છે, છતા તમે આટલા લાચાર શા માટે છો..?શાના થી ડરો છો..? લોકશાહી ની દુહાઈ આપો છો પણ આમેય ક્યા તમારે ત્યાં સાચી લોકશાહી પ્રવર્તે છે..?તમે કોઈ ને પુછ્યાવીના નોત્બંધી કરી શકો છો,જાત જાત નાં કર નાખીશકો છો તો કાશ્મીર ઉપર કબજો કેમ નથી કરી શકતા..? કે પાકિસ્તાન ને સોંપી નથી દેતા..? એનો અર્થ જ એકે તમા બધાજ આ પ્રશ્ન ને જીવન્ત જ રાખવા માગો છો અને પ્રજા નું ધ્યાન બીજે રહે એવું કરવા માગો છો.
એક સમર્થ દેશ માટે , એક સમર્થ લોકપ્રિય વડા પ્રધાન ધરાવતા અને સમર્થ લશ્કર ધરાવતા દેશ ને આટલા નિસહાય કેમ રહેવું પડે છે..? એક તરફ તમે સ્વચ્છતા ની જુંબેશ ચલાવો છો, બુલેટ ટ્રેનો દોડાવો છો, તો બીજી બાજુ દુશ્મનો તમારી હદ મા ઘૂસે જાય છે, તમારા ઉપર છાપા મારી ને તમારા સૈનિકો ને શહીદ બનાવે છે, તમારા દેશ મા આતંકી હુમલાઓ થયા કરે છે, ગુંડાગર્દી અને દ્શ્દ્રોહ થતા રહે છે, તમારી બેંકો અબજો રૂપિયા લઇ ને નાસી જનાર ને કશું કરી શકાતી નથી, તો બીજી બાજુ તમારી પોલીસ માત્ર હેલ્મેટ નાં ગુનાઓ પાછળ કાર્ય રાત છે, તમારું લશ્કર આદેશ ની રાહ જોતા મરી રહ્યા છે, કાશ્મીર તમારા હાથ માંથી ક્યારનું જતું રહ્યું છે ત્યારે તમે મહેબુબા મુફ્તી સાથે ગરબા ગઈ રહ્યા છો,
આ માત્ર ભાજપ નેજ કહેવા નું નથી આગળ ની સરકારો પણ એટલીજ નિષ્ક્રિય રહી ને માત્ર વાતો નાં વડા જ કરતી રહી છે, આવડા મોટા દેશ મા આવી ઢીલી નીતિ કેવી રીતે ચાલે..?’જે તમારા હાથ મા છે એ તમે કરતા નથી,અને સમશ્યા ની બુમો મારો છો.
આ સંદર્ભ મા એક લોક વાત યાદ આવે છે,
એક મિયા અને બીબી એક ગામ મા રહેતા હતા, એક વાર કોઈએ તેમને પાંચ લાડવા ભેટ આપ્યા, હવે તેઓ બે જણ હતા, તો વહેંચણી કઈ રીતે કરાવી..? છેવટે એવું નક્કી કાર્ય કે આપણે લાડુ ની થાળી વચ મા રાખી ને બેસવાનું આપણા પૈકી કોઈએ બોલવા નું નહિ, જો કોઈ બોલે તો એ બે લાડવા ખાય અને ન બોલે તે ત્રણ ખાય.
બંને કલાકો બેસી રહ્યા, એક બીજા ને બોલાવવા માટે પ્રયત્નો કર્યા પણ બંને સમજતા હતા કે જે બોલે તે બે ખાય. એટલે કોઈ બોલતુજ ન હતું. એવા મા ઘર મા ચોર આવ્યો, ચોરે થોડી વાર તમાશો જોયા કર્યો પછી તે ઘર મા ઘુસ્યો. મિયા અને બીબી બંને એ તેને જોયો, પણ બોલે તો બે ખાવા પડે એટલે બંને માંથી કોઈ બોલ્યું નહિ ચોરે જોયું કે આ બંને કાઈ બોલતા નથી,એટલે તેને વધુ હિંમત કરી ને ઘર મા જે કાઈ કીમતી ચીજો હતી તે થેલા મા ભરવા માંડી પણ તેમ છતાં બંને મિયા બીબી બોલ્યા નહિ, હવે ચોર ની હિંમત વધી, તેણે ઘરમાં થી વધુ વાળી ચોળી ને થેલા માં ભરવા માંડ્યું. મિયા બીબી થી બોલાય તેમ ન હતું.
ચોર એ જોયું કે મીયાબીબી કાઈ કરતા નથી, એટલે તેણે લાડવા ની થાળી પણ થેલા મા ભરી લીધી, આટલું થવા છતાં બંને બોલ્યા નહિ, કારણ બોલે તો બે ખાય…!
