પ્રકરણ ૧૮   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૮ .

જશવંત પટેલ ની ધમકી.

હયાતખાન ઘણી વાર સુધી બેભાન રહ્યો.એક તરફ ઇનાયાતબેગમ તેનું માથું પોતાના ખોળા મા લઇ ને તેને ભાન માં લાવવા પ્રય્તન કરી રહી હતી નેહા ને સુઝતું ન હતું કે આ સંજોગો માં તેણે શું કરવું જોઈએ. તેણે અન્યમનસ્ક પણે હયાતખાન ના પગ પસરાવવા માંડયા ,ઇનાયાત્બેગમ આ જોઈ ને નેહા તરફ પ્રશંશા પૂર્વક જોઈ રહી.
“નેહા , તું હવે આરામ કર, હમણા ડોક્ટર આવશે ને ખાનસાહેબ ની સારવાર હાથ માં લેશે હવે ચિંતા ની વાત નથી , તું આરામ કર.”ઈનાયત બેગમે કહ્યું.
“ડોક્ટર ને આવી જવા દો ,મને ખાનસાહેબ ની ચિંતા થાય છે, એટલે આરામ કરવા ની વાત છોડો.”
થોડીજ વારમાં જુસબ ડોક્ટર ને લઇ ને આવી પહોંચ્યો.
ડોકટરે હયાતખાન ને તપાસ્યો.તેને પડેલા ઘાવ નું ડ્રેસિંગ કર્યું.અને એન્ટી ટીટેનસ નું ઇન્જેક્શન આપ્યું.
“તેમને ઊંડો ઘાવ પડ્યો છે, એટલે સંપૂર્ણ આરામ આપજો, જરા પણ ઉશ્કેરાય નહિ એ જોવાનું છે, હું ટેબ્લેટ લખી આપું છું, હમણાજ મંગાવી લો અને તેમને દિવસ માંત્રણ વખત આપજો,”કહી ડોકટરે ચિઠ્ઠી જુસબ ના હાથ માં આપી,
“બીજું કેમ લાગે છે ડોક્ટર સાહેબ…?એમને કેવું છે..?’ઇનાયાત્બેગમે પૂછ્યું.
“ચિંતા કરવા જેવું નથી,પણ બે દિવસ તેમને આરામ કરવા દેજો, બહાર ની તમામ ગરબડ થી તેમને દૂર રાખજો.”ડોકટરે સૂચક અવાજે કહ્યું.
ડોકટરના ગયા પછી હયાતખાન ને ઊંચકી ને તેના બેડ રૂમ માં લઈ જવાયો.તે ને દવા આપી દેવા માં આવી, હવે તેને ધીમે ધીમે ભાન આવતું જતું હતું,
નેહા ઇનાયાત્બેગમ ની સાથેજ બેડરૂમ માં બેસી રહી હતી,
“તેમને દવા ઉપર ગરમ દૂધ આપીએ તો..?’તેણે પૂછ્યું.ઇનાયાત્બેગામે ગરમ દૂધ મંગાવ્યું આ અજાણી છોકરી પોતાના પતિ ની કાળજી લઇ રહી છે એ જોઈ ને તેને આનદ થતો હતો.હયાતખાન પણ ભાન માં આવી રહ્યો હતો.
“એ બદબખ્ત ચીમન …! મારા ઉપર ઘા કરી ગયો….!હું એને છોડીશ નહિ.”ભાન અવતાજ હયાત બોલ્યો.
“તમારે આરામ કરવા નો છે, બધું પછી જોઈ લેવાશે, “ઇનાયાતે કહ્યુંને હયાતના કપાળ ઉપર હાથ્ફેરાવ્યો.
નેહા એ એના પગ પસરાવવા નું ફરીથી શરુ કર્યું,આ પહાડ જેવો માણસ અત્યારે કેટલો લાચાર લાગતો હતો,એ જોઈ ને તેને હયાતખાન ઉપર અનુકંપા જાગતી હતી.
હયાતખાન નું ધ્યાન એના તરફ ગયું.
“આ નેહા હજી ગઈ નથી…?’તેને પૂછ્યું.
“એ જવા તૈયાર ન થઇ, કહે છે કે ખાનસાહેબ ને આ હાલત માં છોડી ને નહિ જાઉં…૧”ઇનાયાત્બેગામે કહ્યું.
“અરે આવું તો અમારે ચાલ્યાજ કરે, તારા ઉપર જોખમ હતું એટલેજ મેં તને સમીર સાથે જવા કહ્યું હતું…”હયાતે કહ્યું.
“મને જોખમ નો ડર નથી, તમને સારું થયાવીના હું ક્યાય જવાની નથી.”નેહા એ કહ્યું.
ઇનાયાત્બેગમ સ્નેહ પૂર્વક તેની સામે જોઈ રહી, હયાત જરા હસ્યો.
“જો નેહા,મારી એટલી ચિંતા ન કર, મેં તારું હરણ કરાવ્યું હતું અને હુજ તને જવાનું કહું છું,તું સલામત રીતે ચાલી જા.”
“ચાલી જઈ ને ક્યાં જાઉં..?’નેહા એ વેધક નજરે કહ્યું.
“કેમ..?તારા પિતાને ઘરે જતી રહે, એ વિના તારી પાછળ પડેલા ઓ તને જીવવા નહિ દે..”
“અને મારા પિતા પણ મને સુખે થી જીવવા નહિ દે, ખાનબાબા, મને અહીજ રહેવા દો ,”નેહા એ કહ્યું.હયાત ખાને મુંજવણ થી બેગમ તરફ જોયું.
“તમે એની ચિંતા ન કરો, એને હું સમભાળી લઈશ,”બેગમે કહ્યું.
“અને તમારે મારા પિતા પાસે થી દશ્લાખ લેવા ના છે એ કેમ ભૂલો છો…?’નેહા એ જરા હસી ને કહ્યું.
હયાત ની કડક મુખમુદ્રા જરા આદ્ર થઇ,
“એક બાપ ની દશા તને નહિ સમજાય છોકરી, એ ભલે ગમે તેવો ક્રૂર લાગતો હોય, પણ આખરે બાપ છે, તારું મુખ જોઈ ને એ બધું ભૂલી જશે અને તને માફ કરી દેશે..”
“એ ગમે તેમ , પણ હું હમણા ક્યાય જવાની નથી,તમને સારું થયા પછી આપણે એ વિષે વાત કરીશું..”નેહા એ કહ્યું.
“જો બેટી, તારા બાપે દશ લાખ ની જાહેરાત આપી ને મૂર્ખાઈ કરી છે, એ દશ લાખ લેવા માટે કેટલાયે લુખ્ખા ઓ તારી પાછળ પડી ગયા હતા, એટલેજ મેં તને ઉઠાવી લીધી છે, મને જશવંત પટેલ ના દશ્લાખ ની પરવા નથી,હું એક ચપટી વગાડું તો દશ્લાખ ઉભા કરી શકું તેમ છું. પણ તારી માસુમિયત ઉપર મને દયા આવે છે, તું કોઈ એરા ગેરા ના હાથ માં ન પડે એમાટે જ મેં તને ઉઠાવી લીધી છે, હવે તું સહીસલામત તારા પિતા પાસે ચાલી જા.”હયાત્ખાને કહ્યું.
“તમે મને આશ્રય આપવા ન માંગતા હોતો હું ગમે ત્યાં ચાલી જઈશ, ખાનબાબા, પણ મારા પિતા પાસે તો નહિજ જાઉં…”નેહા એ કહ્યું.
“તું મારી મહેમાન છે, તારે રહેવું હોય ત્યાં સુધી રહી શકે છે, પણ તારે સલામત રહેવા માટે બેજ રસ્તા છે, એક તારા પિતા ના ઘરે જવું, અને બીજું મારી મહેમાન થઇ ને રહેવું.”હયાત્ખાને કહ્યું.
“હું બીજો વિકલ્પ પસંદ કરું છું,ખાન બાબા..!”નેહા એ કહ્યું.
