રાજકીય વિવાદો   Leave a comment

રાજકીય વિવાદો.

 

ભારત જેવા વિશાળ  દેશ નું નિયમન  કોના હાથ મા છે..?આપણા  નેતા  આંતર રાષ્ટ્રીય સ્તરે વિખ્યાત  છે, તેમનો આત્મ વિશ્વાસ, તેમના વિદેશ પ્રવાસો  અને વિદેશ નીતિ, સમૃદ્ધ દેશો સાથે  તેમનો આત્મવિશ્વાસ, દુશ્મન દેશો અથવા હરીફ દેશો સામે ટક્કર લેવા ની  તેમની હિંમત વિગેરે  પ્રશન્શનીય છે, જો વાકયુદ્ધ થીજ દેશ નો પ્રભાવ વધતો હોય તો આપણો દેશ તેમના જેવા નેતા  મેળવી ને ગૌરવ અનુભવી શકે  છે.

પણ દેશ ના  આંતરિક પ્રવાહો મા તેમનો પ્રભાવ ઘટતો જાય  છે એ  પણ હકીકત  છે, કારણ બીજા દેશો ને તેમની પાસે કોઈ અપેક્ષા નથી, એટલે તેમના વાણી પ્રભાવ મા નહાવા ની  તેમને મજા આવે  છે,પણ દેશવાસીઓ ને તો તેમની પાસે ઘણી અપેક્ષાઓ હતી /છે, તેમને તેમના પ્રવચનો દરમ્યાન જે વચનો આપ્યા હતા તે માંથી  કયા વચનનું પાલન થયું..?ના તો પાકિસ્તાન સીધું થયું, ન તો કાશ્મીર ની  સમશ્યા ઉકેલાઈ, ના તો સૈન્ય આધુનિક  થયું, સરહદ ઉપર દુશ્મન દેશો  અને સરહદ ની  અંદર નક્ષલ્વાદીઓ આપના સૈનિકો ને  મારી રહ્યા છે, આવું સબળ લશ્કર  પ્રોપર આદેશ નાં અભાવે ચુપચાપ માર ખાતું રહ્યું  છે, વગર યુધ્ધે સૈનિકો શહીદ થાય  છે, એમના અપમૃત્ય ને “શહીદી”નાં રૂપાળા  નામ હેઠળ  છુપાવવા મા આવે  છે,

નાગરીકો ને દેશ મા સલામતી નથી દેખાતી, અંગ્રેજો નાં જમાના મા  પોલીસ નાં મન મા એક ખુમારી રહેતી કે “મારી પાછળ આખી  અંગ્રેજ સલ્તનત ઉભી  છે, “એ  ખુમારી અને ગૌરવ , અને આત્મવિશ્વાસ  હાલ ની  પોલીસ મા કે લશ્કર મા રહી નથી. લશ્કર માત્ર  રાષ્ટ્રીય પરેડો માટે  અને પોલીસ માત્ર  નપાવટ નેતાઓ નાં રક્ષણ  માટેજ છે, એ સિવાય નાગરિકો ને દબડાવાવા નાં કામ માટેજ  હોય એવું લાગે  છે.

મોંઘવારી વધી રહી  છે, લોકો પાસે નાણા રહેવા દેવામાં નથી આવતા, પૂર અને એવીજ બીજી કુદરતી આપત્તિઓ વખતે નાગરીકો ને શરમાવી ને  રાહત ફાળો  ઉઘરાવવા માં આવે  છે, અસંખ્ય લોકો ને  રહેવા નું ઘર નથી, ઘર છે તો તેમાં પાણી વીજળી  પુરતા પ્રમાણ મા મળતા નથી,પોલીસો અને અસામાજિક તત્વો બંને નાં હાથે  નાગરીકો એ સહન કરવા નું હોય છે, નથી સારા મકાનો, કે સારા રસ્તા, નથી પુરતા પ્રમાણ મા રેલ્વે ની  સુવિધા, હજારો લોકો ટ્રેનો મા લટકતા  મુસાફરી કરે  છે, એમની કોઈ જવાબદારી લેનાર નથી, આવી પ્રાથમિક સુવિધા આપવા નાં બદલે  મેટ્રો ટ્રેન, જેવા ખર્ચાળ પ્રોજેક્ટો મા સરકાર વ્યસ્ત  છે, એનું મોનીટરીંગ કરનાર કોઈ નથી, એટલે  રાજ્ય નું મોંઘુ ભંડોળ ગેરમાર્ગે  વહી જાય  છે.

નાગરીકો ની  એક પણ અપેક્ષા સંતોષાતી નથી , નથી નોકરી , નથી સરળ પણે થઇ શકે એવો બીઝનેસ, એના સ્થાને  ટેક્ષ ભારણ, ગૂંચવી નાખનારી કર વ્યવસ્થા, લોકો જે માંગે છે એ આપવા મા નથી આવતું અને જે લોકોએ નથી માગ્યું એ બધું સંપૂર્ણ ભ્રષ્ટાચાર સાથે લોકો નાં માથા ઉપર મારવા મા આવે  છે. બુલેટ ટ્રેન, મેટ્રો ટ્રેન, શહેરો માં બી,આર,ટી ,એસ જેવો મોંઘો વાહન વ્યવહાર, આ બધું કોણે  માગ્યું  છે..? લોકો ને માત્ર  કામ, શાંતિ જીવન્જરુરીયાતો ની  વ્યાજબી કીમત, રસ્તા ઉપર સલામતી રિલેક્ષ થવા માટે  ગાર્ડન, શુદ્ધ હવા, શુદ્ધ પાણી સલામત પ્રવાસો ,સ્વચ્છ શહેરો, સારા રસ્તાઓ ,સારું અને સસ્તું મનોરંજન, અને રહેવા માટે નાં  પોષાય એવા ઘરો આટલું તો  પ્રાથમિક  જરૂરી ગણાય, પહેલા એ પૂરું પાડ્યા પછીજ  ડેમો, બુલેટ ટ્રેનો જેવા પ્રોજેક્ટો હાથ ધરવા જોઈએ, તમે તો કાંકરિયા જેવા સાર્વજનિક સ્થળો મા પ્રવેશવા ની  પણ ફી લેવા લાગ્યા છો,હાઈવે ઉપર પસાર થવાના પણ પૈસા માગો  છો, મહેનત કરી ને  કમાયેલા નાણા ઉપર આવક વેરો લાદો   છો. તે સામે  બેકારી સામે  રાહત  નથી અપાતી , પ્રજા પાસે થી દરેક કામો નાં પૈસા લો છો પણ પ્રજા માટે  કાઈ પણ ખર્ચ નથી કરતા, આવી બેવડી લુંટ  કેમ ચાલે..?જો નાગરીકો ની  ફરજ ટેક્ષ ભરવા ની  અને મત આપવા ની   ફરજ  છે તો  સત્તાધારીઓ ની  પણ ફરજ  છે કે  નાગરીકો નું પ્રાથમિક હિત જોવું , અને મત લેવા માટે અપાયેલા વચનો નું પાલન કરવું.

રાજકીય સંચાલન માટે કોઈ આદર્શ નથી રહ્યો. માત્ર બહુમતી એજ લાયકાત  ગણાય  છે, અને એ બહુમતી તો  કૃત્રિમ રીતે પણ મેળવી શકાય  છે, રાજકીય પક્ષો નું ગઠન કોઈ સિધ્ધાંત નાં આધારે  થવું જોઈએ, પણ તેના બદલે  સત્તા પ્રાપ્તિ માટેજ નવા નવા પક્ષો ઉભા થવા લાગ્યા છે, એક પક્ષ મા ન ફાવ્યુ કે  વાંધો પડ્યો તો બીજો પક્ષ જોઈન કરી લેવો આમાં સિધ્ધાંત ની  લડાઈ ક્યા રહી..?એક પક્ષ મા મંત્રીપદ ન મળ્યું તો બીજા પક્ષ માંથી એ મેળવી લેવું, આમાં તમારા સિદ્ધાંતો ક્યા રહ્યા..?તમે લોકો માટે નહિ પણ  સત્તા માટેજ  રાજકારણ મા જોડાયા છે એ તુરતજ સાબિત થઇ જાય  છે, તમે કોંગ્રેસ નાં જુના સભ્ય છો તો એકાએક  ભાજપ મા કેવી રીતે જઈ શકો..?અને ભાજપ પણ સિધ્ધાંત ને વરેલો હોય તો એવા પક્ષ્પલ્તુઓ ને  આવકારે છે શા માટે..?લોકો એ ચૂંટેલા પ્રતિનિધિઓ ચૂંટાયા પછી પોતાની જાત ને વેચવા માટે  બજાર મા ઉભા રહી જાય  છે એવા  દેશ  નું ભવિષ્ય  શું..?શું આપણી આગળ ની  પેઢી એ ઘરબાર, વેપાર વણજ , શિક્ષણ  અને જીવ  આટલા માટે  હોડ મા મૂકી ને આઝાદી  લાવ્યા હતા..? અને હવે  નવરા બેઠા ગાંધી ની  નહેરુ ની  સરદાર ની ભૂલો કાઢવા માં  વખત બગાડતી  આપણી જનતા પણ આવુજ માગે  છે..?મત આપો પછી લાંચ શા માટે  આપવી પડે..?

અને આપણા  વહીવટ દારો ને પણ જોવા જેવા જેવા હોય  છે, કઈક ફરિયાદ કરવા જાઓ એટલે “આગળ ની  સરકારે  શું  કર્યું..?” આ એકજ બચાવ  સાંભળવા  મળે, આગળ ની  અરકારને સુધરવા ની  તક મળે એ માટે તો તમને ચૂંટ્યા, છે, હવે તમે પણ એમના જેવોજ વહીવટ ચલાવો એ કેવું.. પેલાઓ તો નપાવટ હતા, એ મંજૂર  પણ તમે તો  મહાન  છો ને  ?તમે કેમ એમના માર્ગેજ ચાલો  છો..? જૂની સરકારે સાઈઠ વર્ષ મા શું કર્યું…! તેમણે  ખાડા ખોદ્યા તે  પુરાવા નાં છે  વિગેરે વાહિયાત દલીલો શોભતી નથી. એમણે  કશું ન કર્યું એટલે તમને પણ એવું કરવા નો હક  છે..?આ એક બાલીશ દલીલ  છે, સ્કૂલ નાં બાળકો અથવા પડોશીઓ  લડે ત્યારે  વાહિયાત દલીલો કરે એવુજ આ આપણા  નેતા ઓ કરે છે, કોઈ પણ સરકાર હોય , તેને  આગળ ની  સરકાર ની  ભૂલો દર્શાવવા માટે નથી ચૂંટવા મા આવતી, પણ તેમના થી બહેતર કામ કરવા ચૂંટવા મા આવે  છે આટલું સત્ય કેમ સમજાતું નથી.