ચોરે જોયું કે આ મિયા બીબી ને કઈક વ્રત લાગે છે, ગમે તે કરો તોયે બોલતા નથી એટલે તેણે ધીમે ધીમે બીબી ની છેડ છાડ કરવા માંડી તેમ છતાં બંને માંથી કોઈ બોલ્યું નહિ.ચોર ને લાગ્યુ કે આવો લાગ ફરીથી નહિ મળે તેણે બીબી ને બે હાથો મા ઉપાડી , તોયે બંને કશું બોલ્યા નહિ, છેવટે ચોર બીબી ને ઉપાડી ને ચાલ્યો ગયો….! મિયા બીબી નું આખું ઘર સાફ થઇ ગયું. લાડવા પણ ખાવા ન મળ્યા અને બાકી હતું તે બીબી ને પણ ચોર લઇ ગયો….!
“પણ વટ છે ને અમારો…! અમે કશું બોલ્યા..?”
આવુજ આપણે કરીએ છીએ. કોઈ બહાર થી આવી ને ગમે તે કરી જાય, મારી જાય, લુંટી જાય, છેતરી જાય પણ અમે કશું બોલ્યા…?એજ મહત્વ નું છે ને….?

Posted ઓક્ટોબર 30, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

મોડા પૈસાદાર થનારાઓ ની સમશ્યા.   Leave a comment

મોડા પૈસાદાર થનાર ની સમસ્યાઓ.!

આ કોઈ રાજકીય, સામાજિક, શૈક્ષણીક ,ચૂંટણી લક્ષી કે બૌદ્ધિક લેખ નથી. કે બહુ ગંભીર કે અભ્યાસપૂર્ણ પણ નથી. આ સમશ્યા થી કોઈ બહુ મોટું નૂકશાન પણ નથી,પછી લખવા નું શું કારણ..?એ પ્રશ્ન નો જવાબ બહુ સારો તો નહિજ મળે,પણ ઉડાઉ જવાબ જરૂર મળે કે માત્ર હળવો લેખ છે, ટાઈમ પાસ પણ કહી શકાય, કોઈ એવું પણ ચિડાઈ શકે છે કે અમે દેશ નાં રાજકારણીઓ ની , ગુજરાત નાં ઈલેક્શન ની અને ભારત ની સમસ્યાઓ નો ઉકેલ શોધવા મગજ દોડાવી રહ્યા છીએ, ત્યાં આવી વાહિયાત વાતો લઇ ને શા માટે આવો છો…?ટાઈમ પાસ માટે અમે નવરા છીએ..?ઈલેક્શન ની કેટલી મોટી સમશ્યા અમે ચર્ચી રહ્યા છીએ, ત્યાં તમે વચ્ચે આવું ટાઈમ પાસ લઇ ને ક્યા આવો છો…? ભલે જેમની ચર્ચા આટલી ગંભીરતા થી કરી રહ્યા છો એ ભાજપ, કોંગ્રેસ કે આપ ,કે પાસ,નાં વ્યસ્ત આગેવાનો તમને ઓળખતા પણ ન હોય, તમારું લશ્કર ક્યા લડે છે એ ભલે તેઓ જાણતા પણ ન હોય, પણ તમારી વિચારસરણીઓ કાઈ ટાઈમ પાસ નથી. તમારી વિચારસરણી જ છેવટે કામ મા આવવા ની છે, અને તમે કહેશો એનીજ જીત થવાની છે, પણ અહી તો કોઈ અભ્યાસ ની ગંભીરતા ની વાત નથીમાત્ર ગરમા ગરમ ચર્ચાઓ થી ગરમ થયેલ મસ્તક ને ઠંડુ પાડવા નિજ કોશિશ છે.
આજ નો વિષય છે નવા નવા કે મોડે મોડે પૈસાદાર થનાર લોકો ની સમસ્યાઓ ની .
આજે પૈસાદાર થવું એ કોઈ રોમાંચક પરાક્રમ ગણાતુ નથી, આજે પૈસાદાર થવા માટે પહેલા ની જેમ ગધ્ધાવૈતારું કરવું પડતું નથી. પ્રામાણીકતા ,એક નિષ્ઠા, પરિશ્રમ, સત્ય્વાદીપણું ,જેવા સદગુણો ની જરૂર નથી. નિયમો, નૈતિકતા, અને કાયદા નો ડર હવે રાખવા નો નથી. પૈસા મળતા હોય તો મોટા મોટા સાંસદો પણ માર્કેટ યાર્ડ અથવા ખરીદ વેચાણ સંઘ મા વેચાવા ઉભા રહી શકે છે . અને એના જે મળે તેટલા પૈસા આખી જીંદગી મહેનત કરશો તોયે નહિ મળે.