“નેહા ને હું ક્યાંયે નહિ જવા દઉં ,હું મારા હાથે જ તેને તેના પિતા ના હાથ માં સોમ્પીશ, અને તેમના ક્રોધ ને શાંત કરાવીશ, તમે હવે એની ચિંતા છોડો, “બેગમે કહ્યું અને નેહા ને પોતાના પડખામાં ખેંચી.
“વાહ, તમારે સારી મહોબત થઇ ગઈ લાગે છે, બેગમ..!”હયાતે જરા હસી ને કહ્યું.
“એવુજ છે, હવે નેહા, તું આરામ કરવા જા, હું કોઈ ને તારા માટે રૂમ સજાવવા કહું છું.”બેગમે કહ્યું અને ત્યાં પડેલી એક ચાંદી ન ઘંટડી વગાડી,
જવાબ માં એક બાંદી આવી ને આદાબ કરી ને ઉભી રહી.
“જો, આ આપણી મહેમાન છે, તેને બદલાવવા ના કપડા આપ પછી મારી બાજુ નો રૂમ તેના માટે તૈયાર કરી દે,અને તેના માટે ભોજન બનાવી ને મને ખબર આપ.”ઇનાયાત્બેગામે તેને કહ્યું.
“જી મલેકા ,”બાંદી એ કહ્યું.
“અને જો તેના માટે હિંદુ રસોઈ બનાવડાવજે, જોજે તેનો મજહબ અભડાય નહિ. બધુજ વેજીટેરીયન હોવું જોઈએ, આપના બ્રાહ્મણ રસોયા ને કહેજે.?’
“જી”બાંદી એ કહ્યું અને સલામ કરી ને ગઈ.
“દરેકે બીજા ના મજહબ ને માન આપવું જોઈએ, તું એમ નામાંનતી કે આ મુસ્લિમ પરિવાર તારો ધર્મ ભ્રષ્ટ કરાવશે.અમારો બ્રાહ્મણ રસોયો બધું દૂધ માં બનાવશે.તું નચિંત બની ને જમજે,”
‘જી મને એવી કોઈ ચિંતા નથી.”નેહા એ કહ્યું.પણ હમણા તો હું તમારી સાથેજ રહું છું, ખાનબાબા ને હજી ઠીક નથી લાગતું.”નેહા એ કહ્યું.
ખાન હસી પડ્યો.
“અરે અમારે તો આવું છાશ વારે થયા કરે, અમારો ધંધો જ એવો છે, અહી પૈસો પણ વહે અને લોહી પણ વહે, તું ચિંતા ન કરીશ,”ખાને કહ્યું.
રૂમ ની બહાર ઉભેલા અશરફે આ બધું સાંભળ્યું.તેણે દાંત કચકચાવ્યા.તેને જોયું કે હયાતખાન આ છોકરી ની ગાઢ અસર માં આવી ગયો છે, તે દશ્લાખ ની પરવા કરવા ના બદલે આ બલા ની પરવા કરી રહ્યો હતો એ અશરફ થી જરા પણ સહન થતું ન હતું.તેણે નિશ્ચય કર્યો,,
“આ છોકરી અહી થી જવી જોઈએ.’
તેણે જરા દૂર જઈ ને સમીર ને ફોન જોડ્યો સમીર નો ફોન એન્ગેજ્ડ આવતો હતો.અશરફે પોતાના હોઠ દાંત વડે કચડ્યા.
સમીર એ વખતે જશવંત પટેલ સાથે બીઝી હતો.
“તારી બે દિવસ ની મુદત વીતી ગઈ,હવે હું આ કેસ બીજા ને આપી દઉં …?’જશવંત કહી રહ્યો હતો.
“જરા શાંત થાઓ સર…!એ મારા ધયાન માજ છે, પણ એ એવા માણસ ના હાથ માં પડી છે કે ત્યાં થી એને છોડાવવી લગભગ અશક્ય છે.’
‘હું હવ્વે તારો જરા પણ વિશ્વાસ કરી શકું તેમ નથી.તારા ગપ્પા બંધ કર, “જશવંત બોલ્યો.
“સર, આમાં ખરું પૂછો તો તમેજ પુરેપુરા જવાબદાર છો, “સમીરે હિંમતપૂર્વક કહ્યું.
“શું..?જશવંતે ત્રાડ પાડી.
“તું આપેલું કામ કરીશાકતો નથી અને મને જવાબદાર કહે છે..?હું તારી એજન્સી બંધ કરાવી દઈશ.”
‘સર આપ બધું કરવા શક્તિમાન છો, પણ ખરું પૂછો તો આપે જે દશ લાખ ના ઇનામ ની જાહેરાત કરી છે,એના થીજ નેહા ની મુશ્કેલી વધી ગઈછે, “
“મને એની પરવા નથી.એને શોધી કાઢવા માટે નો એજ રસ્તો હતો.”
“જો એમજ માનતા હોતો મને કેસ શામાટે સોંપ્યો.?તમે જાણો છો કે તમારી એ જાહેર ખબર થીકેવા કેવા લોકો એની પાછળ પડી ગયા છે..?’
“એજ રીતે તેનો પત્તો લાગી શકે.”
“તો તમે એ રીતેજ તેનો પત્તો મેળવી લો સર, મને આમાંથી છૂટો કરો.”સમીર અકળાઈ ને બોલ્યો.
“કેમ કેમ…?માંકડ ને આંખો આવી કે શું..? તને ખબર છે કે હું તને બરબાદ કરી શકું છું.”
“મને બરબાદ કરવા ની મહેનત કર્યા વિના સુરત ના ખ્યાતનામ ડોન હયાત્ખાનને બરબાદ કરી દો , તમારી નેહા હયાતખાન ના કબ્જા માં છે, અને બીજા પણ ઘણા અસામાજિક તત્વો તેની પાછળ પડ્યા છે આ તમારી જાહેરખબર નો પ્રતાપ છે,’
“શું…?હયાતખાન આમાં પડ્યો છે..?’જશવંત ભવા ચઢાવતા કહ્યું.
“હયાતખાન જ નહિ સુરત નો બીજો બૂટલેગર છોટા ચીમન અને બીજા પણ ઘણા તેની પાછળ છે, દશ લાખ કોને ન જોઈતા હોય…?તમારી એ જાહેર ખબર ના કારણે નેહા તમારા થી વધુ દૂર જતી રહી છે.”સમીરે કહ્યું.
“પણ તું શું કરતો હતો,,,..?તું કહેતો હતો કે નેહા તારા હાથ માજ છે, પછી આમ કેમ થયું..?’જશવંતે પૂછ્યું.
“તમારી નેહા તમારા થી એટલી ભયાભીત થયેલી છે કે તે તમારા હાથમાં ન પડવા માટે મારા કબ્જા માંથી નાસી ગ ઈ છે,અને હયાત્ખાને તેનું અપહરણ કરાવ્યું છે, હું હયાતખાન ને મળવા પણ ગયો હતો, પણ નેહા ખુદ જ તમારી પાસે આવવા કરતા હયાતખાન ના ઘર ને વધુસલામત માને છે, હવે તમેજ હયાતખાન પાસે થી તેને છોડાવો.હું હવે આ કેસ છોડું છું. “
“એમ કેમ છોડું તને…?મને હયાતખાન પાસે લઇ જા, “જશવંતે કહ્યું.
‘ એમ તેને ન મળાય , તેનો ટાઈમ લેવો જોઇશે. “
;જે કરવું પડે તે કર, પણ મને હયાત ખાન પાસે લઇ જા.તેનો ટાઈમ લઇ લે, અને મને ખબર કર, હું સુરત આવું છું.”કહી જશવંતે ફોન કટ કર્યો.
સમીરે વિચાર કરતા ફોન્ખીસ્સામાં મુક્યો.
એજ વખતે તેનો ફોન ફરી થી રણક્યો
“સમીર ભાઈ…!હું અશરફ બોલું છું.”
સમીર ફોન સામે આશ્ચર્ય થી જોઈ રહ્યો.
હયાતખાન ના માણ સ અશરફ ને તેનું શું કામ પડ્યું હશે..?