સામાન્ય લોકો ને તો  અન્નવસ્ત્ર અને  માથે  છાપરું પહેલા જોઈએ, તે આપવા ની  સર્વ પ્રથમ ફરજ કોઈ પણ સરકાર ની  છે, બુલેટ ટ્રેન થી લોકો ને શું મળશે..? પૂલ નીચે  ગેરકાયદે  વસવા ની  સગવડ અલબત્ત મળશે..! પણ શું લોકો ને માત્ર આટલુજ  જોઈએ છે..?તેઓ જે ફૂટપાથો ઉપર  વસે છે એ પણ  તુટી ફૂ ટી જ હોય તો  કોઈ પણ સરકાર માટે  શરમજનક  કહેવાય . પછી દેશ ની  બહાર બણગા ફૂંકાવા મા કે વિદેશી મહેમાનો ને  આપણી સમૃદ્ધિ દર્શાવી ને  હરખાવા થી કેમ  ચાલશે..?

રાજ્યકર્તા  ની  ફરજ  છે કે  લોકો ને જે  જોઈએ તે આપો. અને જોઈએ તેટલો ટે ક્ષ ઉઘરાવો, પણ અહી તો  ઉલટી ગંગા વહે  છે, સરકાર માગે તેટલો ટેક્ષ આપો, અને  કંગાલિયત મા જીવતા  રહો. ..!

આપણી બુધ્દીશાળી પ્રજા ને પણ શું કહેવું..?છેલ્લા દશ વર્ષ  મા તો  સામાન્ય પબ્લિક પણ રાજકીય રીતે  ખુબજ જાગૃત થઇ ગઈ  છે, ગલીએ ગલીએ, શેરીએ શેરીએ, પાન નાં ગલ્લે, ઓફિસો ની  રીશેશો મા બધેજ રાજકીય ચર્ચાઓજ ચાલતી દેખાય  છે, અને એમાં પણ બે પક્ષ પડી જાય  છે, પણ એ લોકો વિચારતા નથી કે કોઈ પણ પક્ષ માટે  લડી મરશો તોયે  એ પક્ષો ના નેતાઓ ને તમે ધ્યાન મા પણ આવવા નાં નથી. તમે બુદ્ધિશાળી  છો, તમારી દ્રષ્ટિ  રાજકારણ મા બહુજ ખુમ્પે  છે, પણ તેનો ઉપયોગ  ચર્ચાઓ મા કરવા નાં બદલે  સરકારે કરવા નાં કામો તરફ દોરવા મા કરે એ વધુ શોભશે.

આપણે ત્યાં તો બારેમાસ ચુન્ટણી  નોજ માહોલ  રહે  છે, વર્ષ દરમ્યાન દેશ મા ક્યાંક ને ક્યાંક  ચુંટણી  ઓ થતીજ  રહે  છે, અને એમાં જનમત  માટે  નહિ પણ સત્તા મેળવવા નોજ પ્રયત્ન હોય  છે, ઘડીએઘડીએ  આચાર સંહિતાઓ  ચાલતીજ હોય  એમાં લોકો નાં કામો કરવા નો વખતજ ક્યા થી ફાજલ પડે..?અને આપણી પ્રજા પણ  બીનઉપજાઉં રાજકીય ચર્ચાઓમાં., ફિલ્મી હીરો હિરોઈનો, ક્રિકેટ અને ફૂટબોલ ની  રમતો ની  ઉત્તેજના મા વ્યસ્ત રહે  છે, રેલ્વે લાઈન ની  સમાંતરે  ઝુંપડા મા ટીવી આવી જાય એ સુખ ની  નિશાની  ગણી ને  દેશ કેટલો સમૃદ્ધ છે એ નક્કી ન કરાય. વિદેશી મહેમાનો નાં આગમન વાખેતે તો આવા ઝુંપડાઓ  ઢાંકવા પડતા હોય તો એ વિકાસ નથી, પણ રકાસ  છે.બુલેટ ટ્રેન  મા ચાર કલાક મા મુંબઈ થી અમદાવાદ પહોંચી ગયા એ સારી વાત  છે, પણ ચાર કલાક વહેલા પહોંચી ને  કરવા નું શું..? એ કોઈ સમજાવતું નથી. કોઈ કામ જ ન હોય તો  બુલેટ ટ્રેન ની  ઝડપ નો ઉપયોગ  શું..? અને કયો ગરીબ  માણસ આવી ટ્રેન ની  ટીકીટ ખરીદી ને તેમાં પ્રવાસ  કરવા નો  છે..?એના કરતા એમની જે પ્રાથમિક જરૂરીયાત છે એ પૂરી પાડવા મા કેમ ધ્યાન નથી આપવા મા આવતું..?’

હું સમજુ  છું કે  અહી બેઠા બેઠા અરણ્યરુદન કરતા રહેવા નો કોઈ અર્થ નથી, પણ એ સિવાય આપણી  પાસે છે શું..?

Advertisements

Posted જુલાઇ 16, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

ગરીબ અને તવંગર ની મૈત્રી   Leave a comment

ગરીબ તવંગર ની મૈત્રી.