એટલે પૈસાદાર થવું હવે બહુ આસાન છે,
“ પણ સમશ્યા એ હોય છે કે નવા નવા અથવા મોડા મોડા પૈસાદાર થયેલા આ નવા ધનવાનો એ આ અગાઉ તો પૈસા જોયાજ ન હોય, એટલે અચાનક એક સામટા આટલા વિપુલ પ્રમાણ મા પૈસા આવી મળે તો એનું શું કરવું એ સમશ્યા થઇ પડે છે, !
જો સાવધ નહિ રહીએ તો છેતરી જનાર , અને ઠગ લોકો ઘણા મળી આવશે, રોકાણ ની સ્કીમો નાં દલાલો ઘેરી વળશે,દાન દક્ષિણા માગનારા પણ પીછો નહિ છોડે, ચોર લુંટારા નાં સીસીટીવી કેમેરા મા પણ તમે ચમકી જવાના, અને તમારે આ નવા આવેલા અઢળક નાણા ક્યા સાચવવા એ સમશ્યા થી પણ તમે ચિંતિત રહેવાના…!ઘર માં રખાય નહિ, બેંક મા મુકાય નહિ, કોઈ મિલકત ખરીદાય નહિ, અને કાળા નાણા નાં સ્વામી તરીકે પ્રસીધ્ધિ થવાની. અને આ પ્રસિદ્ધિ કાઈ ગૌરવ લેવા જેવી નથી હોતી. જેમને આવા પૈસા ન મળ્યા હોય એ લોકો પાછળ પડી જવાના, અને આ પૈસા કેવી રીતે ભેગા કર્યા એવા પ્રશ્નો મો ફાડી ને ઉભા રહેવાના…! સ્ટીંગ ઓપરેશનો પણ થઇ શકે છે, ઇન્કમટેક્ષ ખાતા ની નજર મા પણ આવી જાઓ એવું બની શકે છે.
આ રીતે આ નવા આવેલા પૈસા તમારી ઊંઘ હરામ કરી શકે છે, માત્ર એકજ ઉપાય થઇ શકે…! આ પૈસા છૂટ થી વાપરો, બજાર મા જતા આવતા રહો, ખરીદી કરતા રહો, અનેક નકામી વસ્તુઓ નાં ઢગલા ઘર મા સજાવો, હોટલો મા ખાવા જાવ, પાર્ટીઓ કરો, સંબંધો વધારો, નવા મિત્રો વધારો (સ્ત્રી કે પુરુષ એ જેવી તમારી પસંદગી..!).
પણ આજ પહેલા નિમ્ન માધ્યમ વર્ગ ની શૈલી નું જીવન જીવ્યા હો, એટલે આવા મોજશોખ મા પણ તમે પાછા પડો, તમને ચાઇનીઝ રેસ્ટોરંટ મા લાકડા ની ચીપ વડે નૂડલ ખાતા ન આવડે, મોંઘા વિલાયતી દારુ પીવા ની ટેબલ મેનર્સ ન આવડે, અને અન્ય જુના પૈસાદારો સાથે ભળતા પણ તમને સંકોચ થાય…! પૈસો તો મળે પણ ખુબ મોડો મળ્યો હોય, એટલે ઘણીજ આગળ વધી ગયેલી રીતભાત, મેનર્સ, ખાણીપીણી, તમે શીખી ન શક્યા હો.
પેલી એક જોક ખબર છે ને ? હોટલ મા જમવા તો ગયા, પણ વાનગીઓ મા શું મંગાવવું એજ સમજ ન પડે, વેઇટરો પણ મુછ મા હસતા હોય, એ એક મોટી સમશ્યા થઇ પડે , માત્ર પૈસો મળી જવાથી લક્ષ્મી નાથ નથી થવાતું, ઉલટું લક્ષ્મીદાસ બનવું પડે છે. જમ્યા પછી હાથ ધોવા માટે લીંબુ વાળુ ગરમ પાણી મુકવા મા આવે તેનું શું કરવું એ ન સમજાય એટલે તેને લીમ્બુ નું શરબત સમજી ને પી જવું પડે અને આસપાસ નાં લોકો ની ધિક્કાર ભરી નજરો નો સામનો પણ કરવો પડે…!
પૈસો જરૂરી છે , પણ તે સમય સર મળે તોજ તેનો ઉપયોગ આવડે, નહીતો જાહેર સ્થળો એ બાઘા બની જવું પડે…! જો બાળપણ થીજ પૈસા મળે તોજ તમે તે વાપરવા ની રીતભાત શીખી શકો,મેં જોયું છે કે આવા નવા ધનિકો ને રેસ્તોરંટ મા જઈ ને વાનગીઓ નાં નામ પણ સમજાતા નથી એટલે છેવટે એક માત્ર જાણીતી ચીજ “મશાલા ઢોસા “ જ મંગાવી શકે છે, અને આજુબાજુ નાં લોકો ની પ્લેટો મા નજર કરી ને નવાઈ પામે છે કે આ કઈ વાનગી હશે…! તેમને ઘણું ખાવા નું મન હોય, પણ આજ સુધી નિમ્ન મધ્યમ વર્ગ ની લાઈફ જીવ્યા હોય એટલે તેમને મશાલા ઢોસા થી આગળ ની વાનગી ની ખબરજ ન હોય…!એટલે છતે પૈસે માધ્યમ વર્ગ નિજ આઈટમો ખાવી પડે…! પૈસા તો મળ્યા પણ તેને કેમ સારીરીતે વાપરવા તે શીખીજ ન શક્યા હોય…!