Advertisements

Posted ડિસેમ્બર 13, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૭   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૭
સમીર ની હતાશા

સમીર બે પળ નેહા ની સામે જોઈ રહ્યો.નેહા તેના નિર્ણય માં મક્કમ લાગતી હતી.
“નેહા, અત્યારે અંધાધુંધી માં નાસવા ની તક છે, ચાલ આપણે નીકળી જઈએ.”સમીરે કહ્યું
“સમીરભાઈ, હું તમારી લાગણી સમજુ છું. પણ હું તમારી સાથે નહિ આવું.’નેહા એ શાંતિ થી કહ્યું.
“પણ કેમ..?”
“તમે મને મારા પપ્પા પાસે મોકલી આપશો.એજ તમારું વ્યવસાયિક કમીટ મેન્ટ છે, અને હું કોઈ રીતે મારા પપ્પા પાસે જવા માગતી નથી.”
“પણ એ તારી નાદાની છે, આ હયાતખાન મોટો ડોન છે, એ તારી સાથે કાઈ વધુ સારું વર્તન નહિ કરે,અત્યારે તક છે તો ચાલ આપણે નીકળી જઈએ. ગમે તેમ તોયે જશવંત ભાઈ તારાપીતા છે, આ ડોન કરતા વધુ સારા છે.”
હું એવું નથી માનતી, મેં હયાતખાન ને નજીક થી જોયા છે,એ ભલે ડોન છે, પણ એના હૃદય માં માનવતા છે, તે મેં જોયું છે, અને મારે પિતા થી દૂર રહેવું હોય તો આ સૌથી સલામત જગ્યા છે,”
“આ તારી નાદાની છે,નેહા, એ તને વધુ કીમત માટે વેચી દેશે તારે તું પશ્તાઈશ.?’
“હું નહી પસ્તાઉ, સમીર ભાઈ, મને અહી સંપૂર્ણ સલામતી લાગે છે,”
“નેહા તું સમજ, ગમે તેમ તોયે આ એક અપરાધી માણસ છે, તારા પિતા કરતા તો તેને તારી તરફ વધુ એટેચમેન્ટ નહિજ હોય ને…!”સમીરે તેને સમજાવવા ની કોશિશ કરી.
“મારા પપ્પા અપમાન ભૂલતા નથી, મેં જે પગલું ભર્યું છે એ પછી તેમનો સામનો કરવા ની મારી હિંમત નથી,હું તમારી સાથે નહિ આવું, “નેહા એ મક્કમતા થી કહ્યું.
સમીર પાસે વધુ વખત ન હતો, તેને પેલી બંને બાઈઓ ના જાગવા ની બીક હતી,તે હતાશ થઇ ને પાછો વળ્યો બંને બાઈઓ જરા સળવળતી હતી,સમીરે બુરખો ફગાવી દીધો અને પાછો હયાત ખાન ના રૂમ માં આવી ને બેસી ગયો.બહાર હજી ધમાલ ચાલતી જ હતી ,હોકારા પડકારા સંભાળતા હતા, ચીમન નો પક્ષ જોર માં લાગતો હતો.
એકાએક હયાતખાન રૂમ માં દોડી આવ્યો ,ત્રણ માણસો એ તેને ટેકો આપી ને પકડ્યો હતો,તેના કપાળ માં ઘા પડ્યો હતો તેમાં થી લોહી દદડતું હતું,
“એ ચીમન ના બચ્ચા ની ખો ભુલાવી દો , એની નાની યાદ કરાવી દો “હયાતાખાને તેની બેઠક ઉપર લંબાવતા કહ્યું.તેની પતિ ઇનાયત્બેગ્મ તેની સારવાર માં પડી ,દાસીઓ દોડાદોડ કરવા લાગીહયાત ખાન ને વાગેલા ઘાવ ઉપર પાટો બાંધવા માં આવ્યો.
“બેગમ, આ ચીમનિયો ખતરનાક છે, સમીર ભાઈ….તને એક જવાબદારી સોપું તો તું તે સ્વીકારીશ..?’હયાતાખાને સમીર તરફ જોઈ ને કહ્યું.
“શું વાત છે ખાનસાહેબ..?’સમીરે કહ્યું.
“પેલી જશવંત ની છોકરી અહી સલામત નથી, આ ચીમન જેવા કેટલાયે બૂટલેગરો તેની પાછળ છે, .કદાચ ચીમન અહી સુધી ઘુસી શકે છે, માટે તું તેને બહાર લઇ જા, “
“શું..?તમને એટલી બધી શંકા છે કે ચીમન તમારા આ કિલ્લા મા આવી જશે..?’
“આજે તે બહુ જોર માં છે , નેહા ને અહી રાખવામાં જોખમ છે, ,તું તેને લઈજા.”
સમીર આશ્ચય પામ્યો.હયાતખાન જેવો ડોન ચીમન થી આટલો બધો ડરી જાય એ તેને ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ લાગતું હતું,પોતાનાજ અડ્ડા મા હયાતખાન આમ નાહિંમત થઇ જાય એ દર્શાવતું હતું કે ચીમન તેને કેવો ભારે પડી રહ્યો હતો,
“નેહા ને બોલાવો,જલ્દી કરો..”હયાતે કહ્યું.
તુરતજ નેહા ને લાવવા માં આવી.હયાતખાન ને ઘાયલ થઇ ને પડેલો જોતાજ નેહા ચકિત થઇ ગઈ.
“શું થયું ખાનસાહેબ..?”તે ખાન ની પાસે બેસી જતા બોલી ઉઠી.
“વાતો નો વખત નથી નેહા, મારો કટ્ટર હરીફ ચીમન કદાચ ફાવી શકે છે, તેની નજર પણ તારા ઉપર છે, મારા મહત્વ ના માણસો બહારગામ છે, એટલે કદાચ હું ચીમન ના હુમલા ને ખાળી ન શકું,તો તારી સલા મતી નથી.’
નેહા ભયભીત નજરે હયાતખાન સામે જોઈ રહી.
‘આ સમીર ને તું ઓળખે છે, તે તને બહાર લઇ જશે.તું ,,,તેની સાથે ચાલીજા…!”
“શું bolo છો ખાનસાહેબ…!તમે મારા માટે લડાઈ વહોરી લીધી અને હું તમને આ હાલત માં મૂકી ને ચાલી જાઉં..?કદી નહિ. હું તમને છોડી ને ક્યાય નહિ જાઉં”નેહા એ કહ્યું.
“નાદાન ન બન નેહા…!આ ચીમન ના હાથ માં પડવા જેવું નથી,તું સમીર સાથે ચાલી જા, તો હું નિશ્ચિંત રીતે ચીમન સાથે લડી શકીશ .
“હું કોઈરીતે નહિ જાઉં, તમે મને આશ્રય આપ્યો અને હું તમને આવી હાલત માં છોડી જાઉં તે કદી ન બને …!’
“પણ તારે એવું કરવાની શી જરૂર છે..?અત્યારે તક છે તો મારી સાથે ચાલી આવ…!”સમીરે પણ કહ્યું.
“એ કોઈ કાળે નહિ બને,હું અહીંજ રહીશ, અને ખાનસાહેબ ની સેવા સુસૃષા કરીશ,એમણે ઘાયલ અવસ્થા માં છોડી ને નહિ જાઉં…”નેહા એ દ્રઢતા થી કહ્યું.
આ સાંભળતાજ ઇનાયત બેગમ નેહા ને વળગી પડી,
“શાબાશ છે તને છોકરી, આ તારી ખાનદાની છે, હું ફિદા છું તારી વાત ઉપર, હવે તને હું ક્યાય નહિ જવા દઉ .મારા જીવ ના ભોગે પણ હું તને કોઈ ના હાથ નહિ લાગવા દઉ.”
હયાતખાન પણ હવે ચુપ થઇ ગયો. નેહા એ તેને બાંધેલો પાટો જરા કસી ને બાંધ્યો, અને સમીર તરફ ફરી:
“સમીર ભાઈ, તમે મને ઘણી મદદ કરી છે, પણ તમે એક વ્યવસાયી છો, તમારે મને મારા પપ્પા ને સોમ્પવીજ પડશે, એ હું જાણું છું, બીજું મારા માટે આ તકરાર વહોરી લેનાર આ ખાનસાહેબ ને હું છોડી ને નહિ જાઉં.એટલે તમે મને લઇ જઈ નહિ શકો.”
“પણ તું અહી રહી ને શું કરીશ..?ખાનસાહેબ તેમના પોતાના ઘર માં પોતાના માણસો વચ્ચે છે, તેમને તું શું મદદ કરી શકવા ની છે…?એના કરતા મારી સાથે ચલ, આપણે તારા પપ્પા ને સમજાવીશું, તેઓ તને બહુ ઠપકો નહિ આપે એનું હું વચન આપું છું.”સમીરે એક વધુ પ્રયત્ન જારી રાખતા કહ્યું.
આ વાત ઉપર ઈનાયત બેગમ ઉભી થઇ ગઈ,
“ખબરદાર, નેહા ને તેની મરજી વિના કોઈ નહિ લઇ જઈ શકે, એ હવે મારી દીકરી છે, તમે બધા ફીફા ખાંડ્યા વગર તમારા કામે લાગો,નેહા ક્યાય નહિ જાય.”
હવે કોઈ એ બોલવાનું ન રહ્યું
હયાત ખાન ને સારું એવું વાગ્યું હતું, તેને કપાળ માં બાંધેલો પાટો પણ લાલ થઇ ગયો હતો,ડોક્ટર ને બોલાવવા ની જરૂર હતી પણ બહાર ચાલી રહેલા ઘમસાણ નાં કારણે ડોક્ટર પણ હમણા આવી શકે તેમ ન હતો.નેહા એ કાળજી પૂર્વક ફરી થી પાટો બાંધ્યો, અને હયાતખાનએ પોતાનું ભાન ગુમાવ્યું.
થોડીજ વાર માં ખાન ના માણસો આવી લાગ્યા.
‘ચીમન ને અમે ભગાડ્યો છે, ખાનસાહેબ…હવે ચિંતા નથી…?’અસરફે આવી ને વધામણી ખાધી , પણ હયાતાખાન એ સાંભળવા જાગૃત ન હતો. ખાન ના માણસો હયાતખાન ની આ દશા જોઈ ને ચિંતિત થઇ ગયા,જુસબ તુરતજ ડોક્ટરને લેવા ભાગ્યો. અસરફ અને બીજા સાગરીતો દિગ્મૂઢ થઇ ને બેભાન ખાન ને જોઈ રહ્યા, ખાન ના માથા પાસે એક તરફ ઇનાયત બેગમ અને બીજી તરફ નેહા ને સારવાર માં લાગેલી જોતા તેઓ બધા આશ્ચર્ય પામી રહ્યા હતા.
“ આ છોકરીજ બધા બખેડા ના મૂળ માં છે.. તેને દૂર કરો “અસરફ બોલી ઉઠ્યો .
“ખબરદાર અસરફ…!એ છોકરી હવે મારી છે, એને કશું કોઈએ કહેવાનું નથી,તેને ભાગવા ની તક હતી છતાયે તે ખાનસાહેબ ની દશા જોતા ભાગી નથી,તેને આ ખાનદાની સલામ કરવા લાયક છે. “ઇનાયત બેગમે તેને પાસે ખેંચતા કહ્યું.
અસરફ દંગ થઇ ગયો,આવી અજાણી અને નાજુક છોકરી ને આટલું મહત્વ મળે એ તેને ગમ્યું નહિ, પણ અત્યારે તો ચુપજ રહેવું પડે એમ હતું.
“અસરફ…!તું આ સમીર ભાઈ ને બહાર મૂકી આવ,અને તેમને કોઈ રોકે નહિ તે ધ્યાન રાખજે…!”ઇનાયત્બેગામે કહ્યું.
અસરફે સમીર ને ઈશારો કર્યો.બંને બહાર જવા લાગ્યા.
“સમીર ભાઈ…!તમારી મુલાકાત પતિ ગઈ..?’અસરફે બહાર નીકળતા પૂછ્યું.
‘હા, હું આ નેહા ને લેવા આવ્યો હતો પણ નેહા જ માની નહિ.અને ખાનસાહેબ ના બેગમે પણ તેને અહી રહેવા નો આગ્રહ કર્યો એટલે મારી મહેનત નિષ્ફળ ગઈ.”સમીરે કહ્યું.
‘મને આવી છોકરી ઓ પસંદ નથી તમે કહેતા હોતો હું તેને તમારા હાથ માં મૂકી દઉં ,’અસરફે કહ્યું.
“એવું જો કરી શકો તો એના થી રૂડું શું…!પણ તેના માટે નું ઇનામ જતું કરશો..?રૂપિયા દશલાખ જવા દેશો..?’સમરે કહ્યું.તે અસરફ ને ચકાસી રહ્યો હતો.
“મને આવા લાગણીવેડા ગમતા નથી આ છોકરી ખાનસાહેબ ને ઢીલા પાડી દેશે એવું મને લાગે છેએ છોકરી અહી થી જવી જોઈએ. “અસરફ બોલ્યો,
“હા તે ખરું પણ દશ લાખ ના ઇનામ નું શું..?’
“હા તે વિચારવા જેવું છે, પણ કાઈક્ર રસ્તો શોધી ને હું તમને કહીશ, તમે તૈયાર રહેજો,એ છોકરી હું તમને સોંપી દઈશ.
બહાર ગલી માં ઠેર ઠેર સોડા વોટરની બાટલી ઓ ના કાચ, તૂટેલી હોકીસ્ટીકો અને ઈંટ પથ્થર ના વેરાયેલ ટુકડા હમણાજ મચેલા સંગ્રામ ની ચાડી ખાતા પડી રહ્યા હતા.
સમીરે પોતાનું બાઈક લઇ ને અસરફ ની રજા લીધી.
સમીર હતાશ હતો, હયાતખાન જાતે નેહા ને મોકલવા માંગતો હતો તે છતાં નેહા આવવા તૈયાર ન થઇ એ નું તેને બહુજ આશ્ચર્ય લાગતું હતું,હવે આ અસરફ શું કરે છે તે જોવા નું હતું,
પણ ત્યાં સુધી જશવંત પટેલ ને શું જવાબ આપવો…!સમીર ની હતાશા અને ચિંતા વધતા જતા હતા.