મિત્રતા એક સામાજીક્શાન્તી નો ફેલાવો કરનાર તત્વ છે, મહા ભારત મા ત્રણ પ્રકાર ની આવી મૈત્રી નાં ઉલ્લેખ છે,
પ્રથમ સુદામા અને કૃષ્ણ , બીજી અર્જુન અને કૃષ્ણ , અને ત્રીજી દ્રુપદ અને દ્રોણ ની મિત્રતા. આ ત્રણેય મૈત્રી સમાન દરજ્જા ની ન હતી, એમાં મિત્રો વચ્ચે નાં ત્રિવિધ સંબંધો નાં ઉદાહરણો જોવા મળે છે,
કૃષ્ણ અતિ સમૃદ્ધ અને જગતભર ને વશ મા રાખનાર મહા પુરુષ હતા તો તેમનો મિત્ર સુદામા તદ્દન ગરીબ કન્ગાલ અને લગભગ ભિક્ષુ જેવો હતો, આ મૈત્રી નિભાવવા મા મુખ્ય પ્રદાન કૃષ્ણ નુજ કહી શકાય, કારણ સુદામા તો કશું કરી શકે તેમ ન હતો, તેના મા પહેલા તો કૃષ્ણ પરત્વે નિરાશા અને માગવા ની શરમ હતા, એક સમૃદ્ધ રાજ્ય નાં મહાન નેતા નાં ઘરે જવું ઘણી માનસિક સ્ટ્રગલ ની વાત છે, અને એ પણ માગણ તરીકે જવું એના થી શરમ્જનાક કોઈ વાત ન હોઈ શકે, પણ પત્ની નાં આગ્રહ અને બાળકો નાં રુદન થી પીગળી ને કૃષ્ણ પાસે જવા તૈયાર થયો,આટલી ગરીબી હોવા છતાં તેના મા એટલી વ્યવહારિક બુદ્ધિ હતી કે મિત્ર ને ત્યાં ખાલી હાથે ન જવાય, એટલે તે પોતાની જીવિકા રૂપ તાંદુલ ની પોટલી લઇ ને ગયો અને આપતા શરમાયો પણ ખરો. એ તાંદુલ ની ભેટ સામે કૃષ્ણે તેને ધનવાન રૂપવાન અને મહેલ નો વાસી બનાવી દીધો, આજ નાં યુગ મા આપણે આવો ભક્તિ ભાવ કે મિત્ર ભાવ દેખાડવા જઈએ તો પક્ષપાત, અનાધીકારી ને લાભ આપવા ની નીતિ ગણવા મા આવે અને છાપા મા કૃષ્ણ વિરુદ્ધ પક્ષાપાત નો આક્ષેપ પણ આવે , તો સુદામા ને “ચમચો”કહેવા માં આવે, પણ એ યુગ જુદો હતો, કૃષ્ણ નાં અનેક વિરોધીઓ હોવા છતાં કોઈએ સુદામા ઉપર કે કૃષ્ણ ઉપર આક્ષેપ કર્યો ન હતો. કારણ એ સમયે દુર્જન મા દુર્જન માણસ પણ કેટલાક મૂલ્યો ને વરેલો હતો.
મૈત્રી નું બીજું ઉદાહરણ અર્જુન અને કૃષ્ણ નું છે, બંને પરમ સખા હતા, અર્જુન કૃષ્ણ કરતા ઓછો પરાક્રમી ન હતો, બંને ને લગભગ સમોવડિયા કહી શકાય, તેમ છતાં અર્જુન કૃષ્ણ ની સલાહ માનતો, બંને વચ્ચે અહં નો ટકરાવ કદી થયો ન હતો. યુદ્ધ વખતે અર્જુને કૃષ્ણ નું લશ્કર નહિ પણ ખુદ કૃષ્ણ નેજ માગી લીધા હતા, , આ મૈત્રી ની એક પરાકાષ્ઠા હતી. એને કૃશ્ભક્તિ નહિ પણ કૃષ્ણ નું સન્માન ગણવું જોઈએ, સમગ્ર યાદવ લશ્કર કરતા અર્જુને કૃષ્ણ ને પસંદ કર્યા હતા, એ અર્જુન ની અંધ ભક્તિ ન હતી પણ મિત્ર ઉપર અતુટ વિશ્વાસ હતો. .આપણે હંમેશા સમાન શક્તીશાળી ઓ વચ્ચે પ્રતીસ્પર્ધાજ જોઈ છે, કૃષ્ણ અને અર્જુન ની મિત્રતા મા મૈત્રી, એક બીજા તરફ આદર અને ભ્રાતૃભાવ જ જોવા મળશે, આવી મૈત્રી અદભૂત અને અભ્હોત્પૂર્વ કહી શકાય,
મિત્રતા નો સૌ થી સાચો જણાય એવો પ્રકાર એ દ્રોણ અને દ્રુપદ નો ગણી શકાય, બંને કૃષ્ણ અને સુદામા ની જેમજ ગુરુ ના આશ્રમ મા ભણતા હતા, ત્યાર ની તેમની મિત્રતા અતુટ હતી પણ દ્રુપદ રાજા થયો, સમૃદ્ધ થયો ત્યારે તેનું વલણ બદલાયુજે એકદમ વાસ્તવિક જણાય છે, દ્રોણ ગરીબ બ્રાહ્મણ જ રહ્યો, ઘરમાં ખાવા નાં સાંસા હતા, બાળક ને દૂધ ને બદલે લોટ પીવરાવવા જેવા દિવસો હતા, પરિણામે તેમને મિત્ર દ્રુપદ યાદ આવ્યો, દ્રોણ સુદામા જેવો સ્વમાની ન હતો પુત્ર ને રડતો જોઈ ન શકયો અને માગણ તરીકે દ્રુપદ પાસે માગવા ગયા, દ્રુપદ હવે ઉચ્ચ આસન ઉપર હતો, રાજા હતો, તેને આવા કંગાળ બ્રાહ્મણ ની મૈત્રી પોતાના માટે શરમજનક લાગી, અને તેને દ્રોણ ને ધુત્કારી કાઢ્યો, આમાં થી સર્જાઈ ગરીબ અને તવંગર ની દોસ્તી ની સાચી ફલશ્રુતિ, જે આજે પણ એટલીજ લાગુ પડે છે, કૃષ્ણ અને સુદામા કે અર્જુન ની મૈત્રી એક અનુકરણીય આદર્શ બની ને રહી ગઈ, એનો અમલ કોઈ કરી સ્જક્યું નથી. પણ દ્રોણ અને દ્રુપદ નું ઉદાહરણ સત્ય ની વધુ નજીક જણાય છે, જે આજે પણ આપણે અનુભવીએ છીએ, આજે કોઈ ઉદાર મિત્ર પોતાના ગરીબ મિત્ર ઉપર કૃપા કરવા જાય એ પેલા ગરીબ નેજ ગમતું નથી હોતું, ઉલટું તેનું અભિમાન ઘવાય છે, એટલે તે મદદ તો લે છે પણ મદદ કરનાર મિત્ર તરફ છૂપો તિરસ્કાર પણ અનુભવે છે, મદદ મળી એના આનદ કરતા આવી મદદ લેવી પડી એની નાલેશી નાં કારણે તે મદદ કરનાર મિત્ર પરત્વે ધિક્કાર રાખવા માંડે છે અને પોતાને આની મદદ લેવી પડી એ તેને હંમેશા ખુંચે છે, આ માનવસ્વભાવ છે, અને હંમેશા વાસ્તવિક છે, તેથીજ દ્રોણ અને દ્રુપદ વચ્ચે એક કટુતા ઉભી થઇ અને દ્રોણે પોતાના શિષ્યો ની મદદ થી દ્રુપદ ને નમાવ્યો.
વેર વાળવા ની કથાઓ આજે પણ એટલીજ રોચક હોય છે જેટલી એ વખતે હતી. ભીષ્મ ની કથા પણ આવીજ વેર વસુલી ની છે, ભીષ્મ પોતાના ભાઈ માટે ત્રણ કન્યાઓ નું હરણ કરી લાવ્યા, એમાં ની એક બીજા રાજા નાં પ્રેમ મા હોવાથી તેને પાછી મોકલી દીધી, તેના પ્રેમીએ તેનો સ્વીકાર કરવા નો ઇનકાર કરી દીધો, આથી નિરાશ કન્યા ભીષ્મ પાસે પાછી ગઈ અને પોતાની સાથે લગ્ન કરવા આગ્રહ કરવા લાગી. ભીષ્મ એ તેમ કરવા ની ચોખ્ખી નાં પાડી દીધી, આ કન્યા બીજા જન્મે દ્રુપદ ની કન્યા શિખંડી તરી કે ફરી થી જન્મી અને પોતાનું વેર વાળવા વૃદ્ધ, સમાધિસ્થ ભીષ્મ ને મારી નાખ્યા. આજ ની ફિલ્મો પણ આ જ સિધ્ધાંત ને અપનાવી ને એન્ગ્રી યંગમેન ને આદર આપતી થઇ છે,
સમાન શક્તિ માન હોવા નાં કારણે આજે કોઈ એકબીજા ને શ્રેષ્ઠ માનતું નથી, સમાન શક્તીવાનો પણ સ્પર્ધ્ધા અને એક બીજા ને આંજી દેવા ની વૃતિ જોર કરતીજ હોય છે, મુકેશ અંબાણી પોતાના પુત્ર નાં લગ્ન પોતાના થી ઉતરતા પરિવાર નાં પુત્ર સાથે નહિજ કરે, એની પાછળ આવુજ કારણ હોય છે, સરખે સરખા વચ્ચે થયેલ સંબંધ લાંબો ટ કે છે એવું માનવા મા આવે છે, પણ એનો આધાર બંને વેવાઈઓ ની નિરભિમાન વૃતિ ઉપર આધારિત હોય છે, તેથી ગમે ત્યારે એ મૈત્રી નું આસન ડગી શકે છે,
તેથીજ કૃષ્ણ સુદામા ની મૈત્રી એક ઉચ્ચ આદર્શ ઉભો કરે છે, પણ તેનો અમલ ભાગ્યેજ થતો હોય છે, મૈત્રી કેવી હોવી જોઈએ તેનું ઉદાહરણ સુદામા થી આપી શકાય, પણ હકીકત મા એ શક્ય નથી હોતું એ પણ બધાજ જાણતા હોય છે, આજે મિત્રતા થવા ના અનેક રસ્તો હોય છે, પણ તેને નિભાવવાની વૃતિ બહુ ઓછી હોય છે, તેમાં ઈર્ષ્યા , અભિમાન, અનાદર, અહંકાર, શક્તિપ્રદર્શન જેવા કારણો વચ્ચે આવ્યા વગર રહેતા નથી. .એટલેજ કૃષ્ણ સુદામા ની મૈત્રી એક માત્ર માર્ગદર્શક સિધ્ધાંત થી વધુ કશુજ નથી.આનું મુખ્ય કારણ ગરીબો નાં માનમ રહેલો અમીરો તરફ નો ગુસ્સો અને અમીરો નો ગરીબો તરફ નો ધિક્કાર ભાગ ભજવે છે, આ બે ધ્રુવ કદી એક થઇ શકતા નથી. આમાં થીજ મોટી મોટી ક્રાંતિઓ થઈ છે,ગરીબો શ્રીમંતો ને દુશ્મન માને છે અને શ્રીમંતો ગરીબો ની આભાડ્છેટ રાખતા હોય છે, છેવટે વર્ગવિગ્રહ . સમાજવાદ સામ્યવાદ,બોલ્શેવિક ક્રાંતિ વિગેરે નો જન્મ થાય છે.
આપના દેશ જેવા કર્મવાદ અને નસીબ મા માનનારા દેશ મા કદી ક્રાંતિ થતી નથી, કારણ આપણ ને બચપણ થીજ ધર્મ નું અફીણ પીવરાવવા મા આવે છે,જેવા આપણા કર્મો, જેવા આપણા નસીબ જેવા પોકળ તત્વજ્ઞાન થી ગરીબો અને ક્ન્ગાલો ને ઊંચું માથું કરવા દેવા મા આવતું નથી. અંબાણી સમૃદ્ધ છે તો એને ગયા જન્મ મા ઘણા ઉત્તમ કામો કર્યા હશે, અને આપણે સમૃદ્ધ નથી તો આપણે ગયા જન્મ મા સારા કર્મો નહિ કર્યા હોય એવો આત્મ સંતોષ આપણ ને ક્રાંતિ કરતા રોકે છે, અને વર્ગ ભેદ આપણે ત્યાં એક સ્વાબાવિક વ્યવસ્થા તરીકે સ્વીકારાય જાય છે, પરિણામે અમીર વધુ અમીર બનતી જાય છે અને ગરીબ વધુ ગરીબ બનતો જાય છે,ગરીબો ને કર્મ વાદ , શ્રમ, પ્રામાણિકતા ,ઈશ્વર ભક્તિ, સાધુબાવાઓ, મંદિરો, તરફ વાળી દેવા મા આ વ્યા છે, મહેનત નો રોટલો, ધર્મ નો આધાર, ગુરુ નાં આશીર્વાદ જેવા સિદ્ધાંતો તરફ ગરીબો ન વાળી દેવા મા વ્યા છે, વચે વચે દાન પુણ્ય નાં સ્વરૂપે અમીરો એકાદ ટુકડો આવા ગરીબ તરફ ફેકી ને તેમને ઊંચું માથું કરતા અટકાવે છે,
પરિણામે ગરીબ તવંગર નો ભેદ રહેવાનોજ છે એ સત્ય સ્વીકારવુંજ રહ્યું. અને લગ્ન, મૈત્રી જેવા સંબંધો ગરીબ અને તવંગર વચ્ચે બહુ સફળ ન થાય એ સંભવિત છે, બીજા દેશો મા વર્ગ વિગ્રહ થાય છે એનું કારણ પોતાને પણ અમીર બનવા નો હક છે એવો ક્રાંતિકારી વિચાર છે તો આપણા દેશ જેવા દેશ મા ગરીબી સ્વાભાવિકતા થી સ્વીકાર્ય બની જાય છે,જેવું આપણું નસીબ, જેવા આપણા કર્મો, ઈશ્વર ની ઓછી કૃપા, અથવા જેમ ચાલે છે તેમ ચાલવા દો ને કોણ નાહક ની જફા કરે જેવી પ્રમાદ જન્ય મનોવૃત્તિ આપણા ગરીબો માં લડવા નો ઉત્સાહ આપતી નથી.
એટલે ગરીબ અને તવંગર વચ્ચે ની દોસ્તી માત્ર ખપ પુરતીજ રહે છે.

Posted જુલાઇ 14, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

આવું શાને થાય છે …?   Leave a comment

“આવું શાને થાય છે…?”