મારોજ દાખલો આપું…!
એક વખત આપણ ને પણ થયું કે આ બધા એક્સોવીશ નું પાન ખાય છે તે શું હશે..?ચાલો આજે આપણે પણ એક્સોવીશ નું પાન ખાઈએ. આમેય તમાકુ ખાવા ની ટેવ એ વખતે હતી એટલે કાઈ અજુગતું થવા નો સવાલ ન હતો, તેમ છતા કેવી કફોડી સ્થિતિ થઇ તે જ જણાવવા માગું છું .
આપણે તો પાન ની દુકાને ગયા, અને વટ ભેર એક્સોવીશ પાન મશાલા વાળા પાન નો ઓર્ડર આપ્યો. પાનવાળા એ પાન બનાવવા માંડ્યું રાબેતા મુજબ ની વસ્તુઓ તેણે પાન મા નાખી
“ બીજું કાઈ નાખવું છે..?’તેણે મને માનભેર પૂછ્યું
આપણ ને તો એક્સોવીશ પાન મા શું નાખવું એનું કોઈ ભાન જ નહિ, કારણ આજ સુધી આવું પાન ખાધુ જ ન હતું. માત્ર નામ જ સાંભળ્યું હતું , પણ આપણ ને એમ કે પાન મા ધાણાદાળ તો હોય જ ને..?એટલે આપણે વધારે વટ ભેર ઓર્ડર આપ્યો”ધાણા દાળ થોડી નાખજો…”
પેલો પાનવાળો મારા સામે તિરસ્કાર પૂર્વક જોઈ રહ્યો
“ ધાણા દાળ …?આ પાન મા નાખવી છે..?’તેના મુખ નો ભાવ જોતા લાગ્યું તો ખરું કે કઈક બફાયું લાગે છે…”
“ કોઈ દિવસ એક્સોવીશ પાન ખાધુ છે જીંદગી મા..?’તેણે મારું પાન તેના કપડા થી લુછી ને મારી સામે ધર્યું, અને તેની આંખ માંથી જે નાલેશી વરસતી હતી એ સહન કરાવી મુશ્કેલ હતું…!
એટલે પૈસા જો મળવા નાં હોય તો સમય સર મળી જાય તોજ આપણે તેનો ઉપયોગ શીખી શકીએ, અર્ધી જીંદગી અર્ધ ગરીબી મા વિતાવી હોય એ પછી પૈસા આવે તે શા કામ નાં..? તેનો ગૌરવ ભેર ઉપયોગ પણ આપણ ને ન આવડતો હોય, તો એ પૈસા આપણું માન વધારતા નથી પણ માં ઘટાડે છે…!આપણ ને વાનગી ઓ ઓળખાતા ન આવડે ,સારું કાપડ ખરીદતા ન આવડે, સારા બૂટ લેતા ન આવડે, સારી હોટલો મા રહેતા ન આવડે, ટેબલ મેનર્સ ન આવડે તો એ પૈસા થી માત્ર “મશાલા ઢોસા “ જ ખાધા કરવા નાં..?
‘ મીડલકાસ્ટ મેન્ટાલીટી નો એક વધુ પ્રસંગ કહું છું .
અમારી બેન્કે આઈ.ડી બી.આઈ ની સ્કીમ હેઠળ અંક્લેષવર ની એક નવી બનેલી હોટલ ને લોન આપીહતી. એક વાર તેનું કામ કાજ જોવા અને લોન નો શું ઉપયોગ થયો છે તે જોવા મારે જવાનું થયું. મારી સાથે એક સહકર્મચારી પટેલ પણ હતા, પટેલ આમતો બહુજ પૈસાદાર હતા, પણ આવી જગ્યાએ બહુ ગયા ન હતા, અમે એ હોટલ માજ રહેવા નું નક્કી કર્યું. બંને જણા વાઇફો ને સાથે લઇ ને ગયા હતા, હોટલ માલીક્ક મુસ્લિમ હતા, તેમણે અમને બહુજ માનભેર આવકાર્યા, પછી અમારા બંને કપલ માટે બે રૂમ ફાળવવા માંડ્યા.