Posted ડિસેમ્બર 10, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૭   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૭
સમીર ની હતાશા

સમીર બે પળ નેહા ની સામે જોઈ રહ્યો.નેહા તેના નિર્ણય માં મક્કમ લાગતી હતી.
“નેહા, અત્યારે અંધાધુંધી માં નાસવા ની તક છે, ચાલ આપણે નીકળી જઈએ.”સમીરે કહ્યું
“સમીરભાઈ, હું તમારી લાગણી સમજુ છું. પણ હું તમારી સાથે નહિ આવું.’નેહા એ શાંતિ થી કહ્યું.
“પણ કેમ..?”
“તમે મને મારા પપ્પા પાસે મોકલી આપશો.એજ તમારું વ્યવસાયિક કમીટ મેન્ટ છે, અને હું કોઈ રીતે મારા પપ્પા પાસે જવા માગતી નથી.”
“પણ એ તારી નાદાની છે, આ હયાતખાન મોટો ડોન છે, એ તારી સાથે કાઈ વધુ સારું વર્તન નહિ કરે,અત્યારે તક છે તો ચાલ આપણે નીકળી જઈએ. ગમે તેમ તોયે જશવંત ભાઈ તારાપીતા છે, આ ડોન કરતા વધુ સારા છે.”
હું એવું નથી માનતી, મેં હયાતખાન ને નજીક થી જોયા છે,એ ભલે ડોન છે, પણ એના હૃદય માં માનવતા છે, તે મેં જોયું છે, અને મારે પિતા થી દૂર રહેવું હોય તો આ સૌથી સલામત જગ્યા છે,”
“આ તારી નાદાની છે,નેહા, એ તને વધુ કીમત માટે વેચી દેશે તારે તું પશ્તાઈશ.?’
“હું નહી પસ્તાઉ, સમીર ભાઈ, મને અહી સંપૂર્ણ સલામતી લાગે છે,”
“નેહા તું સમજ, ગમે તેમ તોયે આ એક અપરાધી માણસ છે, તારા પિતા કરતા તો તેને તારી તરફ વધુ એટેચમેન્ટ નહિજ હોય ને…!”સમીરે તેને સમજાવવા ની કોશિશ કરી.
“મારા પપ્પા અપમાન ભૂલતા નથી, મેં જે પગલું ભર્યું છે એ પછી તેમનો સામનો કરવા ની મારી હિંમત નથી,હું તમારી સાથે નહિ આવું, “નેહા એ મક્કમતા થી કહ્યું.
સમીર પાસે વધુ વખત ન હતો, તેને પેલી બંને બાઈઓ ના જાગવા ની બીક હતી,તે હતાશ થઇ ને પાછો વળ્યો બંને બાઈઓ જરા સળવળતી હતી,સમીરે બુરખો ફગાવી દીધો અને પાછો હયાત ખાન ના રૂમ માં આવી ને બેસી ગયો.બહાર હજી ધમાલ ચાલતી જ હતી ,હોકારા પડકારા સંભાળતા હતા, ચીમન નો પક્ષ જોર માં લાગતો હતો.
એકાએક હયાતખાન રૂમ માં દોડી આવ્યો ,ત્રણ માણસો એ તેને ટેકો આપી ને પકડ્યો હતો,તેના કપાળ માં ઘા પડ્યો હતો તેમાં થી લોહી દદડતું હતું,
“એ ચીમન ના બચ્ચા ની ખો ભુલાવી દો , એની નાની યાદ કરાવી દો “હયાતાખાને તેની બેઠક ઉપર લંબાવતા કહ્યું.તેની પતિ ઇનાયત્બેગ્મ તેની સારવાર માં પડી ,દાસીઓ દોડાદોડ કરવા લાગીહયાત ખાન ને વાગેલા ઘાવ ઉપર પાટો બાંધવા માં આવ્યો.
“બેગમ, આ ચીમનિયો ખતરનાક છે, સમીર ભાઈ….તને એક જવાબદારી સોપું તો તું તે સ્વીકારીશ..?’હયાતાખાને સમીર તરફ જોઈ ને કહ્યું.
“શું વાત છે ખાનસાહેબ..?’સમીરે કહ્યું.
“પેલી જશવંત ની છોકરી અહી સલામત નથી, આ ચીમન જેવા કેટલાયે બૂટલેગરો તેની પાછળ છે, .કદાચ ચીમન અહી સુધી ઘુસી શકે છે, માટે તું તેને બહાર લઇ જા, “
“શું..?તમને એટલી બધી શંકા છે કે ચીમન તમારા આ કિલ્લા મા આવી જશે..?’
“આજે તે બહુ જોર માં છે , નેહા ને અહી રાખવામાં જોખમ છે, ,તું તેને લઈજા.”
સમીર આશ્ચય પામ્યો.હયાતખાન જેવો ડોન ચીમન થી આટલો બધો ડરી જાય એ તેને ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ લાગતું હતું,પોતાનાજ અડ્ડા મા હયાતખાન આમ નાહિંમત થઇ જાય એ દર્શાવતું હતું કે ચીમન તેને કેવો ભારે પડી રહ્યો હતો,
“નેહા ને બોલાવો,જલ્દી કરો..”હયાતે કહ્યું.
તુરતજ નેહા ને લાવવા માં આવી.હયાતખાન ને ઘાયલ થઇ ને પડેલો જોતાજ નેહા ચકિત થઇ ગઈ.
“શું થયું ખાનસાહેબ..?”તે ખાન ની પાસે બેસી જતા બોલી ઉઠી.
“વાતો નો વખત નથી નેહા, મારો કટ્ટર હરીફ ચીમન કદાચ ફાવી શકે છે, તેની નજર પણ તારા ઉપર છે, મારા મહત્વ ના માણસો બહારગામ છે, એટલે કદાચ હું ચીમન ના હુમલા ને ખાળી ન શકું,તો તારી સલા મતી નથી.’
નેહા ભયભીત નજરે હયાતખાન સામે જોઈ રહી.
‘આ સમીર ને તું ઓળખે છે, તે તને બહાર લઇ જશે.તું ,,,તેની સાથે ચાલીજા…!”
“શું bolo છો ખાનસાહેબ…!તમે મારા માટે લડાઈ વહોરી લીધી અને હું તમને આ હાલત માં મૂકી ને ચાલી જાઉં..?કદી નહિ. હું તમને છોડી ને ક્યાય નહિ જાઉં”નેહા એ કહ્યું.
“નાદાન ન બન નેહા…!આ ચીમન ના હાથ માં પડવા જેવું નથી,તું સમીર સાથે ચાલી જા, તો હું નિશ્ચિંત રીતે ચીમન સાથે લડી શકીશ .
“હું કોઈરીતે નહિ જાઉં, તમે મને આશ્રય આપ્યો અને હું તમને આવી હાલત માં છોડી જાઉં તે કદી ન બને …!’
“પણ તારે એવું કરવાની શી જરૂર છે..?અત્યારે તક છે તો મારી સાથે ચાલી આવ…!”સમીરે પણ કહ્યું.
“એ કોઈ કાળે નહિ બને,હું અહીંજ રહીશ, અને ખાનસાહેબ ની સેવા સુસૃષા કરીશ,એમણે ઘાયલ અવસ્થા માં છોડી ને નહિ જાઉં…”નેહા એ દ્રઢતા થી કહ્યું.
આ સાંભળતાજ ઇનાયત બેગમ નેહા ને વળગી પડી,
“શાબાશ છે તને છોકરી, આ તારી ખાનદાની છે, હું ફિદા છું તારી વાત ઉપર, હવે તને હું ક્યાય નહિ જવા દઉ .મારા જીવ ના ભોગે પણ હું તને કોઈ ના હાથ નહિ લાગવા દઉ.”
હયાતખાન પણ હવે ચુપ થઇ ગયો. નેહા એ તેને બાંધેલો પાટો જરા કસી ને બાંધ્યો, અને સમીર તરફ ફરી:
“સમીર ભાઈ, તમે મને ઘણી મદદ કરી છે, પણ તમે એક વ્યવસાયી છો, તમારે મને મારા પપ્પા ને સોમ્પવીજ પડશે, એ હું જાણું છું, બીજું મારા માટે આ તકરાર વહોરી લેનાર આ ખાનસાહેબ ને હું છોડી ને નહિ જાઉં.એટલે તમે મને લઇ જઈ નહિ શકો.”
“પણ તું અહી રહી ને શું કરીશ..?ખાનસાહેબ તેમના પોતાના ઘર માં પોતાના માણસો વચ્ચે છે, તેમને તું શું મદદ કરી શકવા ની છે…?એના કરતા મારી સાથે ચલ, આપણે તારા પપ્પા ને સમજાવીશું, તેઓ તને બહુ ઠપકો નહિ આપે એનું હું વચન આપું છું.”સમીરે એક વધુ પ્રયત્ન જારી રાખતા કહ્યું.
આ વાત ઉપર ઈનાયત બેગમ ઉભી થઇ ગઈ,
“ખબરદાર, નેહા ને તેની મરજી વિના કોઈ નહિ લઇ જઈ શકે, એ હવે મારી દીકરી છે, તમે બધા ફીફા ખાંડ્યા વગર તમારા કામે લાગો,નેહા ક્યાય નહિ જાય.”
હવે કોઈ એ બોલવાનું ન રહ્યું
હયાત ખાન ને સારું એવું વાગ્યું હતું, તેને કપાળ માં બાંધેલો પાટો પણ લાલ થઇ ગયો હતો,ડોક્ટર ને બોલાવવા ની જરૂર હતી પણ બહાર ચાલી રહેલા ઘમસાણ નાં કારણે ડોક્ટર પણ હમણા આવી શકે તેમ ન હતો.નેહા એ કાળજી પૂર્વક ફરી થી પાટો બાંધ્યો, અને હયાતખાનએ પોતાનું ભાન ગુમાવ્યું.
થોડીજ વાર માં ખાન ના માણસો આવી લાગ્યા.
‘ચીમન ને અમે ભગાડ્યો છે, ખાનસાહેબ…હવે ચિંતા નથી…?’અસરફે આવી ને વધામણી ખાધી , પણ હયાતાખાન એ સાંભળવા જાગૃત ન હતો. ખાન ના માણસો હયાતખાન ની આ દશા જોઈ ને ચિંતિત થઇ ગયા,જુસબ તુરતજ ડોક્ટરને લેવા ભાગ્યો. અસરફ અને બીજા સાગરીતો દિગ્મૂઢ થઇ ને બેભાન ખાન ને જોઈ રહ્યા, ખાન ના માથા પાસે એક તરફ ઇનાયત બેગમ અને બીજી તરફ નેહા ને સારવાર માં લાગેલી જોતા તેઓ બધા આશ્ચર્ય પામી રહ્યા હતા.
“ આ છોકરીજ બધા બખેડા ના મૂળ માં છે.. તેને દૂર કરો “અસરફ બોલી ઉઠ્યો .
“ખબરદાર અસરફ…!એ છોકરી હવે મારી છે, એને કશું કોઈએ કહેવાનું નથી,તેને ભાગવા ની તક હતી છતાયે તે ખાનસાહેબ ની દશા જોતા ભાગી નથી,તેને આ ખાનદાની સલામ કરવા લાયક છે. “ઇનાયત બેગમે તેને પાસે ખેંચતા કહ્યું.
અસરફ દંગ થઇ ગયો,આવી અજાણી અને નાજુક છોકરી ને આટલું મહત્વ મળે એ તેને ગમ્યું નહિ, પણ અત્યારે તો ચુપજ રહેવું પડે એમ હતું.
“અસરફ…!તું આ સમીર ભાઈ ને બહાર મૂકી આવ,અને તેમને કોઈ રોકે નહિ તે ધ્યાન રાખજે…!”ઇનાયત્બેગામે કહ્યું.
અસરફે સમીર ને ઈશારો કર્યો.બંને બહાર જવા લાગ્યા.
“સમીર ભાઈ…!તમારી મુલાકાત પતિ ગઈ..?’અસરફે બહાર નીકળતા પૂછ્યું.
‘હા, હું આ નેહા ને લેવા આવ્યો હતો પણ નેહા જ માની નહિ.અને ખાનસાહેબ ના બેગમે પણ તેને અહી રહેવા નો આગ્રહ કર્યો એટલે મારી મહેનત નિષ્ફળ ગઈ.”સમીરે કહ્યું.
‘મને આવી છોકરી ઓ પસંદ નથી તમે કહેતા હોતો હું તેને તમારા હાથ માં મૂકી દઉં ,’અસરફે કહ્યું.
“એવું જો કરી શકો તો એના થી રૂડું શું…!પણ તેના માટે નું ઇનામ જતું કરશો..?રૂપિયા દશલાખ જવા દેશો..?’સમરે કહ્યું.તે અસરફ ને ચકાસી રહ્યો હતો.
“મને આવા લાગણીવેડા ગમતા નથી આ છોકરી ખાનસાહેબ ને ઢીલા પાડી દેશે એવું મને લાગે છેએ છોકરી અહી થી જવી જોઈએ. “અસરફ બોલ્યો,
“હા તે ખરું પણ દશ લાખ ના ઇનામ નું શું..?’
“હા તે વિચારવા જેવું છે, પણ કાઈક્ર રસ્તો શોધી ને હું તમને કહીશ, તમે તૈયાર રહેજો,એ છોકરી હું તમને સોંપી દઈશ.
બહાર ગલી માં ઠેર ઠેર સોડા વોટરની બાટલી ઓ ના કાચ, તૂટેલી હોકીસ્ટીકો અને ઈંટ પથ્થર ના વેરાયેલ ટુકડા હમણાજ મચેલા સંગ્રામ ની ચાડી ખાતા પડી રહ્યા હતા.
સમીરે પોતાનું બાઈક લઇ ને અસરફ ની રજા લીધી.
સમીર હતાશ હતો, હયાતખાન જાતે નેહા ને મોકલવા માંગતો હતો તે છતાં નેહા આવવા તૈયાર ન થઇ એ નું તેને બહુજ આશ્ચર્ય લાગતું હતું,હવે આ અસરફ શું કરે છે તે જોવા નું હતું,
પણ ત્યાં સુધી જશવંત પટેલ ને શું જવાબ આપવો…!સમીર ની હતાશા અને ચિંતા વધતા જતા હતા.

Posted ડિસેમ્બર 10, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૬   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૬ .