આપણા દેશ ની વર્તમાન સ્થિતિ તરફ એક નજર નાખીએ તો આ સવાલ ઉભો થયા વિના ન રહે.
આમ આપણે ખુબજ ધાર્મિક છીએ, જીવદયા, ક્ષમા, ત્યાગ દાન, ઉદારતા, અને અહિંસક છીએ, તેમ છતાં આપણી પ્રજા નાં વિવિધ વર્ગો કોઈ પણ સંપૂર્ણ પ્રામાણિક અને ઉપરોક્ત આદર્શો ને દિલ થી અપનાવતા નથી. ધર્મભીરુ કહેવાતા આપણે કોઈ ને છેતરવા મા પાછા પડતા નથી. એક સત્સંગી, કે શ્રાવક વેપારી પોતાની દુકાન ઉપર સત્યવ્રત લઇ ને નથી બેસતો તેના કપાળ મા ધર્મ ની ઓળખ જેવું ટીલું, કે ચાંદલો કે તિલક હોય છે પણ તેનો વેપાર છેતરામણો. દયાહીન અને અસત્ય આધારિત હોય છે,તે જે વસ્તુ વેચે છે એમાં જીવલેણ ભેળ સેળ જોવા મળે છે.ઘી મા ચરબી, મશાલા મા અશુદ્ધ પદાર્થો, તેલ મા પણ સસ્તા અને બિન આરોગ્યપ્રદ મેળવણી કરવા માં આવે છે, અનાજ મા કાંકરા, ચોખા મા બનાવટી પ્લાસ્ટિક નાં ચોખા, દૂધ મા પણ ચરબી, પાણી અને કેમિકલ ભેળવવા મા આવે છે. અને કોણ જાણે કોને છેતરવા માટે દુકાન મા ઘી નો દીવો, અગરબત્તી સદા પ્રજ્વલિત જ હોય છે. એક હિન્દી ફિલ્મ મા એક ઘી નો વેપારી ગ્રાહક ને ઘી નો નમૂનો ચખાડવા અંદર ની રૂમ મા પ્રગટાવેલ ઘી ના દીવા નું ઘી બતાવે છે. એટલું ભગવાન નું સદભાગ્ય કે તેમનો દીવો તો શુદ્ધ ઘી નોજ બળતો હતો….! બાંધકામ મા સિમેન્ટ નું ઓછું પ્રમાણ, રસ્તા બનવા મા ડામર ની ચોરી, કિમતો મા સતત થતો વધારો, આ બધા નાં કારણે રસ્તાઓ ધોવાઈ જાય છે, ગટરો ઉભરાય છે, મકાનો મા બહુ જલ્દી ગાબડા પડે છે, નહેરો અને પુલો તૂટી જાય છે, અનાજ અને ફળો શાકભાજી સડી જાય છે, ખેડૂતો તેમની ઉપજ નો ભાવ ન મળવાથી રસ્તા ઉપર ઢોળી ળી દે છે, જંગલો કપાતા જાય છે, મજબૂત મકાનો બનતા નથી. વસ્તુ ની કીમત મા પણ ગ્રાહકો છેતરાતા હોય છે,શિક્ષકો સારું ભણાવતા નથી ડોકટરો ખર્ચાળ અને બિનજરૂરી સારવાર આપે છે,
આપણે કદી એવું સાંભળ્યું નથી કે અમેરિકા, રશિયા, જર્મની, જાપાન, કે અન્ય યુરોપીય દેશો મા લાંબા સમય ચાલતા રોગચાળા થતા હોય. આપણે ત્યાંજ કેમ ડેન્ગ્યું. ચીકન ગુનિયા, એઇડ્સ , મેલેરિયા, અને અન્ય વિવિધ રોગો વારંવાર થયા કરે છે,,..?ભ્રષ્ટાચાર અને ખાયકી વિના નું એક પણ ક્ષેત્ર આપણે ત્યાં કેમ નથી જોવા મળતું..?શિક્ષકો ને ટ્યુશન મા , ડોકટરો ને બિનજરૂરી હેલ્થ રિપોર્ટો મા, કર્મચારીઓ ને કામચોરી મા, વેપારીઓ ને ખોટી રીત નાં ભાવ વધારા થી વસ્તુઓ ને મોંઘી બનાવવ મા જ રસ હોય એવું લાગે છે, સરકાર પણ બાકી નથી. જાત જાત નાં ટે ક્ષ , જાહેર કામો મા ભ્રષ્ટાચાર, ડેમો સુકાઈ જાય ત્યાં સુધી પાણી નો દુરુપયોગ, બિન જરૂરી ઉત્સવો મા લોકો નાં નાણા નો બગાડ, રાજકીય કારણો સર દેવામાફી. ખોટી રીતે આપવા મા આવતી સહાયો, મધ્યાન ભોજન પાછળ ધૂમ ખર્ચો તે છતાં શુધ્ધ ભોજન તો આપી શકાતું નથી.. સામાન્ય વ્યક્તિ જીવન નાં દરેક તબક્કે લુંટાતો હોય છે, તેની આવક કરતા ભરણા વધારે હોય છે, પરિણામે પણ ભ્રષ્ટાચાર ને ઉત્તેજન મળે છે, બેંકો ને લુંટી જનારી હસ્તીઓ ગરીબ નાગરીકો નાં ટે ક્ષ નાં પૈસા લોન સ્વરૂપે લઇ ને પરત કરતા નથી અને સામાન્ય માણસો ઉપર બેંકો ભાતભાત નાં શીર્ષકો હેઠળ નાણા પડાવતી જ રહે છે.
સામાન્ય નાગીકો બધે થી લુંટાતો હોય છે તેને બેંકો, વેપારીઓ. પોલીસો, ટે ક્ષ વિભાગો, પેટ્રોલ પમ્પો, હોસ્પિટલો, કોલેજો, ઓક્ટ્રોય, પરીવહન સેવાઓ, મંદિરો. ભીખારીઓ, વ્યન્ડળો , વિવિધ ધાર્મિક તહેવારો માકારવા માં આવતી કડક ઉઘરાણીઓ જેવા અસંખ્ય સ્થળો નાગરીકો ઉપરજ નફો કરતા હોય છે તેમ છતાં કોઈ સગવડ, લાભ કે સુવિધા તો અપાતીજ નથી.
આવું આપણા દેશ માજ કેમ થાય છે..?પાશ્ચાત્ય દેશો મા આવું કેમ સંભળાતું..?લોકો નાં પરસેવા નાં પૈસા ક્યા જાય છે કોણ લઇ જાય છે એની તપાસ કેમ કોઈ કરતું નથી..?
આટલો ધર્મ પ્રિય, ધાર્મિક અને મહાન કહેવાતો દેશ કેમ આવા દુષણો મા ગરકાવ થયેલો છે..?આવું કરતી વખતે તેમનો ધર્મ કેમ આડે નથી આવતો..?તેમની ધાર્મિકતા ક્યા છુપાઈ જાય છે..?ધર્મ ગુરુઓ માત્ર પોતાની જગ્યા ની સમૃદ્ધિ વધારા માજ પડ્યા છે,પાપ ની કમાઈ માંથી મંદિરો બનાવવા મા ભક્તો પડ્યા છે, ત્યાગી સાધુ સંતો માત્ર પોતા નો આવતો ભવ સુધારવા માજ પડ્યા છે. આવું બધું આપણે ત્યાંજ કેમ ચાલે છે..?
લોકશાહી સારી વ્યવસ્થા છે, પણ જો આવોજ લુંટ ખાયકી યુક્ત વહીવત્જ ચાલશે તો એક દિવસ લોકશાહી પણ ચાલી જશે એ
આ લખવા પાછળ કોઈ દેશ વિરોધી લાગણી નથી કે દેશદ્રોહ નથી પણ આઝાદી ની લગભગ પોણી સદી પસાર થઇ તે છતાં દેશ માટે આવું લખવું પડે એ પણ એક વિડમ્બના છે. જૂઠો જયજય કાર કરવો, મત વેચવો, ઉમેદવારો ને ફોડવા, પક્ષપલટો કરવો,તાલીમબદ્ધ લશ્કર ને વેડફી નાખવું.આવું બધું આપણા દેશ નિજ ખાસિયત છે એના ઉપર હસીએ તો નફફટ લાગીએ, અને નહસી એ તો દેશદ્રોહી કહેવાઈએ.
આનો શું કોઈ ઉપાય નહિ હોય..?’ કોઈ સાચી દોરવણી આપનાર નહિ નીકળે..?(પ્લીઝ, એવું ન કહેતા કે તો તમેજ આવી જાવ ને…!”એમ કહેતા માં આવી નથી જવાતું. એ માટે પ્રામાણિક અને સંનિષ્ઠ સહયોગીઓ હોવા જોઈએ, ઈલેક્શન મા ચૂંટી કાઢનારા પ્રામાણીક મતદારો હોવા જોઈએ, અને દેશ માટે કઈક કરી છૂટવા ની ભાવના રાખનારા વહીવટદારો હોવા જોઈએ, અથવા કોઈ દેશભક્ત સરમુખત્યાર હોવો જોઈએ, એ સિવાય બીજો કોઈ માર્ગ દેખાતો નથી અને માર્ગ દેખાય જ છે, , તેનો અમલ કરવા મા કોને રસ છે..?