હવે શ્રી પટેલ ઊંચા નીચા થઇ ગયા..મને કહે.. “ આપણે બે રૂમ શું કરવા છે…? નકામા તેમનો એક રૂમ વધુ વપરાય ને…? “
હોટલ માલિક નો યુવાન પુત્ર સોહેલ મુછ મા હસ્યો અને એક જ રૂમ મા બે બેડ નખાવી ને અમને ફાળવ્યો. રૂમ એ.સી હતો.
“ શ્રી પટેલ કહે આપણે તેમનું એ.સી. નહિ વાપરવા નું, એમને આવા ખર્ચા મા ન ઉતારાય…?પણ મેં આ વાત મા તેમને ગણકાર્યા નહિ.

સવારે નાસ્તા માટે તે નીચે જવા લાગ્યા,
“ મેં કહ્યું કે આ ફોન છે ને એના થી રૂમ સર્વિસ મા જાણ કરવા ની અને જે જોઈએ તે મંગાવી લેવા નું.”
“ તે કહે નાના , એમ એમના ઉપર ભારણ ન બનાય, આપણે માત્ર ચાં જ પીશું.”
મેં કહ્યું તારે ચા પીવી હોય તો ભલે હું તો આમલેટ પણ મંગાવું છું.”મેં રૂમ સર્વિસ મા ઓર્ડર આપ્યો. ચા ની કીટલી, કપ રકાબી બ્રેડ ની સ્લાઈસ, અને ગરમા ગરમ આમલેટ આવી ગયા.
પટેલ ભાઈ જોઈ રહ્યા.
“ આમલેટ કેવી લાગે..?”
મેં કહ્યું ચાખી જો…ગમે તો બીજી મંગાવીએ..”
તેના આમલેટ નો ટુકડો અને બ્રેડ ચાખવા લીધા,,
“ આતો સરસ છે…”
“ તો મંગાવી લે બીજી.” મેં કહ્યું.
“ નાં નાં ભલા માણસ …!આપણે તેમના ઉપર ભારણ નથી વધારવું. “
આમ કહી ને તે મારી આમલેટ મા થી પોણા ભાગ ની ઝાપટી ગયા.!
આ હોય છે મીડલ કાસ્ટ મેન્ટાલીટી , હોટલ માલિક આપણ ને બેંક ના ઓફિસર સમજી ને આગતા સ્વાગતા કરે, એ તેમનો એક આચાર હોય છે, આપણે હોટલ બનાવવવા માટે જ લોન આપી હોય છે, એટલે તેના રૂમો, રૂમ સર્વિસ ગ્રાહકો નાં પ્રકારો બધું જોવું જોઈએ, પણ અમારા પટેલ સાહેબ તેમના ઉપર પડનાર ભારણ ની ચિંતા કરતા હતા…! અને તેમનો ખર્ચ બચાવવા મા વધુ ધ્યાન આપતા હતા, હોટલ નવીજ બની હતી, એટલે લગભગ ખાલી હતી એટલે બે રૂમ લેવાથી હોટલ ઉપર ભારણ વધવાનું ન હતું. પણ પટેલ સાહેબ ને આવો ખોટો ખર્ચ ગમ્યો ન હતો. અને અમે એકજ રૂમ મા ચાર જણ રહ્યા હતા..!
પૈસા મોડા મળ્યા હોવાનો પણ આજ દાખલો છે, શ્રી પટેલ ને પણ તેમનો પુત્ર કમાતો થયો એ પછીજ પૈસા મળ્યા હતા, એટલે તેમને પણ પૈસા વાપરવા ની સૂઝ ન હતી.અને બેંક નાં કામે ગયા હોવા છતાં, હોટલ નું ઇન્સ્પેકશન કરવા ગયા હતા, તે છતાયે તેમને હોટલ નાં ખર્ચ ની વધુ ચિંતા હતી. એક રીતે જોતા એ સામાન્ય રીતે સારો ગુણ કહેવાય, પણ એક બેંક ઓફિસરો તરીકે આપણી ડીગ્નીટી તો જાળવવીજ જોઈએ, નહીતર પેલો સોહેલ મુછ મા હસતો હતો એવુજ થાય…! “
ટૂંક માં કહું તો પૈસા જો યોગ્ય સમયે મળે તોજ તેનો અધિકાર પૂર્વક નો ઉપયોગ કરતા આપણ ને આવડે, એટલા માટે જ હું કે.બી.સી. મા જતો નથી…!હવે આ ઉમરે સાત કરોડ નો જેકપોટ લાગે તો એનું શું કરવું..?ક્યા વાપરવા અને કેવી રીતે ?અન્ગમ ગલીતમ પલીતમ મુન્ડમ પછી પૈસા મળે એનો શું અર્થ..?બધું સમયસર મળે તેજ કામનું.