નેહા નો ઇન્કાર

બીજા દિવસે સવારે સમીરે હયાત્ખાનની મુલાકાતે જવા ની તૈયારી કરી,તેને કોઈ ને સાથે લેવાના ન હતા, તેમ છતાં તેને જુલીઅને વિનય ને છુપા વેશે મૈયાની ગલી ની આસપાસ ફરતા રહેવા માટે મોકલ્યા ,તેને પોતે કોઈ હથિયાર સાથે રાખવાના ન હતા, છતાં તેને કાર ણી ચાવી લાગે તેવી એક નાનકડી છુરી કિચેન માં ભરાવી ને સાથે રાખી.આપેલા સમયે તે મિયાની ગલી માં પહોંચી ગયો.
હયાતખાન ના ફોલ્ડરો સખત નાકાબંધી કરી ને બેઠા હતા,
“સમીરભાઈ…!તમે..?’મુખ્ય નાકા ઉપર તત્પરતા થી બેઠેલા અસરફે પૂછ્યું.
“હા, કેમ છો અસરફ..?મારી આજે ખાનસાહેબ સાથે એપોઇન્ટમેન્ટ છે.અંદર કહેવારાવો કે હું આવી ગયો છું.”સમીરે સલુકાઈથી કહ્યું, અસરફે મોબાઈલ ફોન ઉપર વાત કરી,અને પછી સમીર ને અંદર જવા ઈશારો કર્યો.
આવી બે ત્રણ ચોકીઓ વટાવ્યા પછી તેને હ્સ્યસ્તખ્સ્ન નાં રોમ માં લઇ જવા માં આવ્યો.
“સલામ અલેકુમ , ખાનસાહેબ ,!”સમીરે સલામ કરતા કહ્યું.
“આવો સમીર ભાઈ, તમારે કેમ આવવું થયું..?’હયાત ખાને તેના ભારે અવાજે તેને આવકારતા પૂછ્યું.
એક ખાસ બાબત છે, ખાનસાહેબ, જો તમે મદદ કરો તો મહેરબાની.”સમીરે કહ્યું.
“મહેરબાની ની વાત છોડો, શું વાત છે એ જલ્દી કહો.”
‘”તમે જાણો છો કે અમદાવાદ ના પ્રસિદ્ધ જવેલર જશવંત પટેલ મારા ક્લાયન્ટ છે, તેમની દીકરી ઘરે થી નાસી છૂટી છે, તેને શોધ કરવા નું તેમણે મને સોંપ્યું છે, “
“તો શોધી કાઢો,ખોવાયેલા ને શોધવો એ તો તમારું કામ છે.”હયાતાખાને ઠંડા પેટે કહ્યું.
“મેં તેને શોધી કાઢી છે, તે હાલ તમારી પાસે છે.મારી વિનંતી છે કે તમે તેની સોંપણી મને કરો
“પણ તેને તેના પીતાના ઘરે નથી જવું,તે અહી સુખમાં છે, તમારે હવે એની ચિંતા કરવા ની જરૂર નથી.’”હયાત ખાને કહ્યું.
“કેમ જરૂર નથી ખાનસાહેબ,એ મારો કેસ છે, જશવંત પટેલ જેવો ક્લાયન્ટ ગુમાવવો મને ન પોષાય.”
“તો તમે શું કરીલેશો..?જશવંત પટેલ ની એ દીકરી દશ્લાખ ની કીમત ધરાવે છે, અને જયારે એ મારા હાથ માં છે તો દશ કરોડ ની પણ બની શકે છે, એને હું શામાટે તમને સોપુ ?”
“અલ્લાહ ની કૃપા થી તમારી પાસે બધુજ છે, એક નાદાન છોકરી ને તમારા સોદા ની વસ્તુ ન બનાવો,તેને તેને પિતા પાસે જવા દો “
“એ શક્ય નથી, તેના બાપેજ તેને સોદા ની વસ્તુ બનાવી છે, તેણે તેને શોધી આપનાર ને દશ લખ ના ઇનામ ની જાહેરાત આપી છે એ તેની બેહયાયી છે, સગી દીકરી માટે આવી જાહેરાત,,?હું કદાપી તેના જેવા બાપ ને છોકરી ન સોપું,.”હયાત્ખાને કહ્યું,
“એ વાત એ બંને બાપ દીકરી વચ્ચે ની છે,આપ સમજો તો હું મારા ક્લાયન્ટ ને સંતોષ આપી શકું.”
“મેં એ દીકરી સાથે વાત કરી છે, તે તેના બાપ પાસે જવા નથી માગતી, એટલે મેં તેને આશ્રય્ય આપ્યો છે, તેને મરજી વિના હું તેની સોંપણી ન કરી શકું.હયાત ખાને મક્કમ તા થી કહ્યું.
સમીર કાઈ દલીલ કરે તે પહેલા બહારથી જુસબ દોડી આવ્યો.
“હયાત ખાને તેની સામે જોયું,
“કેમ જુસબ ..!કાઈ નવાજુની..?’
“ખાનસાહેબ,ચીમન ના માણસો આવી લાગ્યા છે, આપના મેઈન નાકા ઉપર સોડા વોટર ની બોટલો ફેંકવાની શરૂઆત થઇ ગઈ છે,”
“તો અપને શું ચૂડી પહેરી છે..?તુરત સામનો કરો ,તેમની પાસે હથિયારો માં શું છે.?’’
“હોકી,લાકડી,અને છુરી જેવા હથિયારો દેખાય છે,ગણ લગતી નથી.”
“આપણે પણ સોડા વોટર ની બાટલીઓ ફેંકવા માંડો, તેમને મારી હટાવો.હયાત ખાન ના અડ્ડા ઉપર હુમલો…!તેમની નાની યાદ કરાવી દો “હયાત ખાને કહ્યું.અને ઉભો થઇ ગયો.
“સમીર ભાઈ…!તમે શું કરશો…?હમણા બહાર તમે જઈ નહિ શકો.તમે અહીજ બેસી રહેજો હું એ ચીમનીયા ને ભગાડી ને આવું છું.”કહી મોટી ફલાંગ ભરતો તે જુસબ ની પાછળ જવા બહાર પડ્યો.
બહાર થી હોકારા પડકારા સંભળાઈ રહ્યા હતા, સોડા વોટર ની બાટલી ઓ ફૂટવા ના અવાજો આવી રહ્યા હતા,હયાતખાન ના બંને નાકા ઉપર એક સાથે હુમલો થઈરહ્યો હતો.હયાતખાન ના માણસો બે વિભાગ માં વહેંચાઇ ગયા હતા, ચીમન મોટી સંખ્યા માં માણસો લઇ ને આવ્યો હતો,બંને પક્ષે લાઠીઓ અને હોકીસ્ટીકો ઉછાળી રહ્યા હતા.
હયાત ખાન પોતાના મેઈન નાકા ઉપર આવ્યો .નાકા ઉપર ના માણસો તેને ઘેરી વળ્યા,
‘ક્યાં છે ચીમન..?’હયાત્ખાને ત્રાડ પાડી .
“આ રહ્યો ,હયાત…!હિંમત હોય તો મારો સામનો કર…!”સામે થી ચીમને હુકાર કર્યો,
“ચીમન, હું શાંતિ થી તને કામ કરવા દુ છું, એને મી નબળાઈ સમજી બેઠો..?તારે શું જોઈએ છે..?મારા અડ્ડા ઉપર હુમલો કરવાની મૂર્ખાઈ કેમ કરે છે..?’હયાત ખાને પૂછ્યું.
“વાતો માં વખત ન બગાડ હયાત…!હું જશવંત પટેલ ની છોકરી નો કબજો લેવા આવ્યો છું,મને તે સોંપી દે . નહીતર હું તારા ઘર માં આવી શકું છું.”
“ચીમન આજસુધી કોઈએ મારી સાથે આવી વાત કરવા ની હિંમત નથી કરી,તે હિમ્મત કરી છે તો તને પાઠ ભણાવવો જ પડશે.”હયાત ખાને કહ્યું અને પોતાના માણસો ને હુમલો કરવા આદેશ આપી દીધો.
ચીમન ના માણસો ગલી માં પ્રવેશવા ધસારો કરતા હતા, તો હયાત ના માણસો તેમને રોકવા અને પાછા હટાવવા ઝઝુમતા હતા.
બંને પક્ષે ઝનૂન વધતું હતું, નાકા ઉપર નું પોલીસ સ્ટેશન દૂમ દબાવી ને આંખ આડા કાન કરી રહ્યું હતું, અ ગેંગવોર માં પાડવા ણી પોલીસ અધિકારી ની પણ હિંમત ચાલતી ન હતી.
છુટા હાથ ની મારામારી થવા લાગી ચીમન અડ્ડા માં ઘુસવા કૃત નિશ્ચય હોય એમ જણાતું હતું,હયાત ખાન આવા હુમલા માટે તૈયાર ન હતો તેના અડ્ડા ઉપર આજ પહેલા કદી કોઈએ આવો સીધો હુમલો કર્યો ન હતો,આજ ની કટોકટી અભૂતપૂર્વ હતી.
સમીર આ બધું જોઈ રહ્યો હતો, તેણે ઘણી ગેંગવોર જોઈ હતી, પણ આજે કઈક જુદું નજર આવતું હતું. તેને આસપાસ જોયું. ઘરના બધાજ માણસો મોરચા ઉપર ગયેલા લગતા હતા, ઘર નો સ્ત્રીવર્ગ આમતેમ નાસા નાસ કરી રહ્યો હતો.સમીર રૂમ ની બહાર નીકળ્યો .હયાતખાન નો મહેલ ઘણો મોટો હતો, પણ અત્યારે અરક્ષિત જેવો હતો,સમીર ઝડપ થી બધે ફરી વળ્યો.એક સ્થળે તેણે એક બુરખો પડેલો જોયો,તેણે વધુ વિચાર્યા પહેલા તે બુરખો પહેરી લીધો.હવે હરવાફરવા નું સરળ થઇ ગયું.તે જાણતો હતો કે નેહા આ ઘરમાંજ હોવી જોઈએ, તે બુરાકાહા ના છુપાઈ ને બધાજ રૂમ માં ફરવા લાગ્યો. ઘરની બીજી સ્ત્રીઓ પણ ગભરાયેલી અને આમતેમ દોડતી નજર આવતી હતી, એટલે સમીર તરફ કોઈ નું ધ્યાન ન હતું.
એક બંધ રૂમ પાસે બે સ્ત્રીઓ પહેરો દેતી ઉભી હતી,સમીર સમજી ગયો કે આ રૂમ માજ નેહા ને રાખવા માં આવી હોવી જોઈએ.
તેણે આસપાસ જોઈ ને એ બંને સ્ત્રી પાસે જઈ તેમના માતાહા એકબીજા સાથે જોર થી અફળાવ્યા.બંને અચાનક હુમલા થી અને માથા ટકરાવા થી મૂર્છિત થઇ ગઈ,સમીરે રૂમ ખોલ્યો,
ખરેખર અંદર ગભરાયેલી હાલત મા નેહા જ હતી,બુરખા ધરી સ્ત્રી ને જી ને તે ઉભી થઇ ગઈ.
“નેહા…!તું ઠીક છેને..?’સમીરે પૂછ્યું, અને બુરખા નો મુખવટો ઉંચો કર્યો.
“ઓહ…સમીરભાઈ…!તમે …?’
“હા , હું તને લેવા આવ્યો છું, ચાલ મારી સાથે..”કહી સમીરે તેનો હથ્પકડી ને ખેંચવા માંડ્યો.નેહા એ આંચકો મારી ને હાથ છોડાવ્યો.”
“છોડી દો મને. હું તમારી સાથે આવવા નથી માગતી.”
સમીર જરા ડઘાયો .
નેહા આ ભયજનક સ્તઃન માં આથી પોતાની સાથે આવવા નો ઇનકાર કરે છે…?”આ તો ગજબ કહેવાય/

Posted ડિસેમ્બર 8, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૫   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૫ .
હયાતખાન સામે ઉભો થયેલ પડકાર /