Posted જુલાઇ 11, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

ટોળાશાહી /કાનૂન ભંગ   Leave a comment

ટોળાશાહી./કાનૂન ભંગ

હમણાજ શ્રી ભુપેન્દ્રસિંહ રાઓલ નું એક સંભાષણ સાંભળ્યું. તેમણે આપણા દેશ મા વધતા જતા ટોળા શાહી અને કાયદો હાથ મા લેવા નાં બનાવો વધતા જતા હોવા ની વાત કરી. કાયદો હાથ માં લેવો એટલે સમાજ વ્યવસ્થા ને અસ્તવ્યસ્ત કરવા ની પ્રવૃત્તિકાયદો શા માટે બનાવવા મા આવ્યો છે એ સૌ પ્રથમ જાણવું જોઈએ. જો કાયદા નું અસ્તીતવ ન હોત, તો મનુંષ્ય સમાજ વેરવિખેર અને જેના હાથ માં તેના મો મા જેવો ઘાટ રહ્યો હોત. આ સ્થતિ મા બળવાન બધુજ બથાવી ને બેસી જાય અને નિર્બળ ભૂખે મરી જાય. બળવાન ને સાત સાત રાણીઓ હોત એને સામાન્ય માણસ ને એક નિભાવવી પણ મુશ્કેલ બની જાત. કાયદો એક નિયંત્રણ છે, જે નાં કારણે બળવાન કે નિર્બળ બધાજ સલામતી અનુભવે છે, એટલેજ કોઈ કાયદો હાથ મા ન લે એવી વ્યવસ્થા ને વ્યવહારિક ગણવા મા આવી છે, ઉપરાંત કાયદો હાથમાં લેનાર ને અપરાધી પણ સમજવા માં આવે છે, ઉપર છલ્લી દ્રષ્ટિ એ જોઈએ તો કાયદા નું નિયંત્રણ એક જાત નું બંધન છે,બધા એ જ તેના દાયરા મા રહેવાનું હોય છે, પોતાને ગમતી પ્રવૃત્તિ નો આનંદ લેવા નો હોય છે પણ બીજા ને તેનો આનંદ માણવા દેવાનો હોય છે, .આ વિનય નું પાલન કરવા મા આવે તો સમાજ સુખે થી જીવી શકે છે, કાયદો એક અનુશાશન છે, તેમાં બધાએજ એક સર્વમાન્ય શિસ્ત મા રહેવાનું હોય છે, થોડું પોતાનું છોડવાનું હોય છે તો થોડું બીજા નું અપનાવવા નું હોય છે.
પણ જયારે આ સર્વમાન્ય નિયમ કોઈ આવેશ મા આવી ને ભંગ કરવા આવે ત્યારે એ ગુનો બને છે અને શિક્ષા ને પાત્ર થાય છે.વ્યક્તિ એ પોતાના વિરોધી અથવા અણગમતા વ્યક્તિ ને મારવો ન જોઈએ, અથવા તેની હત્યા કરાવી ન જોઈએ, અથવા તેનું ધન દોલત ઓળવી લેવા ન જોઈએ, આપેલ વચન નું પાલન કરવું જોઈએ, કોઈ ની વસ્તુ ચોરી કરવી ન જોઈએ, કોઈ ની સ્ત્રી,બહેન બેટી ઉપર ખરાબ દ્રષ્ટિ રાખવી ન જોઈએ, આ બધા કાયદા એ આપેલ મર્યાદા નાં સૂત્રો છે, એમાં થી કોઈ નો ભંગ થતો હોય તો એ કાયદા નોભંગ કહેવાય આવો કાયદા નો ભંગ વ્યક્તિગત પણ હોઈ શકે અને સામુહિક પણ હોઈ શકે, સામુહિક રીતે હુલ્લડ મચાવવું, હુમલો કરવો, સંપતિઓ ને સલગાવવી , તોડફોડ કરાવી, બસો બાળવી, પરાણે બજારો બંધ કરાવવા આ બધી પ્રવૃત્તિ સામુહિક કાનૂન ભંગ કહેવાય.તેમાં કોઈ વાર અન્યાય સામે લડવા ની વૃતિ પણ હોઈ શકે અને લુંટફાટ અને હુલ્લડ બાજી પણ હોઈ શકે,કોઈ સારા હેતુ માટે આવો સામુહિક કાનૂન ભંગ ને સત્યાગ્રહ પણ કહી શકાય. પણ ગમે તેવા સારા હેતુ માટે કાનૂન ભંગ કરવા મા આવે, એ પછી ટોળું હાથ મા રહેતું નથી. આજ રીતે મીઠા નાં કાયદા નો ભંગ કરવા નો આદેશ ખુદ ગાંધીજીએ આપ્યો હતો પરંતુ તેમણે નિયમ રાખ્યો હતો કે ગમે તેટલો જુલમ થાય તોયે હિંસા ન કરવી, આ કાનૂન ભંગ તો હતો પણ તેની પાછળ કોઈ સિધ્ધાંત હતો.
વ્યક્તિ ગત કાનૂન ભંગ મા ઓઈ અંગત હિત માટે કે અંગત માન્યતા માટે કાનૂન હાથ મા લેવા મા આવતો હોય છે, જેમાં ખૂન. મારામારી, ચોરી કરાવી, લુંટફાટ કરાવી. ભાડું ન આપવું, નિયત કરેલ અવેજ ન આપવો , કોઈ નું ઘર પચાવી પાડવું. ધાક ધકામકી આપવી વિગેરે કાનૂન ભંગ વ્યક્તિગત કાનૂન ભંગ કહી શકાય, આવા કાનૂન ભંગ પાછળ અંગત સ્વાર્થ સિવાય કશું નથી હોતું.
કેટલીક વાર ગેરસમજ મા પણ કાયદો હાથ મા લેવાતો હોય છે,બાળકો સાથે જનાર વ્યક્તિ ને બાળક ચોર સમજી લેવો. દુકાન માંથી કોઈવસ્તુ ચોરવા ની ગેરસમજ, મંદિર મા આવી ચઢનાર ભિખારી ને તિરસ્કારી ને ફટકરવો . કોઈ છોકરી ની છેડતી કરનાર ને મારવો આ બધી પ્રવૃત્તિ ને ગેરસમજ મા થયેલો કાનૂન ભંગ કહે છે,
કાનૂનભંગ ગમે તે કેટેગરી નો હોય, તેનું પાલન તો થવુજ જોઈએ, એક વાર ખોટો કાનૂન ભંગ પણ પાળવા ની તો નાગરીકો ની ફરજ છે. જો તમને અમૂક કાયદો દમનકારી લાગતો હોય તો તેને બદલાવા ની કાનૂનો લડત આપો, પણ તેનો ભંગ તો થવોજ ન જોઈએ.
આ સંદર્ભ મા ગ્રીક ફિલસૂફ સોક્રેટીસ નો દાખલો ખુબજ પ્રેરક છે,
સોક્રેટીસ ને મોત ની સજા આપવા મા આવી હતી,તેના કેટલાક મિત્રો અને શિષ્યો એ ભેગા મળી ને સોક્રેટીસ ને જેલ મા થી ભગાડવા નું છટકું ગોઠવ્ય, તેઓ ગુપ્ત રીતે સોક્રેટીસ ની કોટડી સૂધી બોગદું બનાવી ને પહોંચી ગયા. અને એજ રસ્તે સોક્રેટીસ ને ભગાડવા ની યોજના બનાવી.
સોક્રેટીસે સ્પષ્ટ કહી દીધું કે આ દેશ નાં કાનૂન નો સરેઆમ ભંગ છે, કાયદો ભલે ખો ટો હોય પણ જ્યાં સુધી એ અમલ મા છે ત્યાં સુધી તેનું પાલન થવુજ જોઈએ, તેથી હું તમારી સાથે નહિ આવું.ભલે મને કાલેજ ઝેર નો પ્યાલો આપવા મા આવે. .આમ દેશ ના કાયદા નો ભંગ કરવો એ તેને બીજો મોટો અપરાધ લાગતો હતો. શિષ્યો નિરાશ થયા, સોક્રેટીસે કહ્યું કે જાવ, પહેલા આ કાયદો દૂર કરાવવા ની લડત શરુ કરો , એ સિવાય મારા થી આમ નાસી નહિ શકાય.”
શિષ્યો નિરાશ થયા એ સોક્રેટીસે હસતા મુખે ઝેર પી લીધું, તેણે કાયદો કદી તોડવો ન જોઈએ એવો સંદેશ જગત ને આપ્યો.
આજે તો શ્રી રાઓલજી એ કયા મુજબ વાતે વાતે કાયદા નો ભંગ કરવા મા આવે છેજે જરા પણ ઉચિત નથી.પોતાનો વિચાર મનાવવા માટે દેશ ણી સંપત્તિ નો વિનાશ કરવો એ જરા પણ વ્યાજબી નથી. તમે સુધારો લાવવા અહિંસક લડત આપી શકો, કે વાહન્વ્યન્હાર શાંતિ થી અટકાવી શકો, પણ જ્યાં સુધી કાયદો અમલ મા હોય ત્યાં સુધી તેનો ભંગ કરવો એ લોકશાહી નુજ અપ માન છે. દેવા માફી માટે, ફી વધારા માટે, કે એવાજ સામુહિક વિરોધ દર્શાવવા અહિંસક આંદોલન કરી શકાય, પણ તોડફોડ કે આગ લગાડવા થી તો દૂર જ રહેવું જોઈએ. કારણ આપણે જે બાળીએછી એ તે છેવટે તો આપણી પોતાનીજ સંપતિ છે.
આ માટે સનાફ્ત નેતાગીરી ની જરૂર પડે છે, આં આંદોલન ઉપાડનાર નેતાઓ નિસ્વાર્થ, અને પ્રજાને દોરનારા હોવા જોઈએ, નહીતર ઉશ્કેરવા મા આવેલું ટોળું તેમના કાબુ મા પણ નથી રહેતું, ગાંધીજી એ પણ આવું એક આંદોલન હિંસાચાર થવા નાં કારણે લડત બંધ રાખવી પડી હતી/.
એટલે કાનૂન ભંગ ની લડત ખુબજ જવાબદારી ભરેલી હોય છે, એમાં કોઈ અંગત હિત ન સમાયેલું હોય અને સાચીફનાગીરી હોય તોજ તે સફળ થાય છે.

Posted જુલાઇ 9, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

ગોડ ગીફ્ટ   Leave a comment

ગોડ ગીફ્ટ..!