Posted ઓક્ટોબર 29, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized

યુદ્ધ અને વિસ્તારવાદ .   Leave a comment

યુદ્ધ અને વિસ્તારવાદ .

યુદ્ધ એટલે કે એક બીજા સાથે લડવું , એ યુગો થી ચાલતી આવતી પરંપરા છે, આદિમાનવ નાં યુગ મા યુધ્ધો સાદા હતા, પણ તેમાં પણ ઝનૂન ઓછું ન હતું. એ વખતે યુદ્ધ નું કારણ ખોરાક, સ્ત્રીઓ, અને આશ્રયસ્થાન ઉપર ગુફાવાસી માનવો ની માલિકી ભાવના હતા. યુદ્ધ નું કારણ વિસ્તારવાદ ન હતું પણ રહેણાક નાં સ્થાન મા ગેરકાયદે પ્રવેશ, શિકાર ની વહેંચણી.ખોરાક ની તંગી, જેવા જીવન જરૂરીયાત સાથે સંકળાયેલ વિષયો માટે યુધ્ધો થતા, આદિવાસીઓ નાં યુધ્ધો વ્યક્તિ ગત હતા, એમાં આખો સમાજ જોડાતો નહિ. કારણ યુદ્ધ નું કારણ વ્યક્તિ ગત હતું.
એ સમય નાં હથીયારો પણ પથ્થર, લાકડા, પ્રાણીઓ નાં હાડકા જેવા સાદા હતા,
માનવી જેમ જેમ સંસ્કૃત થતો ગયો તેમ યુધ્ધો મોટા પાયા ઉપર થવા લાગ્યા, એમાં વધુ સારા પ્રહારક હથીયારો વપરાવા લાગ્યા, તીર તલવાર જેવા શસ્ત્રો મુખ્ય હતા, આ વખતે યુદ્ધ નું કારણ વિસ્તારવાદ, બીજાનું પડાવી લેવાની તેમજ બીજાને પોતાને વશ કરવા ની વૃતિ જવાબ દાર હતી. મનુષ્ય નો અસંતોષ. અન્યો ને જીતવા નો આગ્રહ, અને સંપૂર્ણ સતા પોતાનીજ હોવી જોઈએ એવા વિચારો , ચક્રવર્તી થવાનો મોહ, ધર્મ નાં વિવાદ નાં કારણે થતા યુધ્ધો અને રાજ્ય વિસ્તાર વધારવા નાં આયોજનો નાં કારણે યુધ્ધો થતા, રાજસૂય યજ્ઞો જેવા યુધ્ધો સર્વસત્તાધીશ જાહેર થવા ની વિચારસરણી માંથી ઉદ્ભવતા, આ પ્રકાર નાં યુધ્ધો જીવન જરૂરીયાત મેળવવા જેવા પ્રાથમિક કારણો સર થતા ન હતા, પણ મહત્વાકાન્ક્ષા, વિજેતા બનવા ની ઉત્તેજના, સાર્વભૌમ બનવા ની તમન્ના જેવા કારણો યુધ્ધો માટે મહત્વ નાં ગણાતા.
આ પ્રકાર નાં યુધ્ધો માથીજ પછી થી અંગત શૌર્ય પ્રદર્શન, સીવીલરી, સ્ત્રીદાક્ષિન્ય , ચેલેન્જ, વારસાગત વેરઝેર અને રાજ્ય વિસ્તાર જેવા નવા કારણો ઉદભવ્યા, તેમ છતાં આ યુધ્ધો મા નિયમો હતા, સૂર્યાસ્ત પછી યુદ્ધ ન થતા, એ દરમ્યાન એક બીજા ની છાવણી મા વહેંચાયેલા મિત્રો એક મેક ને મળી શકતા, પણ આ રીવાજ બહુ લાંબા ચાલ્યા નહિ હોય, કારણ ધર્મ યુદ્ધ નાં નિયમો બહુ આકરા હતા, ઉપરાંત પછી નાં યુધ્ધો મા કૂટનીતિ, જાસુસી, કપટ જેવા તત્વો ઉમેરાતા ગયા. બીજાનું પડાવી લેવા માટે, કે ખોરાક તેમજ સંપત્તિ ની લુંટ કરવા માટે વિદેશી આક્રમણો થવા લાગ્યા, સિકંદર તેનો મજબૂત દાખલો છે, સોમનાથ ને ભાન્ગનાર મહેમુદ ગઝની નું આક્રમણ ધર્મ દ્વેષ, સંપતિ ની લુંટ, જેવું સાદું કારણ હતું આ આક્રમણ ખોરો વિસ્તારવાદ માટે નહિ પણ લુંટ નાં કારણ થીજ આક્રમણ કરતા, અને લુંટ ચલાવી ને પાછા વળી જતા હતા,