સમીરે ઘણી વાર સુધી નેહા ના ફોન ની પ્રતિક્ષા કરી, પણ નેહા નો ફોન આવ્યો નહિ.નેહા એ કહ્યું હતું કે તે સલામત છે તો તેણે આગળ વાત કેમ ન કરી..!શુતે ખરેખર સલામત હશે…!કોઈ એ તેને બળજબરી થી આવો ફોન નહિ કરાવ્યો હોય…!જો એમ ન હોય તો નેહા એ ફરીવાર ફોન કરી ને પોતાની સ્થિતિ વીશે સ્પષ્ટતા કેમ ન કરી…
“સર ,નેહા નો ફોન ક્યા થી આવ્યો એનું લોકેશન ચેક કરીએ તો..?’જુલી એ એક સુચન કર્યું .
“મેં એ તપાસ કરી છે, તેનો ફોન એ વખતે રાંદેર રોડ પાસે ના લોકેશન ઉપર થી આવતો હતો,આપણે ત્યાંજ તપાસ કરવી જોઈએ,”સમીરે કહ્યું.
“તો શાની વાર છે સર..?આપણે પહેલા ત્યાંજ જઈએ.!”જુલી એ કહ્યું.
સમીરે સંમતિ આપતા કર નો દરવાજો ખોલ્યો , થોડીજ વાર માં તેની કાર રાંદેર રોડ તરફ જવા લાગી.રોડ ઉપર ના દુકાનદારો અને લારી વાળાઓ ને તેને પૂછપરછ કરવા માંડી , કોઈ યુવાન કપલ આ રસ્તે થી પસાર થયું હોય તો તેની માહિતી તે મેળવવા માંગતો હતો.પણ કોઈએ કાઈ ઉપયોગી માહિતી ન આપી.
“એ કપલ મોટરબાઈક ઉપર હતું..?’છેવટે એક માણસે તેને સામો પ્રશ્ન કર્યો.
“એ મને ખબર નથી કે તેની પાસે કયું વાહન હતું, પણ બંને માંથી એક નવયુવાન યુવતી હતી.”સમીરે કહ્યું,
“ મેં એક કપલ ને જોયું છે, બાજુ ની ગલી માં ગણેશ વિજય રેસ્ટોરન્ટ છે, ત્યાં થોડી મારામારી થતી મેં જોઈ હતી, એક યુવાન કપલ પૈકી ની છોકરી ને ગુંડા ઓ ઉપાડી જતા હતા, “એ માણસે આંખે દેખ્યો અહેવાલ આપ્યો.
“પણ પછી શું થયુએ કહી શકશો..?’સમીરે આશાવાદી સવારે પૂછ્યું.
“પછી તો ગુંડાઓ એ ચાકુ કાઢ્યું એટલે હું ત્યાંથી ભાગ્યો, તમે વધુ માહિતી મેળવવા માંગતા હો તો ગણેશ રેસ્ટોરંટ ઉપરજ જાઓ, તેનો માલિક આખા બનાવ નો સાક્ષી હતો.”એ માણસે કહ્યું ,
સમીરે કાર બાજુ ની ગલી મા વાળી,ગલી ના નાકેજ ગણેશ રેસ્ટોરંટ મળી આવ્યું.
સમીર ની કાર રેસ્તોરંટ પાસે ઉભી રહી, ગલ્લા ઉપર બેઠેલો માલિક જરા શંકા થી ગાડી તરફ જોઈ રહ્યો,સમીર ગાડી માંથી બહાર આવ્યો, અને તે પગથીયા ચઢી ને ગલ્લા તરફ આવ્યો.
“હું રાંદેર પોલીસ સ્ટેશન થી આવું છું, “સમીરે પોતાના હાથમાં રાખેલી સોટી કાઉ નટર ઉપર પછાડતા કહ્યું.
ગલ્લા ઉપર બેઠેલો માણસ ઉભો થઇ ગયો.અને સલામ કરવા લાગ્યો.
“બોલો સાહેબ, મારો કાંઈ વાંક ગુનો..?”
“થોડી વાર પહેલા અહી કાઈ મારામારી જેવું થયું હતું..?”સમીરે પૂછ્યું.
“શું કહું સાહેબ, એક યુવાન જોડી ની પાછળચાર ગુંડાઓ પડયા હતા, અહી મારા રેસ્ટોરંટ માજ એ યુવાન જોડી બેઠી હતી, ગુંડાઓ એ તમના ઉપર હુમલો કરી ને પેલી છોકરી ને કાર મા ખેંચી ગયા,”
“હમ…!પેલો છોકરો કાંઈ કરી ન શક્યો..?’સમીરે પૂછ્યું.
“છોકરો આમ તો હિમ્મત વાળો હતો, પણ ચાર ચાર ગુંડાઓ સામે તેનું કાંઈ ઉપજ્યું નહિ. પેલા ગુંડાઓ છોકરી ને લઇ ને ભાગી ગયા, પછી એ યુવાને જાણ્યું કે એ ગુંડાઓ હયાત ખાન ના માણસો હતા, એટલે તે તેમની પાછળ ગયો. મેં આટલું જોયું સાહેબ, પછી નું હું કાંઈ જાણતો નથી.:”
સમીર વિચાર માં પડ્યો. જો હયાતખાન આમાં પડ્યો હોય તો નેહા ને મુક્ત કરાવવી ખુબ મુશ્કેલ છે એ તે જાણતો હતો.
સમીર જાણતો હતો કે હયાતખાન અહી નો ખૂંખાર ડોન હતો, તેના છેડા છેક દાઉદ ઈબ્રાહીમ સુધી અડતા હતા, સુરત માં તેનો અડ્ડો હતો, તે દારૂ વેચતો હતો,અને ખંડણી તેમજ બીજા ગેરકાયદે કામો મા વ્યસ્ત હતો.સમીર નિરાશ થયો.હવે નેહા ને મુક્ત કરાવવી એ તદ્દન સ્વપ્નવત હતું.
સમીર પાછો તેની કાર માં આવ્યો.
“કાંઈ પત્તો લાગ્યો સર..?’જુલી એ પૂછ્યું.
“હા, પત્તો તો લાગ્યો, પણ ત્યાં જવું મુશ્કેલ છે, નેહા ને હયાતખાન નાં માણસો ઉપાડી ગયા છે.”સમીરે વિચારમગ્ન પણે કહ્યું,
જુલી પણ ચોંકી ગઈ,
“શું..?હયાતખાન..?તો હવે શું કરીશું સર…?હયાતખાન તેની શી વલે કરશે…!”જુલી સચિંત બની.
“એક બે કેસ માં હું હયાતખાન ને મળ્યો છું,માણસ ખતરનાક છે, પણ અમૂક અસુલો પાળે છે, તેની મુલાકાત માગવી પડશે,”સમીરે કહ્યું.
પણ જશવંત પટેલ ને શું જવાબ આપીશું..?”જુલી એ કહ્યું.
“એ પછી વિચારીશું ,પહેલા હયાતખાન ની મુલાકાત માગવી પડશે, તું તેને ફોન લગાડ.”સમીરે કહ્યું.
સમીર ને તેના વ્યવસાય નાં કારણે બૂટલેગરો નો સંપર્ક રહે તો હતો, સુરત અને મુંબઈ ના ઘણા “ભાઈઓ”સાથે તેને અંગત ઓળખાણ હતી,તેમાં હયાતખાન નો પણ સમાવેશ હતો.
જુલી એ મોબાઈલ ઉપર હયાતખાન નો નંબર જોડ્યો .
હયાતખાન ના ખાસ માણસે ફોન ઉપાડ્યો.
“hello…કોનું કામ છે..?’તેને કરડા અવાજે પૂછ્યું.
“હું સમીર સિક્યુરીટી એજન્સી માંથી બોલું છું,તમે કોણ છો..?’જુલી એ પૂછ્યું.
“હું કોણ છું એ તારે જાણવા ની જરૂર નથી છોકરી, તારે શું કામ છે એ બતાવ,’
“મારા સાહેબ ને હયાતખાન સાહેબ ને મળવું છે,ખુબ અરજન્ટ કામ છે, “
“તો તારા સાહેબ નેજ આપ, હું છોકરીઓ સાથે મગજમારી કરતો નથી.!”
જુલી એ ફોન સમીર ને આપ્યો.
સમીર અગાઉ ના અનુભવ થી જાણતો હતો કે હયાતખાન નો ફોન પહેલા તેનો ખાસ માણસ જુસબ ઉપાડે છે,તેથી તેણે ફોન ઉપર મિત્રતા ભર્યા અવાજે વાત શરુ કરી,
“હેલ્લો કોણ જુસબ ભાઈ..?હું સમીર બોલું છું. “
જુસબ ધંધા ના કામ દ્વારા સમીર અને તેને એજન્સી ને ઓળખતો હતો.
“બોલો “જરાયે ઉમળકા વગર જુસબે કહ્યું.
“હયાતખાન સાહેબ મળી શકશે..?’
“શા માટે મળવું છે..?”
“એમની સાથે વાત કરવી છે, “
“મારી સાથે વાત કરો,જો જરૂર હશે તો ખાનસાહેબ વાત કરશે.”
“જુસબ ભાઈ, તમે જરા સમજો,મારે બહુ અગત્ય ની વાત કરવી છે,જરા પ્લીઝ તપાસ કરો કે ખાનસાહેબ ક્યારે મળી શકશે..? મારે તો તત્કાલ તેમને મળવું પડે તેમ છે. “સમીરે કહ્યું.
“ જરા થોભો, હું ખાનસાહેબ ની અનુકુળતા જોઈ લઉં. “જુસાબે કહ્યું. સમીર નું તેમને પણ કામ પડતું હતું એટલે જુસ્બે થોડું વિચારી ને કહ્યું.
થોડી વાર પછી તે પાછો ફોન ઉપર આવ્યો.
“ખાનસાહેબ તમને કાલે સવારે મળી શકશે, સાથે હથિયાર લાવશો નહિ ,એકલાજ આવશો.”
સમીર તો તત્કાલ મળવા માંગતો હતો, હયાતખાન નાં અડ્ડા મા નેહા ને એક આખી રાત ગળવી પડે એ તેને જરા ખલતું હતું, પણ કાલ સુધી રાહ જોયા વગર બીજો ઉપાય ન હતો,
સમીરે ગાડી વરાછારોડ તરફ લીધી,
આમ ક્યાં જાવ છો સર..?’”જુલી એ જરા આશ્ચર્ય થી પૂછ્યું.
“ દૂર થી તેમનો બંદોબસ્ત જોઈ લઈએ, “સમીરે કહ્યું.
તેઓ વરાછા રોડ પાસે આવી લાગ્યા,મિયા ની ગલી થી થોડે દૂર સમીરે ગાડી થોભાવી અને એક પાન ના ગલ્લે ગયો,એક સિગારેટ સળગાવી તેને ધુમાડા હવા માં ફેંક્યા. એજ વખતે એક માણસ બાઈક ઉપર નીકળ્યો.
“અરે સમીર ભાઈ…?આમ ક્યાં થી..//?”તેને બાઈક થીભાવી ને કહ્યું.
નાનામોટા બધાજ અસામાજિક તત્વો સમીર ને ઓળખતા હતા .
સમીરે હસી ને તેને એક સિગારેટ આપી,
“બહુ સખત બન્દોબસ્ત છે, કાઈ થયું છે કે શું..?’સમીરે સહજભાવે પૂછ્યું.
“અમારે આતો રોજ નું થયું પણ હમણાજ છોટે ચમન નો જાસો મળ્યો છે, એટલે અમે બધા સાવધાન થઇ ગયા છીએ,પણ તમે આ તરફ કેમ આવ્ય છો..?’
“અરે આપણા બંને નું કામ તોસરખુજ ને..!જરા આ તરફ એક કેસ ની તપાસ માટે નીકળ્યો હતો., ચાલો સલામ આલે કુમ “કહી સમીરે વાત વળી લીધી.અને પાછો પોતા ની કાર માં પાછો ફર્યો.
છોટા ચમન હયાતખાન નો સુરત ખાતે નો મુખ્ય હરીફ હતો,તેને જાસો મોકલ્યો એટલે કઈક બનવા નું ખરું,સમીર જાણતો હતો કે છોટા ચમન હયાતખાન ને બરાબર સ્પર્ધા આપી રહ્યો હતો અન્ડર વર્લ્ડ ના આ બંને કુખાય્ત ગેંગસ્ટર એક તરફ દાઉદ સાથે તો બીજી તરફ્છોટા શકીલ સાથે સંકળાયેલા હતા, તેમના આકાઓ ની દુશ્મની તેમને પણ એક બીજા સાથે લડાવી રહી હતી
“હવે કશુક બનવું જોઈએ, કદાચ આપણે એનો લાભ ઉથાવી શકીએ.”સમીરે કહ્યું,
પણ કદાચ આ બંને ડોન નો ઝઘડો નેહા માટેજ હશે તો..?’જુલીએ પૂછ્યું.
“હું પણ એવુજ ધારું છું. જોઈએ કાલે શું થાય છે તે.”કઈ સમીરે કાર હંકારી.