આપણી કેટલીક જાણીતી ઉક્તિઓ મા પરસ્પર વિરોધાભાસ પણ જોવા મળે છે, આપણે એવું પણ કહીએ છીએ કે પ્રયાસ કરે તો માણસ શું નથી કરી શકતો…! અથવા એવું કોઈ શાસ્ત્ર/કામ નથી જે મનુષ્ય ન શીખી શકે.જો આમજ હોય તો બધાજ તાનસેન કે સાયગલ કે રફી કેમ નથી બની શકતા..?બધા નેજ ચિત્રકામ, સંગીત, નૃત્ય, વાક્તૃત્વ્કલા કેમ નથી આવડતા..?તો એના જવાબ મા કહેવા માં આવે છે કે “એમને તો ગોડગીફ્ટ છે, હવે એક બાજુએ તમે ગોડ નેજ માનવા નો ઇનકાર કરતા નાસ્તિક છો તો પછી ગોડ ગીફ્ટ ને કેવી રીએ માની શકો..?તમે પણ મોહમદ રફી. રવિશંકર રાવલ કે ઉદયશંકર કેમ નથી બની જતા..?બધાજ ક્રિકેટ રમે છે પણ સચીન તેંદુલકર કેમ એકજ હોય છે,,.?બધીજ છોકરીઓ પીટી ઉષા કે લતા મંગેશ કર કેમ નથી બનતી. આનો જવાબ એવો આપવા મા આવે છે કે “એ લોકો પ્રયત્ન નથી કરતા, એટલે અમૂક હદ થી આગળ નથી જઈ શકતા. પ્રયત્ન કેમ નથી કરતા..? એકલો સચિન જ પ્રયત્ન કરે છે..? બીજા ક્રિકેટરો મેદાન ઉપર સુઈ જાય છે..?નાં , એવું નથી. બધાજ પોતાના રસ નાં વિષય મા પ્રયત્નશીલ હોય જ છે પણ બધા ને એક સમાન સફળતા નથી મળતી એ આપણે જોયું છે, એકજ ક્ષેત્ર મા હોવા છતાં બધાજ એક સમાન નથી હોતા, સચીન એકલોજ ક્રિકેટ નો ગોડ કહેવાય છે, બધાજ રાજકીય નેતાઓ મા મોદી કે વાજપાયી કે નહેરુ જેવી વકતૃત્વ કળા નથી હોતી, પુરુષોત્તમ રૂપાલા બોલવા મા ક્યા ઓછા છે, છતાં તેમની પ્રતિભા રાષ્ટત્રીય સ્તરે કેમ ઝળકી નથી..?સાહિત્ય ક્ષેત્રે મુન્સી, મેઘાણી, ધૂમ કેતુ કે અશ્વિની બધાજ એક સરખું કેમ નથી લખતા..?અને બીજા અનેક લેખકો તેમની કક્ષા એ કેમ નથી પહોંચી શકતા..?
આ બધા નું કારણ બેજ આપવા મા આવે છે પહેલું એ કે તેઓ પ્રયાતન નથી કરતા, અને બીજું કારણ તેમના મા ગોડગીફ્ટ હોય છે , એવી ગીફ્ટ બધાને નથી હોતી. આમ પ્રયત્ન અથવા કુદરતી બક્ષિશ એ બે કારણે જ તેઓ આજે જે છે તે બની શક્યા છે, પ્રયત્ન ગમે તેટલો કરવા થી પણ પ્રતિભાવાન નથી બની શકાતું, સચિન નાં મિત્ર નોજ દાખલો લઈએ, તો બંને એક સરખાજ પ્રયત્ન શીલ હતા, બંને ની રમત એકબીજા ને હંફાવે તેવી હતી, તેમ છતાં એકલો સચિન જ કેમ આટલો આગળ થઈ ગયો..?આનું કારણ ગોડગીફ્ટ . પ્રયત્ન અને ત્રીજું નસીબ નું તત્વ ઉમેરી શકાય, એટલે કે સફળ થવા માટે કોઈ નાં પ્રયત્ન ઓછા નથી હોતા,રફી અને મન્નાડે પૈકી કોઈ નો પ્રયત્ન ઓછો કે વધારે નથી હોતો પણ માંનાડે કરતા રફી જ કેમ વધુ આગળ દેખાય છે, કુદરતી બક્ષીશ તો બંને મા હતી, છતાં લોકપ્રિયતા મા કેમ આટલો તફાવત..?અહી નસીબ નામના તત્વ ને યાદ કરવુજ પડે.એક સમાન પ્રતિભાઓ નું ભવિષ્ય એક સરખું નથી હોતું, તમે ભગવાન ને માનતા હો તો રામ અને કૃષ્ણ બંને એકજ ભગવા નાં નાં અવતારો હતા, છતાં રામ કરતા કૃશ્ન કથાઓ વધુ રોચક હોય છે, રામે માત્ર પિતા ની આજ્ઞા નું પાલન કર્યું અને પોતાની પત્ની ને પાછી લઇ આવ્યા, તે સામે કૃષ્ણે જગત ને ગીતા ની ભેટ આપી. આમાં પ્રયત્ન ,બક્ષીશ કે નસીબ પૈકી કોને કારણ રૂપ ગણીશું..? આ એક એવો જટિલ વિષય છે જેમાં કોઈજ નક્કર જવાબ આપી શકાતો નથી.
આ સંદર્ભ મા મહાકવિ કાલીદાસ નું ઉદાહરણ બહુજ રોચક છે,પૂર્વાશ્રમ માં કાલીદાસ તદ્દન બેવકૂફ કહી શકાય એવા મહામુર્ખ હતા, એક વખત તે વ્રુક્ષ ની જે ડાળી ઉપર બેઠા હતા તેનેજ કુહાડી વડે કાપી રહ્યા હતા, એ જોઈ ને એક સ્વામીજી એ તેમને ટપાર્યા, કે ભાઈ તું જે ડાળી ઉપર બેઠો છે તેનેજ કાપી રહ્યો છે,, તું હમણાજ નીચે પડી જઈશ. પણ કાલીદાસ તેમની વાત સમજી શકે તેટલા બુદ્ધિવાન ન હતા, તેમણે પોતાનું કામ ચાલુ રાખ્યું, અને થોડી વાર માજ ડાળી સાથે તે પોતે પણ જમીન ઉપર પડી ગયા. કાલીદાસ દોડી ને પેલા સ્વામીજી ની પાછળ ગયા અને તેમના પગ પકડી ને કહેવા લાગ્યા કે તમે બહુ મોટા ભવિષ્યવેતા છો. મને પણ આવું જ્ઞાન આપો.સ્વામીજી ની કૃપા થી તે ભણવા લાગ્યા, અને એક બંધ રૂમ મા પુરાઈ રહ્યા. કેટલોક વખત થયો ત્યારે સ્વામીજીએ તેનું દ્વાર ખખડાવ્યું અને સંસ્કૃત મા પૂછ્યું કે “કાઈ થયું..?’જવાબ મા કાલીદાસે “કાઈ થયું”નાં પ્રત્યેક પ્રથમ અ ક્ષર થી શરૂઆત થાય એવા મહાકાવ્યો રચ્યા અને જગતભર મા મહાકવિ તરીકે પ્રસિદ્ધિ પામ્યા, આને શું કહીશું..? નસીબ..? પ્રયત્ન કે ગોડ ગીફ્ટ .?ખરું જોવા જઈએ તો આ પ્રસંગ મા નસીબ, પ્રયત્ન અને કુદરતી બક્ષીશ નાં સંયોજન થી જ એક તદ્દન બેવકૂફ માનુશ્ય મહાકવિ થઇ શક્યો એવું સ્વીકારવુંજ પડે .
આપણે જોઈએ છીએ કે ગોડ ગીફ્ટ ધરાવતા લોકો કરતા પ્રયત્ન કરનાર એટલે કે લાગવગ ધરાવનાર ખુબ આગળ વધી જાય છે, આવી લાગવગ હોવી એ કુદરત નાં હાથ મા એટલે કે નસીબ નાં હાથ મા હોય છે, અને એક માત્ર ગોડ ગીફ્ટ જ ધરાવનાર ધૂળ મા દટાયેલોજ રહી જાય છે, કારણ તેને તક જ મળતી નથી કે પોતા ની ક્ષમતા દર્શાવી શકે., એટલે એક વધુ ફેક્ટર પણ ઉમેરાયું, ગોડગીફ્ટ, પ્રયત્ન , નસીબ અને તક…!
એટલે એમ કહી શકાય કે પ્રયત્ન, +ગોડ ગીફ્ટ +નસીબ અને તક , આ ચારેય ફેક્ટરો ભેગા મળે તોજ સફળતા મળે છે,
આ ચાર તત્વો પૈકી કાઈ પણ ઓછું હોય તો યોગ્ય વ્યક્તિ પણ તેના કાર્ય મા નિષ્ફળ થઇ શકે છે. આપણે અનુભવીએ છીએ કે એક તદ્દન કાલીદાસ નાં પૂર્વાશ્રમ જેવા વ્યક્તિઓ અનામત પ્રથા નાં કારણે ખરેખર ક્ષમતા ધરાવતા લોકો ની આગળ થઇ જાય છે અને પેલા સક્ષમ વ્યક્તિ એ તેને સલામ કરવી પડે છે, જો કે તેની પાસે અનામત નું તેમજ બોસ ને રીઝવવા નું જ્ઞાન તો હોવુજ જોઈએ.
એટલે એવું તારણ કાઢી શકાય કે જો ઉપર દર્શાવેલ કોઈ એક ફેક્ટર ન હોય તો તમે ગમે તેટલા ટેલેન્ટેડ હો છતાં પાછળ રહી જઈ શકો. .

Posted જુલાઇ 9, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

જે થવાનું હોય તે ભલે થઇ જાય.   Leave a comment

“જે થવા નું હોય તે થઇ જાય.”