પણ એ પછી નાં વિદેશી આક્રમણખોરો પાછા પોતાના દેશ જવા માગતા ન હતા, કારણ તેમના સુકા વેરાન પ્રદેશો કરતા આ લીલી છમ ધરતી તેમને ગમવા માંડી, અને તેઓ અહીજ સતાધીશ થઇ ને રહેવા લાગ્યા.પણ યુદ્ધ ની મૂળભૂત વૃતિ બીજા નું પોતાનું કરી લેવા નું તો ચાલુજ રહ્યું. જોકે હવે રાજ્યો નાં કાયદાઓ થવા નાં કારણે નાગરીકો અથવા સમૂહ મા વસતા લોકો એક બીજા નું છીનવી લેતા હતા તે બંધ થવા લાગ્યું હવે નાં યુધ્ધો બે પ્રદેશો વચ્ચે, બે રાજ્યો વચ્ચે અને બે પ્રતિસ્પર્ધી દેશો વચ્ચે થવા લાગ્યા. સામસામે લડતા બે સૈનિકો હવે પોતાના માટે નહિ પણ પોતાના રાજ્ય માટે લડતા હતા, એક સૈનિક બીજા ને સામસામી લડાઈ મા મારી નાખે તો તે શૂરવીર કહેવતો હતો. આ યુધ્ધો નાં લડવઈયાઓ પોતાના અંગત લાભ માટે નહિ, પણ પોતાના રાજ્ય નાં વીર સિપાઈ ગણાવા માટે લડતા હતા,
“ કેટલીક લડાઈઓ હવે કોઈ રાજકુમારી નાં હરણ નાં કારણે, કોઈ સુંદર સ્ત્રી પ્રાપ્ત કરવા જેવા મૂર્ખાઈભર્યા કારણો સર પણ થતા, અને રાજ્યકર્તા ની અંગત મહત્વાકાન્ક્ષા ને સંતોષ આપવા માટે હજારો સૈનિકો વિના વાંકે કપાઈ મરતા, આનો દાખલો જોવો હોય તો હેલન of ટ્રોય ની હેલન, અને જુનાગઢ ની રાણકદેવી નું નામ લઇ શકાય.આમ યુગો વીત્યા પછી પણ યુદ્ધ નું મૂળ કારણ તો બીજાનું પચાવી પાડવા નુજ રહ્યું. વિસ્તારવાદ પણ આજ કેટેગરી મા આવે.
બે વિશ્વ યુધ્ધો પછી બહુધા બીજાનું મેળવી લેવા માટે નાં વિસ્તારવાદી યુધ્ધો ઓછા થવા લાગ્યા, કારણ વિસ્તાર તો વધે પણ એ કાયમી ન રહેતો. . તે વિસ્તાર પાછો મેળવવા માટે સંઘર્ષ તો રહેજ છે.જેમ કે પી.ઓ.કે. , ચીને પચાવી પાડેલો આપણો વિસ્તાર વિગેરે. આ રીતે બળ પૂર્વક મેળવી લેવાયેલા વિસ્તાર નો વહીવટ કરવાની જફા કરવા મા હવે રાજ્યો ને બહુ રસ નથી. આપણે પાકિસ્તાન સાથે નાં પહેલા યુદ્ધ મા છેક લાહોર સુધી પહોંચી ગયા હતા, પણ તેને આપણા દેશ મા ભેળવ્યું ન હતું એનું આજ કારણ હતું, જીતેલી પ્રજા નાં મન મા પરાજય નો દાવાનળ સળગતોજ હોય છે એટલે એનો કબજો કરી ને તેને પોતાના રાજ્ય મા ભેળવી દેવા નું ભારત ને યોગ્ય લાગ્યુ ન હતું. કારણ કટુતા સાથે તેમને સાથે રાખવા મા ગદ્દારી નો સંભવ વધુ રહી શકે. મોટા ભાગે હવે એવી રાષ્ટ્રીયતા નો જન્મ થઇ ચુક્યો છે કે અન્ય રાષ્ટ નો પ્રદેશ પચાવવા નું મુશ્કેલ થઇ ગયું છે, એટલે મોટા ભાગ નાં રાષ્ટ્રો હવે વિસ્તારવાદ મા ઓછું માને છે, અપવાદ રૂપે જોઈએ તો ચીન આપણો ઘણો વિસ્તાર પચાવી ને બેઠું છે, અને ડોક્લમ જેવા નવા વિસ્તારો ઉપર પણ તેની લાલચુ નજર પડી છે, કારણ એ સ્થળ ની યુદ્ધજન્ય વ્યૂહ તરીકે ઘણી ઉપયોગીતા ચીન ને લાગી હશે. પાકિસ્તાન માત્ર કાશમીર સિવાય બીજા ભાગ ઉપર દાવો નથી કરતુ, એટલે અંશે તે ચીન કરતા થોડું ઓછું આક્રમક કહેવાય.