Posted ડિસેમ્બર 6, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૪   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૪

હયાતખાન ની ગેરંટી

મૂર્છિત અજય ને એક બેડ ઉપર નાખવા માં આવ્યો
‘આને ભાન માં લાવો ,એ કોણ છે એ પૂછવું પડશે.”જુસબે કહ્યું.
ત્યાં બેઠેલા છોકરાઓ પાણી નો જગ લઇ આવ્યા , અને એક જણે અજય ના મો ઉપર પાણી ની છાલક મારી.અજયે આંખ ખોલી આજુ બાજુ ઘણા મવાલીઓ વચ્ચે પોતાને ઘેરાયેલો તે જોઈ રહ્યો.
“કોણ છે તું..?”
“એ મારે તમને પૂછવાનું હોય, મારી સાથે હતી એ મારી મિત્ર ને તમે ઉઠાવી ગયા છો,હું તેને મદદ કરી રહ્યો છું, તમે તેને ક્યાં લઇ ગયા છો..?’
“સવાલ તારે નથી પૂછવાના ,અમારે પૂછવાના છે,એ છોકરી યોગ્ય સ્થાને છે, અને એ તારી મિત્ર નથી એ અમે જાણીએ છીએ,સાચું બોલ, તું એને ક્યાંથી ઉપાડી લાવ્યો છે..?”
“હું એને ઉપાડી લાવ્યો નથી, તે જાતેજ મારી સાથે આવી છે,ન માનતા હો તો તેનેજ પૂછી લો.”
“એને પુછવા નું નથી,પહેલા તારો હિસાબ સમજી લઈએ.”જુસબ ની બાજુ માં ઉભેલા અસરફે કહ્યું.
“મારો શું હિસાબ સમજવા ના છો..?હું એ છોકરી નેહા નો હિતેચ્છુ છું .અને તેને સાથે લઈ જવા ની મારી ફરજ છે, તે મારી આશ્રિત છે,”
જુસબ અને અસરફ બંને ખડખડાટ હસી પડ્યા.
“એમાં હસવા જેવું શું છે..?’અજયે જરા છોભીલા પડતા પૂછ્યું.
“બેટા જી, એકોઈ ની આશ્રિત નથી, તારા જેવા દશ ને આશ્રિત બનાવે એવી છે,અમે જાણીએ છીએ કે તે અમદાવાદ ના પ્રખ્યાત જવેલર જશવંત પટેલ ની દીકરી છે,”અસરફે કહ્યું.
‘તો શું થઇ ગયું,? એને તમે આમ રસ્તા માંથી ઉપાડી ન શકો. “અજયે કહ્યું,
‘અમારે શુકરવું જોઈએ એ અમે સારીરીતે જાણીએ છીએ,હવે તારે એની ચિંતા કરવા ની જરૂર નથી,હવે તારે શું કરવા નું છે..?તું અમારી વચ્ચે એકલો છે, તું એને લઇ જઈ શકે એ શક્ય્જ નથી,એ છોકરી જશવંત પટેલ ની છે, અમે એને એના યોગ્ય ઠેકાણે મૂકી આવીશું,’
“પણ તે એના પિતાના ઘરે પાછી જવા નથી માગતી ,”તે શું માંગે છે તે અમે જોઈ લઈશું,હવે તુંશું માંગે છે..એ બોલી જા.”
“બીજું કશું નહિ, તમે એને છોડી દો “
અને ન છોડીયે તો તું શું કરી લેવાનો છે?”જુસબે કહ્યું.
“હું એને લીધા વિના જવાનો નથી ,”અજયે મક્કમતાથી કહ્યું.
“અહી રહેવું કે અહીંથી જવું એ તારા હાથમાં નથીએ જાણે છે ને..?’
“ચુપચાપ અહી થી ચાલતી પકડ, અને ઘરે જઈ ને સુઈ જા, “અસરફે કહ્યું.
“ એ સલામત છે એ મને જોઈ લેવા દો “અજયે કહ્યું.
“જુસબે તેના મો ઉપર એક થપ્પડ લગાવી.
“ચાલવા માંડ નહીતો કદી જઈ નહિ શકે,”
‘જુસબ, એ ને ખાનસાહેબ પાસે લઈ જઈએ,એ આપણ ને જોઈ ગયો છે,આપણું સ્થળ પણ જોઈ ગયો છે, એટલે તેને આમ સસ્તા માં છોડવો મને વ્યાજબી લાગતું નથી ,એને ખાનસાહેબ પાસે લઇ ચાલ ,”
જુસબે તેની ફેંટ પકડી ને ઉભો કર્યો,
“ચાલ ,”કહી તેને એક ધક્કો મારી ને તેને આગળ કર્યો.
જુસબ અને અસરફ તેને ધકેલતા ધકેલતા ઘરમાં લઇ જવા લાગ્યા,
એક મોટા સુસજ્જ કમરા માં તેઓ તેને લઇ આવ્યા, સામી દીવાલ પાસે એક ડનલોપ ની ગાદી ઉપર એક કદાવર અને સૌમ્ય દેખાતો એક માણસ લંબાઈ ને પડ્યો હતો.તેને પાસે લાંબી નળી વાળો ,ચાંદી થી મઢેલો હુક્કો પડ્યો હતો.તે આશાયેશ થી હુક્કો પીતો હતો.
અજયે જોયું તો તેની સામે પડેલી બીજી એક પાટ ઉપર એક જાજરમાન દેખાતી મુસ્લિમ સ્ત્રી ની બાજુ માં જરા શેહ સાથે નેહા બેઠી હતી.અસરફે સલામ કરી અને અજય ને આગળ ધર્યો.
“કોણ છે આ..?’ઘેઘુર અવાજે એ માણસે હુક્કો બાજુ એ ખસેડતા પૂછ્યું. એ માણસ જ કુખ્યાત ડોન હયાતખાન હતો.
અરે તમે..?’નેહા પણ અજય ને જોઈ જરા આશ્ચર્ય પામતા બોલી ઉઠી.
“હયાતખાન બંને ને જોઈ રહ્યો.
પછી તેણે જુસબ અને અસરફ ને જવા નો ઈશારો કર્યો.બંને જુકી ને સલામ કરી ને ગયા .
“અહી બેસ છોકરા, “હયાત્ખાને સહજતા થી કહ્યું,અજયે એક સોફા ઉપર બેઠક લીધી.
‘તું કોણ છે..?’હયાત ખાને પૂછ્યું.
‘હું સુરત નો નાગરિક છું, તમારા માણસો મારી સાથે રેસ્ટોરેન્ટ માં બેઠેલી મારી આ મિત્ર ને ઉઠાવી લાવ્યા છે, એટલે હું તેની શોધ માં નીકળ્યો છું.”
“તને આ સ્થળ કોણે બતાવ્યું.?’
“બનાવ ના સ્થળે એકત્રિત થયેલા લોકો એ. એલોકોએ જણાવ્યું કે ડોન હયાત્ખાનના માણસો એ આ નેહાનું અપહરણ કર્યું છે અને હયાતખાન વરાછા રોડ ની આ ગલી માં રહે છે.એટલે હું અહી સુધી આવ્યો.”
“તે હયાતખાન ને જોયો છે..?’
“નાં’
‘ત્યારે જોઈ લે. મારું નામ હયાતખાન છે, મારાજ માણસો આ નેહા ને લઇ આવ્યા છે, હવે તને શું લાગે છે..? તું આવ્યો એટલે હું તને નેહા સોંપી દઈશ..?’હયાત્ખાને જરા મૃદુ અવાજે કહ્યું.
“ તે હું જાણતો નથી, મારું એટલુજ માનવું છે કે મારી સાથે બેઠેલી નેહા ને કોઈ ઉઠાવી જાય તો હું તેને લીધા વિના પાછો ન જઈ શકું.”
“તને લાગે છે કે તું એને લઈ જઈ શકશે..?મારા ખૂંખાર માણસો ની એક આખી ગેંગ સાથે તું લડી શકીશ…?’
“મારો પ્રયત્ન હશે, છેવટે મારો જીવ જશે એજ ને..?”
હયાત ખાન હસી પડ્યો.
“તારે જીવ આપી દેવો પડે એવો શો સંબંધ છે આ નેહા સાથે..?’
કોઈ સંબંધ નથી, પણ એ મારા વિશ્વાસે મારી સાથે આવી છે, હું તેને આમ રસ્તા માં છોડી ન શકું.”અજયે સ્વસથતા થી કહ્યું.
“છોકરા, તું નાદાન છે, હયાતખાન પાસે થી કોઈ કોઈ ને છોડાવી જાય એ વું હજી બન્યું નથી,તારું એકલા નું શું ગજું,..?નકામો કુટાઈ મરશે, એના કરતા શાંતિ થી ચાલ્યો જા, “
“નાજી , હું નેહા ને સાથે લીધા વિના નહિ જાઉં.”
“તું જાણે છે કે અહી તારો સત્યાગ્રહ બિલકુલ ચાલે તેમ નથી,તું કેટલા મવાલીઓ સાથે લડી શકીશ..?”
“એ જાણવા છતાં હું લડીશ, મેં નેહા ને અભયવચન આપ્યુ છે,”
“હયાતખાન ફરી થી હસી પડ્યો.
“તું નેહા ને પૂછી શકે છે,એ અહી બિલકુલ સલામત છે, તેને તેના પિતા પાસે નથી જવું તો હું તેને અહી માનપૂર્વક રહેવા દઈશ, એની મરજી વિના હું તેને ક્યાય જવા નહિ દઉ ,તેના પિતા ની પણ તાકાત નથી કે તે નેહા ને લઇ જઈ શકે, તું પણ નેહા ને એમાં મદદ કરી રહ્યો છે,અને હું પણ એમ કરી રહ્યો છું એટલે આપણો હેતુ એકજ છે,માટે તું નિશ્ચિત થઇ ને જા, નાહક કુટાઈ મરવા નો કોઈ અર્થ નથી.નેહા…!તું પણ આને કઈક કહે..”
નેહા અજય સામે જોયું.અજય સાથે તેને કોઈ લાંબો પરિચય નહતો, પણ માત્ર પિતા થી બચવાજ તેણે તેનો સાથ લીધો હતો.એ અજય પોતાના માટે છેક હયાતખાન ના અડ્ડા સુધી આવ્યો એ નેહા ને ઘણું જ સા રુલાગ્યું હતું,તેણે અજય સામે જોયું ,
“તમારો ઘણો આભાર માનું છું મિસ્ટર અજય, પણ હું અહી સલામત છું. તમે હવે મારી ચિંતા ન કરશો,ખાનસાહેબે મને ગેરંટી આપી છે કે મારી મરજી વિના તેઓ મને મારાપિતા ને પણ નહિ સોંપે. “
“બીજી પણ વાત છે, એને આશ્રય આપનાર કાયદા આગળ લાચાર થઇ જાય, પણ હું કાયદા સામે ટક્કર લેનારો માણસ છું એટલે મારી પાસે થી કોઈ નેહા ને છોડાવી જાય એ શક્ય નથી.માટે તું ચિંતા ન કર, હું તારી બહાદુરી ની કદર કરું છું,પણ હવે તારે નાહક કુટાઈ મરવા ની જરૂર નથી,આ હયાત ખાન નું વચન છે, કે નેહા ને કશું નહિ થાય,”
અજયે નેહા ની સામે જોયું,
નેહા ના મો ઉપર રાહત ની લાગણી તે જોઈ શક્યો.
“નેહાજી…!તમે શું ઈચ્છો છો..?હું તમને આફત માંમુકી ને જવા માંગતો નથી,”
“મેં તમારી જીન્દાદીલી જોઈ અજય…!પણ હું ખાનસાહેબ પાસે સંપૂર્ણ સલામત છું, તમે મને રસ્તે રઝળાવતા નથી એ હું સમજુ છું,તમારો આભાર.”નેહા એ કહ્યું.
અજય હયાત ખાન સામે જોયું, કુરનીશ બજાવ્યા વિના તેને પીઠ ફેરવી,
હયાત્ખાને અસરફ ને બોલાવ્યો.
“આ ભાઈ સાથે મારે વાત થઇ ગઈ છે, એમને એમનું બાઈક અપાવી દે અને માનભેર જવાદે.’અસરફે નીચાનમી ને કુરનીશ બજાવી અને અજય ને સાથે આવવા ઈશારો કરી ચાલવા લાગ્યો અજય તેની પાછળ ગયો.

Posted ડિસેમ્બર 3, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized

પ્રકરણ ૧૩   Leave a comment

પ્રકરણ ૧૩
ડોન હયાતખાન ના ઘરમાં .