ભલે જે થવાનું હોય તે થઇ જાય …આ શબ્દો કોઈ છેવટ ની અણી ઉપર ઉભેલા વ્યક્તિ નાં હોય છે, જયારે બધાજ પ્રયત્નો નકામા નીવડે, ક્યાય થી મદદ ન મળે તેમ હોય, અને ગંભીર પરિણામ સામે દેખાતા હોય ત્યારે અસહાયતા અનુભવતા વ્યક્તિ નાં દિલ માંથી આ અવાજ નીકળે છે કે ભલે જે થવાનું હોય તે થાય, જે સામનો કરવા નો આવે તે કરવોજ રહ્યો.
બચપણ મા શાળા નું રીઝલ્ટ ખરાબ આવે, રીપોર્ટ ઉપર પિતાની સહી લાવવા ની હોય, ત્યારે સખત સ્વભાવ નાં પિતા પાસે જતા આપણી હિંમત નથી હોતી, પિતા શું કરશે..? મારશે..? ઠપકો આપશે..? કે ઘર મા થી કાઢી મુકશે એ પૈકી કાંઈજ નક્કી ન હોય ત્યારે ઘણી મુંજવણ થતી હોય છે, બે ત્રણ દિવસ એમજ અવઢવ માં નીકળી જતા હોય છે, શાળામાં શિક્ષક દબાણ કરતા હોય ત્યારે એક નિશ્ચય કરવા મા આવે છે કે “જે થવું હોય તે થાય, પિતા ને માર્કશીટ બતાવાવીજ પડશે.
કોઈ પણ સંજોગો મા એક એવો તબક્કો આવે છે જયારે અણગમતો નિર્ણય લેવો પડતો હોય છે,ટુ બી ઓર નોટ ટુબી ની હેમલેટ જેવી અનીરણયાત્મકતા
ની ઘડી સૌ કોઈ ના જીવન મા ક્યારેક તો આવેજ છે,કારણ સંજોગો સર્વદા આપણા હાથ મા કે આપણી તરફેણ મા નથી હોતા, ક્યારેક અણગમતું કાર્ય પણ કરવું પડે છે, અને તેના પરિણામ નો ડર છોડી ને કર્મ કરવુજ પડે છે. આપણા મા એક વિકટ સ્થિતિ દર્શાવવા માટે એક બહુ જાણીતી ઉક્તિ બહુ વપરાય છે, “એકતરફ કુવો અને બીજી તરફ ખાઈ”. બંને સરખાજ ભયપ્રદ હોય છે અને ત્રીજો કોઈ માર્ગ જ નથી હોતો,એ જયારે નિર્ણય ની ઘડી આવે ત્યારે વ્યક્તિ એશું કરવું..? બંને તરફ જોખમ તો સરખુજ હોય છે, આવા વખતે આજ વિચાર આવ્યા વિના રહેતો નથી, કે જે થવાનું હોય તે થઇ જવા દો “સંજોગો માંથી છુટકારો મેળવવા માટે આ પાર કે પેલેપાર જવુજ પડશે. એમાં જીવ બચે પણ ખરો અને મોત પણ આવી મળી શકે.
વિકટ અને કાબુ બહાર નાં સંજોગો મા બેઠા બેઠા મરો કે લડી ને મરો, મરવું તો નક્કીજ હોય છે, ત્યારે એમાં થી ઉગરવા નો વિચાર છોડી ને , અનીર્નાયાત્માંકતા માંથી છૂટકો મેળવવા જે આખરી નિર્ણય લેવા મા આવે ત્યારે જે થવાનું હોય એ થઈજવાનીજ ભાવના મન મા રહેલી હોય છે, જયારે બંને બાજુ મોત ઉભૂ હોય ત્યારે ગમે તે એક બાજુ પગલું ભરવા ની હિંમત આપોઆપ આવી જાય છે, અનિશ્ચય મા ઊંચા જીવે મોત ની રાહ જોવી એના કરતા જાતેજ મોત તરફ પગલું ભરી ને આ વિકટ સંજોગો માંથી છૂટવા ની એક પ્રબળ વૃતિ થાય ત્યારે આ શબ્દો નો ઉપયોગ એક ઉપદેશ્વાક્ય જેવો થઇ પડે છે. બેઠા બેઠા ચિંતા કર્યા કરતા એક તરફ નિર્ણય લઇ ને છૂટી જવું સારું એવું ઘણા માનતા હોય છે,
આત્મહત્યા કરનારા કાઈ શોખ થી આત્મહત્યા નથી કરતા, આપણે સુખચેન થી બેસી ને ભલે આપઘાત કરનાર ને કાયર કહી ને ગર્વ લેતા હોઈએ પણ આત્મહત્યા કરાવી સહેલી નથી એક વ્યક્તિ ચારે તરફ થી ઘેરાયેલો હોય , છૂટવા નો કોઈ માર્ગ ન દેખાતો હોય, કોઈ ની મદદ પણ મળવાની ન હોય, ત્યારેજ વ્યક્તિ આત્મહત્યા કરી ને આ બધા વિકટ સંજોગો માંથી છૂટવા નો નિર્ણય લેતો હોય છે, કોઈ અસાધ્ય રોગ થી, કોઈ નાણાકીય દબાણ થી કોઈ પ્રતિષ્ઠા જવા નાં ડર થી ત્રાસી ને જીવન ટુંકાવવા નું વિચારે છે, કોઈ લેણદારો નાં ત્રાસ થી. ,તો કોઈ ધંધામાં નિષ્ફળતા મળવા થી આત્મહત્યા કરી લે છે, આની પાછળ એકજ વિચાર હોય છે કે આમ વૈચારિક રીબામણી સહન કર્યા કરતા જીવનજ ત્યાગી દઈએ, જેથી આ તમામ વિટમ્બણા થી છુટકારો મળી જાય. આપણે ભલે આ વૃતિ ને પલાયન વાદ કે ડરપોક પણું કહીએ, પણ આવી કાયરતા માટે પણ હિંમત અને નિર્ણય શક્તિ હોવી જોઈએ, અલબત, આત્મહત્યા એ કોઈ બહાદૂરી ની નિશાની નથી. પણ ખરું કહીએ તો જીવન નાં જંગ મા મળેલ પરાજય નું પરિણામ છે. અને એ માટે જે થવું હોય તે થવા નો નિર્ણય જન્મ ધારણ કરે છે.
ધંધા મા કોઈ ગુંચ ઉભી થઇ હોય, નોકરી નાં કામ મા મોટો લોચો થયો હોય, લગ્નજીવન ત્રાસ્યુક્ત થઇ ગયું હોય, પરિક્ષા મા ફેલ થયા હોઈએ, પ્રેમ ભગ્ન થયા હોઈએ, ત્યારે આ પાર કે પેલેપાર કરવા ણી વૃતિ પ્રગટ થાય છે, ધંધાની ભૂલ બદલ લેણ દારો કે ભાગીદારો થી ક્યા સુધી છુપાવું..? નોકરી ની ભૂલ બદલ બોસ નાં ફાયરીંગ થી ક્યા સુધી બચી શકાય… વિષમ લગ્ન ને નિભાવવા કે નહિ, પરિક્ષા નાં પરિણામ ને ક્યા સુધી છૂપું રાખી શકાય.. વિગેરે સવાલો નો એકજ જવાબ હોય છે, કે જે થવાનું હોય તે થવા દો અને સત્ય જાહેર કરી ને ટેન્શન થી મુક્ત બનો. ભલે જે થવા નું હોય તે થાય.
મારા વાંચવા મા એક મનોવૌગ્યાનીક લેખ આવ્ય્યો હતો. જે મા જણાવવા મા આવ્યું હતું કે રાજપૂતોના કેશરીયા, અને રાજ્પુતાનીઓ નાં જોહર પાછળ આવીજ અનિર્ણાય ની ઘડી છુપાયેલી હોય છે. વિજેતાઓ શું શું વિતાડશે, એ અનિશ્ચિત હોઈ આવી અવઢવ મા રહેવા નાં બદલે ઇસ્પાર કે ઉસ્પાર ની વૃતિ આવા પરાક્રમો પાછળ રહેલી હોય છે.અલબત્ત એમાં શોર્ય તો છેજ. કેશરીયા કે જોહર કાઈ સહેલું નથી. પણ એમાં એક પ્રકાર ની અસહાયતા, અને બધા માર્ગો બંધ થયા હોવા ની જાણકારી પણ મહત્વ ની છે. દુશ્મનો નાં હાથે ક્રુરતા થી મરવા કરતા જાતેજ મૃત્યુ ને આવકારવા ની એક પ્રકાર ની તેજસ્વીતા આ કૃત્યો પાછળ હોય છે, તેથીજ સામાન્ય આત્મહત્યા કરતા કેશરીયા અને જોહર ને અલગ ગણવા જોઈએ,
ઘણા વખત પહેલા મેં એક નવલ કથા વાંચી હતી. તેનું નામ “ફોર હુમ the બેલ ડોલ્સ “ હતું બનતા સુધી અર્નેસ્ટ હેમિંગ્વે ની લખેલી હતી એવો ખ્યાલ છે. તેમાં એક પ્રસંગે ક્રાંતિકારીઓ એ બુર્ઝવા વિપક્ષીઓ નાં એક મોટા ટોળા ને કેદ પકડ્યું હતું. તેમને એવા એક રૂમ મા રાખવા મા આવ્યા હતા, જેમાં એકજ બારણું હતું. બારણા ની સામે એક નાનકડો રસ્તો હતો જે થોડે દૂર જઈ ને એક ઊંડી ખાઈ પાસે અટકતો હતો. રસ્તા ની બંને બાજુએ હારબંધ ક્રાંતિકારીઓ હાથ મા શાસ્ત્રો લઇ ને ઉભા હતા, સજા એ હતી કે રૂમ માંથી એક પછી એક કેદી નેબહાર આવવા નું કહેવા મા આવતું, કેદી બહાર આવી ને ક્રાંતિકારીઓ થી બચવા પેલા નાના રસ્તા ઉપર દોડવા નું હતું. બંને તરફ ખડેપગે ઉભેલા ક્રાંતિકારીઓ એ દોડનાર ઉપર શસ્ત્રો લાકડીઓ અને અન્ય હથીયારો વરસાવતા, જો એ નસીબ દાર દોડી ને રસ્તા ના છેડે આવે એટલે તેના માટે બેજ રસ્તા રહેતા હતા, ક્રાંતિકારીઓ તેને મારી નાખે અથવા ઊંડી ખાઈ મા કુદી જવું પડે, બંને મા મરવા નું નક્કીજ હ તુ
આવા સંજોગો મા અસંખ્ય કેદીઓ માંથી કોઈ બહારઆવવા તૈયાર ન હતું. બહાર ક્રાંતિકારીઓ ભયંકર પડકાર ફેંકી રહ્યા હતા, પણ કોઈ બહાર આવવા ની હિંમત કરતુ ન હતું .આમ ને આમ ઘણો સમય ગયો. છેવટે એક કેદી એ વિચાર્યું કે આ લોકો આ કેદ રૂમ મા ત્રાસ તો ફેલાવાવાનાજ છે, બહાર નીકળી ને પણ ગમે ત્યારે મરવાનું તો છેજ, અન્ય કોઈ મદદ કે બચાવ ની સંભાવના ન હતી તો પછી આમ ક્યા સુધી બેસી રહેવું…!આના કરતા તો મરી ને છૂટી જવું સારું . આમ વિચારી ને એ બહાર આવવા તૈયાર થયો. બારણું ખોલી ને તેને બહાર આવવા દીધો બંને તરફ ક્રાંતિકારીઓ ની સશશ્ત્ર પંક્તિ ની વચ્ચે થી તે દોડ્યો, તેના ઉપર હથીયારો નો વરસાદ થયો, , અને છેવટે તે પેલી ખાઈ મા અદ્રશ્ય થઇ ગયો. .તેણે એકજ નિર્ણય કર્યો હતો કે મરવાનું તો છેજ તો તેની રાહ શા માટે જોવી, ભલે જે થવાનું હોય તે જલ્દીથી થઇ જાય, પણ આ અનિશ્ચિત દશા માંથી છુટકારો તો મળશે..સંજોગો જોતા તેનો આ નિર્ણય આત્મઘાત નહિ પણ બહાદૂરી પૂર્વક મોત ને આવકારવા નો હતો. લગભગ કેશરીયા ની નજીક નો નિર્ણય ગણાય.
એટલે કોઈ પણ પ્રકાર ની અનિશ્ચિતતા મા મૂંઝાઈ મરવા નાં બદલે દ્રઢ નિર્ણય કરી ને , ઝુકાવી દેવું ભલે ગમે તે પરિણામ આવે , એવી વૃતિ પણ એક પ્રકાર ની બહાદૂરી પણ ગણી શકાય, ઘણા તેને કાયરતા પણ કહી શકે છે, કેટલાક વિશ્લેષકો એવું પણ માને છે કે બહાદૂરી એ એક જાત ની અસહાયતા માંથી જન્મતી પ્રકૃતિ છે. આપણે જાણીએ છીએ કે બિલાડી જેવું અર્ધ જંગલી જનાવર આપણા થી ડરતું હોય છે, પણ જો તેને બંધ રૂમ મા પૂરી ને મારવા જશો તો તે તમારા ઉપર આક્રમણ કરી દેશે કારણ એની આ બહાદૂરી અસ્તિત્વ માટે નો જંગ છે. ઘણા એવું પણ માને છે કે હાથોહાથ નાં યુદ્ધ મા દુશ્મન સામે સૌથી પહેલા ધસી જનાર ખરેખર બહાદૂર નથી હોતો પણ જે થવાનું હોય તે થઇ જાય તો વાત નો પાર આવે એવી માનસિકતા ધરાવતો માણસ છે. .યુદ્ધ મા બીતા બીતા લડવું, બધી હરોળો મા પાછળ રહેવું અને જીવ બચાવવા સતત માનસિક સંઘર્ષ મા રહી ને બચી જાય તો એ વ્યક્તિ યુદ્ધ વીર ગણાય છે. જે ખરેખર યુદ્ધવિર નહિ પણ બચાવ કરવા માં માહેર હોય છે, એ પછી જો એ બચી જાય તો જીવનભર એક યુદ્ધ ના વીર તરીકે પૂજાવા લાગે છે.
મારા ગામ ની નજીક મા આવેલા એક ગામ મા એક બ્રાહ્મણ યુવાન હતો. બ્રામણ હોવા છતાં તે ખુબજ હિંમત બાજ અને ગુંડાઓ ની ટોળી નીભાવતો હતો. ગામના એક ચમાર યુવાને તેની પાસે થી થોડા રૂપિયા ઉછીના લીધા હતા, અને તેના સંજોગો મુજબ તે આપી શકતો ન હતો. પેલો બ્રાહ્મણ યુવક રોજ તેને ધમકી આપતો અને ધોલધપાટ પણ કરી લેતો ,પેલો બિચારો ચુપચાપ સહન કરી લેતો કારણ ભારાડી બ્રાહ્મણ યુવાન ને બે શબ્દો કહેવા ની કોઈ ની તાકાત ન હતી . એક બપોરે ઉઘરાણી કરવા એ ચમાર યુવાન નાં ઝુંપડા પાસે ગયો અને ગાળ ગલોચ થી તેને અપમાનિત કરવા લાગ્યો . ચમાર યુવક ઘણું કરગર્યો, પણ બ્રાહ્મણ યુવક તો આજે નક્કી કરી નેજ આવ્યો હતો કે આજે તો પૈસા લઇ નેજ જંપીશ.
પેલા ચમાર યુવકે ઘર માં જેટલા હોય એટલા લાવું એમ કહી ને ઝુંપડા મા ગયો. બહાર લોકો ભેગા થઇ ગયા હતા. બ્રાહ્મણ યુવાન હજી જેમ ફાવે તેમ બરાડા પડ્યે જતો હતો . ચમાર યુવક બહાર આવ્યો તેનો એક હાથ પીઠ પાછળ હતો બધા સમજ્યા કે રૂપિયા ની થેલી હશે.
“લાવ પૈસા,,કેટલા છે..?’બ્રાહ્મણ યુવાને પૂછ્યું
“લો તમારા પૈસા “કહેતા ની સાથે ચમાર યુવાને પીઠ પાછળ રાખેલો હાથ બહાર લીધો તેના હાથ મા ઢોર નું ચામડું ચીરવા માટે નો છરો હતો તે તેણે જોતજોતામાં બ્રાહ્મણ યુવાન નાં પેટ મા હુલાવી દીધો.હાહાકાર થઇ ગયો બ્રાહ્મણ યુવાન્ત્યાંજ ફસડાઈ પડ્યો. તેની કડક ઉઘરાણી ચમાર યુવાન માટે સંકટ હતું જયારે તેણે કરેલી હત્યા એ એક પ્રકારે ન છુટકા નો માર્ગ હતો, એક પ્રકારે આત્મઘાત જ હતો. આમ જયારે બધી બાજુ થી ઘેરાયેલો માણસ છેવટે આવો રસ્તો લેતો હોય છે પછી ભલે જે થવાનું હોય તે થાય…!