“ ઘણી વાર એવું પણ બને છે કે કોઈ રાષ્ટ્ર પોતાના ટારગેટ્સ સિધ્દ ન કરી શક્યું હોય, ત્યારે લોકો નું ધ્યાન બીજે દોરવા પાડોશી દેશ સાથે યુદ્ધ છેડે છે, અથવા કોઈ ચુંટણી જંગ માં હારવા એવું લાગે ત્યારે પણ યુદ્ધ શરુ કરે છે, આવા યુદ્ધ મા કોઈ નું પડાવી લેવા નું કારણ નથી હોતું, પણ લોકો નું ધ્યાન બીજે વાળવા નોજ હેતુ હોય છે.
યુદ્ધ નાં કારણો ગમે તે હોય , પણ તેમાં હજારો લાખો લોકો કોઈ કારણ વગર હોમાઈ જાય છે એ જરા પણ ઈચ્છવા જોગ નથી. યુદ્ધ મા વિજય કે પરાજય ગમે તેને મળે પણ તેમાં બંને પક્ષે હણાયેલા અસંખ્ય સૈનિકો નો કોઈ દોષ નથી હોતો. આવા લોકો નાં ભોગ આપી ને યુધ્દ નેતા વિજય કે પરાજય મેળવે છે, એનો કોઈ પણ દેખીતો લાભ કે ગેરલાભ આ અસંખ્ય મરનારાઓ ને મળતો નથી.યુદ્ધ મા તેમણે મારેલા અથવા તેમના હાથે મરેલા સૈનિકો ને અંગત રીતે કોઈ લાભ થતો નથી, લાભ કે ગેરલાભ તો જીતેલા અથવા હારેલા રાજ્યકર્તા નેજ મળે છે, આવા યુધ્દનેતાઓ તેમની અંગત પ્રતિષ્ઠા માટે અસંખ્ય સૈનિકો ને મોત નાં જડબા મા ઓરી દે છે, અને તેને રાષ્ટ્ર ભક્તિ કે રાષ્ટ્રીયતા નું નામ આપી ને , રાષ્ટ્રધર્મ નો નશો ચઢાવી ને , કે પછી શૂરવીર શહીદ મા તેમને સ્થાન આપી ને શાંતી થી પોતાની વાતાનૂકુલિત ઓફિસો મા એક પરસેવા નું ટીપું સુધ્ધા પાડ્યા વિના આદેશો આપ્યે જાય છે.
“ યુદ્ધ પછી ની ગંભીર સ્થિતિ નો સામનો પણ દેશ નાં નાગરીકો એજ ઉઠાવવો પડે છે, અનાજ ની તંગી., રેશનીંગ, ભૂખમરો, બેકારી, ભ્રષ્ટાચાર વી. નો ભોગ તો દેશ નાં નાગરીકો એ જ ભોગવવો પડે છે, એટલુજ નહિ પણ કોઈ વાર સરકર જીતેલો પ્રદેશ પાછો આપી દેવા માટે અંતર રાષ્ટ્રીય દબાણ હેઠળ મજબૂર બને છે, જો યુદ્ધ નું પરિણામ આવુજ આવવાનું હોય તો અનેક તરવરીયા , નાવ્લોહીયાઓ ને યુદ્ધ મા હોમી ને શહિદ બનાવવા નો શો અર્થ હતો..?
કોઈ પણ દેશ યુદ્ધ મા જીતે કે હારે, તેનું અર્થતંત્ર તો ખળભળી જ ઉઠે જ છે.અસંખ્ય લોકો ની શહીદી, કરોડો રૂપિયા નો ધુમાડો,અસંખ્ય નોકરીઓ નો ભોગ, ખુલો ભ્રષ્ટાચાર, અને ભૂખ મરા પછી જો આબધા અનિષ્ટો જો વધવાના જ હોય તો યુદ્ધ નાં બદલે અન્ય રસ્તો વિચારવો જોઈએ,
અન્ય રસ્તો એટલે વાટાઘાટ…?નાં સાહેબ, એ રસ્તો કામયાબ નથી નીવડતો. હવે તો યુનો ના બંધારણ માજ સુધારો કરી ને તેનું લશ્કર વસાવી શકે અને યુધ્દ્કરનાર દેશ ને સજા કરી શકે એવું સામર્થ્ય ઉભું કરવા ની જરૂર છે, યુધ્દ કરનાર દેશ ને પોતાના પ્રબળ લશ્કર થીજ યુદ્ધ ન કરવા મજબૂર કરી શકે તેમ હોય તોજ આ વૈશ્વિક સંસ્થા નું અસ્તિત્વ ચાલુ રાખવું જોઈએ એ વિના તેની જરૂર જ શું છે..?’

Posted ઓક્ટોબર 28, 2017 by sureshmsheth67 in Uncategorized