નેહા ને કાર માં બેસાડી ને એક ગુંડો તેને પકડી ને બેસી ગયો બીજા એ કાર મારી મૂકી.
નેહાએ છુટવાની કોશિશ કરી પણ પેલા માણસ ના મજબૂત પંજા માંથી તે છૂટી ન શકી.
“ચુપચાપ બેસી રહો મેડમ, એમ છૂટી નહિ શકાય.”પેલા એ કહ્યું.
“તમે કોણ છો..?મને ક્યાં લઇ જાઓ છો..?’નેહા એ પૂછ્યું.
“તમારી આંખો ખુલ્લીજ છે, જ્યા લઇ જઈએ છીએ તે તમે જોઈ શકો છો, અવાજ ન કરશો, નહીતર મારે તમને બેભાન કરવા પડશે.”ગુંડા એ કહ્યું.નેહા એ જોયું કે ગુંડાઓ સલુકાઇ થી વાત કરી રહ્યા હતા, અને પકડી રાખવા સિવાય બીજી કોઈ હરકત કરતા ન હતા ,એટલે તેને જરા ધરપત વળી.તે સ્વસ્થ થવા લાગી, તે સમજતી હતી કે તેના પિતાની દશ લાખ ની જાહેરાત ના લીધે આ બધા સક્રિય થયા હતા, એટલે બીજી કોઈ બદતમીજી નહિ કરે.
“મને છોડી દો , હું ચાલુ કાર માંથી ભાગી જવાની નથી.”તેણે પેલા ગુંડા ને કહ્યું.
“અમે તમને ભાગી જવા જ નહિ દઈએ, ગભરાશો નહિ, તમે અમારા મહેમાન છો..”ગુંડા એ કહ્યું.
“તો મારા હાથ તો છોડો..મહેઅન સાથે આવું વર્તન..?’નેહા એ કહ્યું.
‘”અસરફ…!છોડતો નહિ એને..!”ગાડી ચલાવનારે કહ્યું.
“કોઈ વાંધો નહિ જુસબ, મેડમ હવે સમજી ગયા છે, તું ઝડપ થી ગાડી ચલાવ મેડમ ક્યાય નહિ જાય..”અસરફ નામના એ ગુંડા એ કહ્યું,
ગુંડા ઓ શરીફાઈ થી વર્તતા હતા એટલે નેહા ને જરા શાંતિ થઇ,ગાડી ની વિન્ડો ઉપર કાળી ફિલ્મ લગાવેલી હતી, એટલે ગાડી ની અંદર કોઈ બહાર થી જોઈ શકે તેમ ન હતું. નેહા એ બહાર નજર નાખવા માંડી,એક ટ્રાફિક સર્કલ પાસે ગાડી જરા થોભી,અસરફે તેનો હાથ પકડ્યો કારણ બહાર ટ્રાફિક પોલીસ ટ્રાફિક નું નિયમન કરતો ઉભો હતો.
“જરા પણ અવાજ ન કરતા, નહીતર મારે સખત બનવું પડશે,”
“ટ્રાફિક પોલીસ નું ધ્યાન ગાડી ઉપર ગયું ,નેહા ના મન માં આશા જાગી કે પોલીસમેન તેમને અટકાવશે ,પણ પોલીસમેન ગાડી ને ઓળખતો હોય એ રીતે તેણે ડ્રાયવર ને સલામ કરી. ગાડી સડસડાટ આગળ વધીઅસરફે તેનો હાથ છોડી દીધો.
ગાડી એક સાંકડી ગલી પાસે ઉભી રહી, ત્યાં ખાટલા ઉપર બેસેલા માણસો ને જુસબે કહ્યું:
“ પાલખી લાવો. “તુરતજ બે માણસો એક બંધ પાલખી ઉપાડી ને આવી ગયા, અસરફે કડક અવાજે કહ્યું
“મેડમ, ચુપચાપ આ પાલખી મા બેસી જાઓ. જરાપણ અવાજ ન કરતા, આ બધો અમારો જ એરિયા છે, કોઈ તમારું નહિ સાંભળે, ચાલો ઉતરો ગાડી માંથી.”અસરફે કહ્યું ,નેહા પાસે બીજો વિકલ્પ ન હતો તે આમતેમ જોઈ ને ગાડી માંથી બહાર આવી, ચારે તરફ અજાણ્યા કરડા ચહેરાઓ તેને જોઈ રહ્યા હતા,પાલખી ઉપાડનારા એ પાલખી તરફ ઈશારો કર્યો.નેહા પાલકી માં ચઢી ગઈ. પાલખી ગલી ની અંદર ઊંડે સુધી ગઈ એ પછી એક મોટું આલીશાન મકાન આવ્યું, તે મકાન માં પાલખી જવા લાગી.
“હવે બહાર આવો મેડમ,/;પાલખી વાળા એ કહ્યું.નેહા પાલખી માંથી બહાર આવી.તેણે જોયું કે એક જાજરમાન મુસ્લિમ ઓરત તેની સામે ની બેઠક ઉપર બેસી ને પાન બનાવી રહી હતી.
“કોણ છે ..?’તેણે શાંતિ થી પૂછ્યું.
:અસરફ અને જુસબ લઇ આવ્યા છે.”પાલખી વાળા એ નમ્રતા થી કહ્યું.
“ જા તેમને મોકલ.”એ સ્ત્રી એ કહ્યું.
“જરૂર નથી, તમે જાઓ.”પાછળ થી એક ભારે ભરખમ આજ આવ્યો.નેહા એ દિશા માં જોયું .
એક કદાવર અને પડછંદ માણસ પઠાણી ડ્રેસ માં ઉભો હતો, તેને વાળ અને દાઢી લાલ રંગે રંગ્યા હતા, તેના હાથ ના કાંડા સામાન્ય માણસ કરતા બમણું કદ ધરાવતા હતા,પેલી મુસ્લીમ ઓરત ઉભી થઇ ગઈ અને આવનાર ને સલામ કરી,
“બેગમ, એ આપણી મહેમાન છે, તેને સારી રીતે રાખવાની છે, તેને કોઈ વાતે તકલીફ ન પડે એ જોવા ની તમારી જિમ્મેદારી છે.”
‘જેવો હુકમ આકા..!”મુસ્લિમ સ્ત્રી એ કહ્યું.
“મોટા ઘરની દીકરી છે, તેને જરાયે ઓછું ન આવે એ જોજો.આ હયાત ખાન ની મહેમાન ગતિ લાજવી ન જોઈએ.”એ માણસે કહ્યું.અને બહાર ચાલ્યો ગયો.
નેહા એ જોયું કે કોઈ સમૃદ્ધ ઘરમાં તે આવી હતી,તેની સામે બેઠેલી મુસ્લિમ ઓરત ના કપડા મુસ્લિમ ઢબ ના પણ ખુબ કીમતી દેખાતા હતા,તેના આખા શરીરે જાત જાત ના આભૂષણો હતા,તેનું શરીર જરા ભરાવદાર અને ચહેરો નમણો હતો.
“આવ બેટી..!અહી બેસ મારી પાસે.તને કાઈ નહિ થાય, ચિંતા જરાયે ન કરીશ.”તેણે કહ્યું.
નેહા તેની પાસે ગઈ, અને સામે ના સોફા ઉપર બેઠી .
“હું ક્યાં આવી છું એ જાણી શકું..?’તેને એ મુસ્લિમ સ્ત્રી ને પૂછ્યું.
“તું ખ્યાતનામ ડોન હયાતખાન સાહબ ની મહેમાન છે ,આ તેમનો મહેલ છે, “
“અને આપ કોણ છો..?’
“ હું ખાનસાહબ ની બેગમ છું , તું જરાયે ચિંતા ન કરીશ, અહી તને કોઈ તકલીફ નહિ પડે.”
“આપનું નામ જાણી શકું..?’નેહા એ પૂછ્યું.
એ ઓરત જરા મુશ્કુરાઈ,
“મારું નામ જાણી ને શું કરીશ બેટી…?તારે વધુ દિવસ અહી રહેવા નું નથી, તું અમારી મહેમાન છે,મહેમાન થોડા દિવસ જ રહે છે,છતાં જાણી લે કેમારું નામ ઇનાયત્બેગમ છે, અહી બધા મને આપા કહે છે, “
“હું પણ તમને આપા કહી શકું..?’નેહા એ નિકટતા કેળવતા પૂછ્યું.
“જરૂર બેટી, તું જરાયે સંકોચ ન કરતી,”કહી આપા એ એક તાળી પાડી,
જવાબ માં એક સુઘડ દેખાતી છોકરી અદબ કરતી આવી ઉભી.
“પાણી લાવ, અને પછી ચા અને નાસ્તો લઇ આવ “
એક ટ્રોલી માં ચાનાસ્તા ની ટ્રે અને પાણી ની શીરાહી લઇ ને એ છોકરી પછી આવી.
“બધું શુધ્દ છે, પાણી પણ બાજુવાળા બ્રાહ્મણ ના ઘર નું છે, તારો ધર્મ ભ્રષ્ટ ન થાય એ જોવા ની અમારી ફરજ છે, નિસંકોચ નાસ્તો કર “
નેહા એ પાણી પીધું, પછી ઇનાયત્બેગમ ના આગ્રહ થી નાસ્તા ની વાનગીઓ ચાખી. જોકે તે સમજતી હતી કે તેનું અપહરણ કરવા માં આવ્યું છે, અને થોડાજ સમય માં તેને પિતા પાસે મોકલી ને દશ લાખ વસુલ કરવાનો ઈરાદો સ્પષ્ટ દેખાય છે, તેમ છતાં અહી ના વાતાવરણ થી અને ઈનાયત બેગમ ની હાજરી થી તેને જરા શાંતિ થતી હતી.અહી થી ભાગવું અશક્ય હતું,
“મને આમ કયા કારણ સર ઉઠાવી લાવવા માં આવી છે એ કહી શકશો..?’તેણે ચા નો કપ ઉઠાવતા પૂછ્યું.
“એ બધી મરદો ની વાતો છે, એમાં હું પડતી નથી , પણ તારી સાથે કાઈ ખોટું નહિ થાય એ વાત નક્કી છે.”ઈનાયત બેગમે કહ્યું.
“આપા…!મારી સાથે શું શું થશે એ હું નથી જાણતી.પણ મને કલ્પના તો આવે છે, “
“તું શું ધારે છે..?તારી સાથે શું કરવા માં આવશે..?’
‘મને મારા પિતા ને સોંપવા માં આવશે અને મારા માટે જાહેર થયેલા રૂપિયા દશ લાખ વસુલ કરવા માં આવશે. “
“એતો સાચીજ વાત છે, પણ તારે પિતા નું ઘર કેમ છોડવું પડ્યું..?તે આવી નાદાની શામાટે કરી..?’
‘એટલે તમે બધું જાણો છો..?”આશ્ચર્ય થી નેહા એ પૂછ્યું.
“જશવંત પટેલ ને કોણ ન જાણે..?પણ તું એક સલામત સ્થળે આવી ગઈ છે, તને સહી સલામત તારા પિતા ને સોંપી દેવા માં આવશે એની ખાતરી રાખજે.”
નેહા એ ની:શ્વાસ નાખ્યો.
“મને એજ ચિંતા છે…!”તે ધીમા અવાજે બોલી.
“ચિંતા..?પિતા ના ઘરે જવામાં માં શાની ચિંતા..?”
નેહા એ જવાબ ન આપ્યો,
“તું ખાનસાહેબ ને તારી બધી વાત કરજે, અત્યારે આરામ કર, “કહી ઈનાયત બેગમે ફરી થી એક તાલી પાડી. જવાબ માં આવનાર સુઘડ છોકરી ને તેણે કહ્યું .
“મહેમાન ને તેમનો રૂમ બતાવ, અને બદલવા ના કપડા આપ, તું એમની તહેનાત માં રહેજે..”
જી ,કહી તેને નેહા સામે જોયું, નેહા તેની સાથે જવા ઉભી થઇ .

Posted નવેમ્બર 26, 2018 by sureshmsheth67 in Uncategorized