Posted જુલાઇ 3, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

મંત્રોચ્ચાર ni અસરો.   Leave a comment

મંત્રોચ્ચાર ની અસરો .

આપણી સંસ્કૃતિ મા મંત્રો નું બહુજ મહત્વ છે, મંત્રો અનેક પ્રકાર ના હોય છે, તેના થી યજ્ઞો થાય છે, લગ્નો થાય છે, મૂર્તિ નું સ્થાપન થાય છે, મંત્રો ના જાપ કરવા માં આવે છે, મંત્રો મા દિવ્ય શક્તિ હોવાનું પણ કહેવાય છે, ગાયત્રી મંત્ર, નવકાર મંત્ર, જેવા મંત્રો બહુજ જાણીતા છે, અને એનો જાપ કરવા થી ઘણો લાભ થાય છે એવું કહેવામાં આવે છે,
પણ, આમ જોઈએ તો દરેક મંત્ર મા કોઈ ને કોઈ ને નમન અથવા પ્રણામ કરવા ઉપરાંત કોઈ વિશેષતા દેખાતી નથી. વારંવાર એકજ મંત્ર નો જાપ કરવા થી ભોતિક રીતે દેખીતો કોઈ લાભ મળતો નથી, એકજ મંત્ર એક વાર bolo કે હજારો વાર bolo એથી શું ફરક પડે છે..? કેટલાક લેભાગુ જ્યોતિષીઓ કોઈ ગ્રહ નું નડતર બતાવી ને એ ગ્રહ નાં મંત્ર નો જા કરવા નું કહેવા માં આવે છે, અને એ પામ દશબાર વખત નહિ, સવાલાખ જાપ કાવાના હોય છે, સ્વાભાવિક છે કે સવાલાખ વખત મંત્ર નો જાઓ કરવા નો સમાંય્કોઈ પાસે હોતો નથી, ઉપરાંત સવાલાખ ગણવા મા પણ ઘણીજ મુશ્કેલી પડે છે, ગણતરી મા ભૂલ થાય તો જાપ ણી અસર સારી ન થાય, એટલે ધંધાદારી જ્યોતિષીઓ બહુજ સરળ રસ્તો કાઢી આપે છે, કે જાપ, હું તામાંરાવતી કરી આપીશ , તમારે માત્ર દક્ષિણા આપવી પડશે, આ કેવી સરસ સગવડ કહેવાય, જાપ એક વ્યક્તિ કરે અને લાભ બીજા ને મળે…!અને એમાં ખરે ખરા ગ્રહ ને તો કશું ન મળે. જાપ ની દક્ષિણા લેનાર જેતે ગ્રહો સાથે ઘરવટ ધરાવતો હોય અને બાર મહીને હિસાબ કરતા હશે એવું ધારી શકાય ..!દક્ષિણા લેનાર મહારાજ સવાલાખ જાપ કરતા હશે કે નહિ એ તો એજ જાણે અને એ જાપ કરવા થી નડતર કરનાર ગ્રહ સંત થયા છે કે નહિ એનો કોઈ પુરાવો મળતો નથી. કે સવાલાખ જાપ ની પહોંચ પણ આપવા માં આવતી નથી. આ બધું જાપ કરાવનાર યજમાન જાણતાજ હોય છે, પણ બધાજ એક શ્રધ્ધા નાં જોરે અને વ્યવહાર કુશળતા નાં જોરે ચાલતું રાહે છે. સવાલાખ જાપ કરાવ્યા છે એટલે મંગલ નો ગ્રહ આપણ ને નહિ નડે એવા સંતોષ સાથે કામ આગળ ધપાવે છે, મંગલ ગ્રહ ને કોઈ પુછ્ચ્વા જતું નથી કે ભાઈ તમને આ જાપ પહોંચ્યા છે કે નહિ…!
આગળ કહું તેમ દરેક મંત્ર મા જે તે દેવ કે ગ્રહ ને નમસ્કાર કરવા સિવાય બીજું કશું હોતું નથી, મંત્ર ણી ભાષા સંસ્કૃત , પાળી કે અર્ધમાગધી હોવા નાં કારણે તેનો અર્થ બહુ ઓછા લોકો સમજતા હોય છે. . દાખલા તરીકે ગાયત્રી મંત્ર મા સૂર્ય ને વંદના કરવા માં આવી હોય છે, પણ લોકો એ એ મંત્ર ને દેવી માતા બનાવી દેધો છે, ગ્યાત્રી મંત્ર એક મંત્ર છે એ નું સ્વરૂપ દેવી કે માતા નું નથી, પણ એવું કોણ સમજે../ ગોરબાપા એ કીધું એટલે જાપ કરાવી દેવાના…!
એવોજ બીજો મંત્ર નવકાર મંત્ર છે, તેની ભાષા એક પ્રકાર ણી પ્રકૃત ભાષા છે , જે અર્ધમાગધી એટલે કે એ સમય નાં મગધ દેશ મા બોલાતી ભાષા, એમાં પણ આમ જોવા જાઓ તો વિવિધ વિભૂતિઓ ન નમસ્કાર કરવા સિવાય બીજું કશું નથી, તેમ છતાં તે ને અદભૂત ચમત્કાર ગણવા માં આવે છે, તમે અરીહંત ને નમસ્કાર કરો કે સિદ્ધ ને નમસ્કાર કરો એ બધું ઠીક છે, મહાનપુરુષો ને નમસ્કાર કરવાજ જોઈએ, પણ એના જાપ કરવા થી તમારા આત્મા ણી ન્નાતી કેવીરીતે થાય એ સમજવું જરૂરી છે, એમ તો આજે પણ આપણે આપણા હાલ નાં મહાપુરુષો ને નમસ્કાર કરીએજ છીએ, ગાંધીજી ને નમસ્કાર , નહેરુજી ને નમસ્કાર કે મોદીજી ને નામ્સ્કાર્વીગેરે….!પણ આમ કરવા થી આપણ ને ભૌતિક કે આધ્યાત્મિક રીતે કયો લાભ થાય છે//નમસ્કાર અથવા મંત્રોચ્ચાર એક વિનય વાણી છે, મોટાઓ તરફ આદર દર્શાવા તું વાક્ય છે, એનો જાપ વારંવાર કરવા થી આપણે હાસ્યાશ્પદ બની જઈએ છીએ, આપણે આપણા કોઈ શિક્ષક ને નમસ્તે કરીએ એ બરાબર છે પણ તેમને સવાલાખ વખત નમસ્તે નમસ્તે કહેવા લાગીએ તો આપણી તો થીક પ ણ શિક્ષ ક નું શું થાય ..?મંત્ર જાપ માં આવું થાય છે.
અ સંદર્ભ મા એક ખુલાસો કરવા માં આવે છે, કે મંત્રો નાં શબ્દો તો સાડા નમસ્કાર નાજ હોય છે, પણ શબ્દ મા અસીમ શક્તિ હોય છે, શબ્દો ને ખાસરીતે ગોઠવી ને તેનો ઉચ્ચાર કરવા માં આવે તો તે સમગ્ર બ્રહ્માંડ મા ઘૂમી વળે છે, અને તેની રાસાયણિક અથવા આધ્યાત્મિક શક્તિ થી આપનું કલ્યાણ થાય છે, કહેવાય છે કે ઓમકાર નાં ઉચ્ચાર મા પૃથ્વી ફરે છે તેનો ઘેરો અવાજ પ્રગટ થાય છે,
દરેક પ્રકાર ના મંત્રો મા મુખ્ય વસ્તુ તો અમૂક અમૂક ને નમસ્કાર કરવા નિજ વાત હોય છે, આવા નમસ્કાર કરવા એ સારી વાત છે પણ એમાં કોઈ દૈવી શક્તિ રહેલી છે કે એના ઉચ્ચ્ચ્ર અથવા જાપ કરવાથી આપણ ને ઓઈ ફાયદો થાય એ વાત ગળે ઉઅરતી નથી. નામો અરીહન્તાન્મ , કે બુધ્ધામ શરણં ગચ્છામી, કે નામો ભાગવતે વાસુદેવાય, કે તત્સવીતુર વરેન્યમ જેવા અતિ પવિત્ર ગણાતા મંત્રો મા વિશિષ્ટતા શી છે..? આપણે એક બીજા ને નમસ્તે કરીએ એના જેવોજ આ એક વ્યવહાર છે. એટલું લોકો સમજી શકતા નથી. અને જાપ ણી વાત તો બિલકુલ અસંગત છે, આપણ વતી બીજો માણસ પૈસા લઇ ને આપનાવતી જાપ કરે એ વાતજ હાશ્યાશ્પદ જણાય છે .આપણે કોઈ માથાભારે ગુંડા ને કે કડક પોલીસ અફસર ને સલામ શા માટે કરીએ છીએ..? કાન તેમ કરવા થી તે આપણ ને વધુ હેરાન ન કરે…! આપના ઈશ્ત્દેવો ને આપણે કેટલા નીચા સ્તરે ઉતારી મુક્યા છે…! નમસ્કાર કરો નહીતો હેરાન થઈશું…!મંત્રો પાછળ આવીજ ભાવન રહેલી છે એવું માનું છું.

Posted જુલાઇ 1, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized